Ήρθα! Και ήρθα ένα σωρό όμορφες εμπειρίες γεμάτος.
Λοιπόν ας τα πάρουμε από την αρχή. Ξεκίνησα από το Örebro το περασμένο Σάββατο, παρεπιπτόντως το ξημέρωμα του Σαββάτου, ενώ έπινα το καφεδάκι μου είδα αυτό…
Τέλος πάντων, πήρα το τραίνο, ένα απίστευτα χλιδάτο τραίνο, όλα ηλεκτρονικά μέσα, καθίσματα σχεδόν σαν κρεββάτι, με το τραπεζάκι σου και WiFi μέσα, για όσους θέλουν να σερφάρουν. Σε δύο ωρίτσες ήμουν Στοκχόλμη, πήρα το Arlanda Express, ένα τραίνο που καλύπτει 40χλμ σε 20 λεπτά και τσουπ, βγήκα στο αεροδρόμιο. Check in και αναμονή… Μεγάλη κιόλας γιατί ήμουν εκεί από τις 2 το μεσημέρι και η πτήση ήταν στις 6 το απόγευμα… Για καλή μου τύχη, ανακαλύπτω, σούπερ ντηζαϊνάτο μπαράκι, που δίπλα του ακριβώς (WOW!) είναι το δωμάτιο των καπνιστών…
Ποτάκι, Black russian, τσιγαράκι, παραπλεύρως, γιατί στη Σουηδία, δαγκώνουν και… η ζωή μοιάζει να γίνεται επικίνδυνα ωραία… Πρώτη στάση Κοπεγχάγη, μιάμιση ωρίτσα, φαγητό με την υπόλοιπη αποστολή και μετά… Βιέννη!
Φτάσαμε γύρω στις 12 παρά, τη νύχτα. Ξενοδοχείον Park hotel Schönbrunn, απέναντι ακριβώς από το γνωστό πάρκο.
Ντους αλλαγή ενδυμασίας και πρώτη στάση Bar Italia, στην οδό, Mariahilfestraβe 19 – 21. Καταπληκτικό μπαρ με πολύ… ωραίο κόσμο και το καλύτερο black russian, που έχω πιεί ποτέ. Η μουσική, ανάλογη του κόσμου, δηλαδή, εξαιρετική.Πολύ κέφι, ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό, που είδα τόσο κόσμο, μαζεμένο, να είναι χαλαρός και να να ζεί τις στιγμές της διασκέδασής του. (Να μας πουν το πώς..!)
Κατά τις 3, γύρισα στο ξενοδοχείο και νάνι γιατί η μέρα που ξημέρωνε ήταν πολύ μεγάλη και σπουδαία…
Ξύπνησα με τα μάτια να είναι ακόμα στο κρεββάτι. Καφές (παρεπιπτόντως, το ρημάδι το ξενοδοχείο, να μην έχει καφέ στο δωμάτιο!), από room service, ντους, κουστουμιά και βουρ για το συνέδριο. Ώρα Βιέννης 08:10. Πρώτη μέρα και γίνεται ο χαμός στο συνέδριο. Υπολογίζεται ότι μόνο οι σύνεδροι φτάνουν τις 7000. Βάλε και τους αντιπροσώπους των φαρμακευτικών εταιρειών…
Τις τρείς πρώτες ώρες, ομιλίες και γενικά ενημέρωση. Ακολούθησα, ένα σχετικά αυτόνομο, πρόγραμμα, δηλαδή, πέρασα, ώρες κοιτάζωντας πόστερς, όπου ανακάλυψς πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Το μεσημέρι, γύρω στις 11:30, την έκανα και πήγα τρέχοντας στη ΜΑΚ,
μετά από προτροπή της KV. Πολύ καλή έκθεση με ασιατικά αντικείμενα. Τέλος. Τα υπόλοιπα ήταν κάτι σαν έκθεση του Βαράγκη και της Μιραράκη, μαζί. Καφέ απέναντι σε πολύ cosy μαγαζάκι,
τραμ και Belvedere.
Klimmt, Schiele και άλλοι ενδιαφέροντες τύποι, μαζεμένοι. Είχε τον απίστευτο κόσμο κι εγώ έτρεχα σαν τρελλός να προλάβω να δω όσο το δυνατόν περισσότερα, γιατί στις 2 έπρεπε να είμαι στην άλλη άκρη της πόλης για να προλάβω κάποιους εξαιρετικούς ομιλητές. Με τα πολλά, πρόλαβα να δω κάποια λίγα. Αγορά από το Shop center του μουσείου, ένα βιβλίο με τα εκθέματα και σφαίρα πάλι πίσω! Το επόμενο τετράωρο, ήταν για μένα και το καλύτερο του συνεδρίου. Ομιλία ενός, τουλάχιστον, από τους κορυφαίους στον κόσμο στην Ψυχοφαρμακολογία. Αμερικάνος. Λοιπόν παιδιά, σκάνε οι Αμερικανοί και παθαίνω την πλάκα μου. Οι τύποι, μπορεί να είναι βλαχαδερά, αλλά είναι απίστευτοι επαγγελματίες. Όλοι στα Armani και τα χρυσά Rolex, με προσοχή στη λεπτομέρεια, μας μοίρασαν αντίγραφα, έγχρωμα κιόλας των slides, από τις ομιλίες τους. Αποκαμωμένοι, κατά τις 6.30 το απόγευμα, πήραμε το μετρό για το ξενοδοχείο.
Ντους, πιο κάσουαλ ντύσιμο και δείπνο με την αποστολή σε ένα σούπερ restaurant. Nickys restaurant, με πριβέ δωμάτιο, παρακαλώ και διακόσμηση, μεσαίωνα, με σιδηρόφρακτες στολές να διακοσμούν το περιβάλλοντα χώρο. Απίστευτο μέρος, απίστευτο φαγητό, φαντάζομαι και απίστευτες τιμές, αλλά ευτυχώς ήταν όλα πληρωμένα, αλλιώς θα τη βγάζαμε με κεμπάμπ, από τον τύπο απέναντι από το σταθμό του μετρό, στο ξενοδοχείο. (Τον τιμήσαμε βέβαια!)
Πίσω στο ξενοδοχείο, ποτάκι σε ένα μίζερο μπαράκι, δίπλα από το ξενοδοχείο και ύπνος.
Δευτέρα και η μέρα σε επίπεδο συνεδρίου είναι μια απίστευτη σούπα. Αλλιώς τα περίμενα, αλλιώς βγήκαν. Δυνατοί ομιλητές, μαλακίες παρουσιάσεις. Στις 11.00, πάλι, την έκανα, όμως με ταξί και επισκέφθηκα, το σπίτι τοy παππού Freud. Περιέργως, με απογοήτευσε, κυρίως, γιατί το είχα αλλιώς στο μυαλό μου. Ταξί, πάλι και Kunsthausswienn. Hundertwasser! Φοβερή γκαλλερί με καταπληκτικό cafe, μέσα στην ίδια την γκαλλερί. Πανάκριβο shop center, όμως… Φαρμάκι παιδιά. Αν και έχει καταπληκτικά πραγματούδια, δαγκώνει τρελλά. Το βράδυ, μία από τα ίδια. Δείπνο σε άλλο restaurant το οποίο ήταν εντός μιας γκαλλερί με πολύ όμορφη και εντυπωσιακή κάβα. Design διακόσμηση και πολύ σούπερ φαγητό. Επίσης πληρωμένα όλα…
Και μετά μίλησε η ευρηματικότητα του… Έλληνα. Με τη σκέψη, ότι την προηγούμενη νύχτα άφησα τους Σουηδούς να διαλέξουν που θα πάμε, ε αφού ζήσαμε εκείνη την αηδία, πήρα την πρωτοβουλία και τους έβγαλα εγώ έξω… Bar Onyx, στο roof garden του Haashaous, στην πλατεία Stephansplatz, με θέα στο ναό. Άντε γειά, λέμε! Διακόσμηση, New York lounge, πολύ μάρμαρο, υπόλευκοι δερμάτινοι καναπέδες, μουσική, καταπληκτική και τα Σουηδά, είναι ένα βήμα πριν τη ψυχανάλυση, ανακαλύπτωντας πως υπάρχουν και τέτοια μαγαζιά. Για το κόσμο ας μην μιλήσω καλύτερα…
Τρίτη, πολύ χαλαρά πράγματα στο συνέδριο. Ίσως γιατί είναι και η τελευταία μέρα, ουσιαστικά. Το μεσημέρι κάποια λίγα ψώνια για τα μικρά μου. Το απόγευμα εξαιρετικές ομιλίες από κάτι Αμερικάνους και μας έκαναν μια πολύ καλή “επίθεση” τεχνολογικής προόδου… Το βράδυ δείπνο όλα τα μέλη της αποστολής, σε μια ταβέρνα, τύπου Πλάκας, με γιρλάντες στο ταβάνι, σαν να ήταν τσικνοπέμπτη. Τα σουηδά σε έκσταση!..
Ε, με Σουηδούς έχουμε να κάνουμε κιόλας, μην περιμένετε και πολλά, φαγητό και ύπνο. Εγώ πάλι, τελευταία νύχτα στη Βιέννη και να μείνω μέσα; Μπαααα…
Bar Italia και πάλι. Πάλι σούπερ κόσμος, πάλι σούπερ κέφι. Όλα σούπερ!!! Σκάει και μια παρέα με μοντέλα (;) και είπα το Πάτερ ημών ανάποδα και έφυγα…
Η Τετάρτη ήταν μέρα πολύ σπαστική, γιατί είχαμε μια σειρά από meetings για αξιολόγηση του συνεδρίου, ομιλίες κόντρα ομιλίες, εκθέσεις αξιολόγησης, τέλος πάντων ένα ξενέρωμα απίστευτο… Με τα πολλά, πήγαμε στο αεροδρόμιο της Βιέννης, εξαιρετικό αεροδρόμιο! Μέχρι και restaurant για καπνιστές είχε. Κι όχι καμιά ξεπέτα, αλλά πολύ όμορφος χώρος, παρακαλώ. Παρεπιπτόντως, καπνίζεις παντού και όπου στη Βιέννη…
Πτήση απευθείας, για Στοκχόλμη. Μία ώρα αναμονή, (δηαλδή από τις 8.30 το βράδυ μέχρι τις 9.30), για να πάρω το λεωφορείο, να πάω σε ένα παναγνώστου χωριό να πάρω το τραίνο, να φτάσω στο σπίτι. Το τραίνο, άδειο σχεδόν, βρήκα την ευκαιρία και μπήκα στην πρώτη θέση. Α! Αυτό είναι… Χαλάρωμα και άφιξη στο Örebro, γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα…
Εντυπώσεις; Πολύ καλές. Ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από τη Βιέννη και από το συνέδριο. Όμως χρειάζομαι χρόνο να μου καταλαγιάσουν οι γνώσεις που μου ήρθαν σε μεγαδόσεις. Άντε και του χρόνου ελπίζω να είμαι στη Βαρκελώνη…
Α! Επειδή μπορεί να αναρωτηθείτε, πού κολλάει η Θεά με τα κόκκινα, που γράφω στον τίτλο… Περπατάω από τη μία στάση του τραμ προς την άλλη, να φτάσω στο Bellvedere και την είδα εκεί, σε μια γωνιά του δρόμου… Απίτευτη! Στα κόκκινα, λαμπερή και θελκτική…
UPDATE: Μόλις γύρισα από μια πολύ βαρειά εφημερία, με δύσκολες εισαγωγές και δύσκολα περιστατικά γενικά. Μια αναμπουμπούλα σε όλα τα τμήματα και γκρίνια πολύ, που ευτυχώς τη φέραμε βόλτα… Φτάνω σπίτι, ανοίγω τον υπολογιστή και βάζω μουσική από τους Γερμανούς (αν δείτε έχω και το σχετικό λινκ.) Αυτοί οι τύποι λοιπόν, κάθε Παρασκευή και Σάββατο, πάιζουν χορευτική -ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ- μουσική!
Λοιπόν, μετά τη Βιέννη και τα απίστευτα γούστα, στο δωματιάκι του Örebro, ε αυτό πια είναι ασταδιαλαπιαζηκουκιζήκου!!!!!!!!!!
Πρόσφατα σχόλια