Φίλοι μου καλοί!

Έφτασε η ρημάδα η ώρα! Αφού δεν τα κατάφερα αλλιώς, φύπνησε ο βλάχος μέσα μου και την έκανα με πονηράδα την μετακόμιση…

Καλά ακούσατε! Μετακομίζω! Δηλαδή μετακόμισα, ήδη…

Από τώρα και ελπίζω για το μέλλον (δεν αντέχω άλλες μετακομίσεις!) Θα τα λέμε από το καινούριο μου σπιτικό.

Στα σοβατεπιά είναι ακόμη αλλά θα το φτιάξουμε, πού θα μου πάει…

Λοιπόν… Πατήστε εδώ και θα βγείτε στη βίλλα… ή αλλιώς : www.questionidifeeling.com

Τα λέμε εκεί, ε;

Jag flyttar i min ny site!!! Gå till www.questionidifeeling.com

Σπίτι προετοιμάζομαι ψυχολογικά για την εφημερία, αφού σωματικά, μάλλον ποτέ δεν θα το καταφέρω να είμαι στη τσίτα κάθε λεπτό όλη νύχτα… Μεγαλώνω μάλλον.

Χιονίζει και έχει κρύο κι εγώ νοιώθω σαν Ρώσσος συγγραφέας στις μακρινές στέπες. Κοιτάω τα χιόνια έξω και νομίζω ότι θα εμφανιστούν οι Κοζάκοι σε λίγο. Για Άγιο Βασίλη, το βλέπω χλωμό. Τελευταίες πληροφορίες λένε ότι κόβει βόλτες στην Πλατεία. Ποιά Πλατεία; Μία είναι αυτή…

Δεύτερη χρονιά που θα κάνω Χριστούγεννα στη Σουηδία, φέτος, αλλά πρώτη που θα είναι τόσο επιπεδωμένα και κομματάκι φλού. Θες που με περιμένουν τρελλές εφημερίες, θες γιατί τα παιδιά ακόμη δεν ξέρω πότε θα τα δω… Τέλος πάντων, άλλο ένα θέμα κι αυτό.

Εγώ τώρα τί ήθελα να πω;

Μήπως ξέρω πια; Από κεκτημένη, άρχισα να χτυπάω τα πλήκτρα κι ό,τι βγει. Brainstorming, που λένε…

Άκουσα, πάλι αστυνομία στους δρόμους για να… γιορτάσουμε το Πολυτεχνείο. Μια χαρά! Δε μου λέτε, εκτός από σουβλάκια, λουκάνικα και γενικότερη τσίκνα, πουλάνε και μπαλόνια με ήλιο; Τί κρίμα που δεν είμαι εκεί να αγόραζα στα μικρά μου. Τα λατρεύουν τα μπαλόνια αυτά, ξέρετε…Διάβαζα ένα άρθρο στη σημερινή Καθημερινή για μια έρευνα που διεξήχθη, στους ονομαζόμενους “γενιά του Πολυτεχνείου” Περίεργο κι αυτό πάλι… Λες και όλοι οι 40+, 50+ ήταν εκεί μέσα. Ας είναι όμως, μη θίξω τα δημοκρατικά χρηστά μας ήθη, μέρα που έρχεται. Που λέτε λοιπόν, γράφει ότι ένα μικρό μέρος ασχολείται με την Πολιτική (που να ήταν και περισσότεροι δηλαδή…) Φαντάζομαι, λοιπόν ότι αυτές τις μέρες θα γιορτάσουμε ενωμένοι και περήφανοι, αυτό που το Πολυτεχνείο, απαιτούσε, δηλαδή “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” …

Αλήθεια το ψωμί το εννοούσαν απο το Βενέτη;

Απίστευτο UPDATE: Κάνω copy paste από το site toυ ΣΚΑΙ:

“Για πολλούς θανάτους ασθενών στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο ΑΘηνών ευθύνεται σύμφωνα με το πόρισμα των επιθεωρητών Υγείας, ο διευθυντής της καρδιοχειρουργικής.

Σύμφωνα με τους επιθεωρητές είχε προσκομίσει δύο πλαστά πτυχία, το ένα για επεμβάσεις θώρακος και το άλλο γενικής χειρουργικής.

Στο ένα μάλιστα, είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του γνωστού καρδιοχειρούργου Γιακούμπ.

Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο το 2000, η μία στις τέσσερις επεμβάσεις που πραγματοποίησε, ο ασθενής πέθανε.

Ο φερόμενος ως γιατρός έχει κριθεί πειθαρχικά ελεγκτέος”

Μέσα στο γενικότερο μπάχαλο της ευρωπαϊκής Ελλάδας, σήμερα το πρωί, πίνοντας το καφεδάκι μου, σερφάροντας σε blogs φίλων, εφημερίδες, ιατρικά sites, έχω το net radio συντονισμένο στο ΣΚΑΙ και ακούω μία συζήτηση (;) σχετικά με το κυνήγι και την απαγόρευσή του φέτος, εξαιτίας των πυρκαϊών. Από τη μία κάποιος εκπρόσωπος της ένωσης κυνηγών, υποθέτω, από την άλλη κάποιος – προφανώς – αντιμαχόμενος της κυνηγεσίας.

Μου έκανε εντύπωση, το μένος και των δύο, να υποστηρίξουν τα δικά τους “δίκαια”. Επειδή, η επαφή μου με την Ελλάδα, είναι πια περιφερειακή και μιας και έγινα κυνηγός στη Σουηδία, γνωρίζω τα της σουηδικής νομοθεσίας και νοοτροπίας, ας μου επιτραπεί να μιλήσω, λίγο, ως “τρίτος” με την εμπειρία μου, από τα ξένα.

Κατ’ αρχήν, απορούσα γιατί ο κυνηγός αυτός εξέφραζε την δυσαρέσκειά του, για την γενικότερη απαγόρευση, στην ελληνική επικράτεια. Ας μου επιτραπεί, να πω ότι θα έπρεπε να νοιώθει τυχερός που απαγορεύτηκε μόνο για φέτος, μετά την καταστροφή που υπέστη, η χώρα μας.

Όμως ας κάνω μια σύγκριση της Σουηδίας με την Ελλάδα, στα του κυνηγιού και τους κανόνες που διέπουν το κυνήγι. Ας αρχίσουμε με το πού μπορεί κάποιος να κυνηγά. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Σουηδία, διαθέτει απίστευτη ποικιλία ζώων και πτηνών, καθώς επίσης και δασών. Ο αριθμός των θηραμάτων ή ζώων, αν θέλετε, είναι απίστευτα μεγάλος. Όμως αυτό δεν σημαίνει, ότι βουτάς το… λιανοντούφεκο, που λέει κι ο dream rider και ανεβαίνεις στο βουνό, ως άλλος Άρης Βελουχιώτης και ντουφεκάς ό,τι κινείται και πετάει… Υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες, για το πού κυνηγάς. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να διαθέτεις είτε εσύ είτε κάποιος φίλος ή τρίτος έκταση, ανάλογη με το είδος του θηράματος που θέλεις να κυνηγήσεις (πχ ελάφι, ο νόμος ορίζει ότι για ένα ελάφι, πρέπει να έχεις έκταση τουλάχιστον 100 εκταρίων. Γηλαδή, αν έχεις 50εκτ. δεν μπορείς να κυνηγήσεις ελάφια εκεί πέρα). Άλλη εναλλακτικ, είναι να νοικιάσεις έκταση που σου παρέχει το κράτος και στην οποία ορίζεται σαφώς τί σου επιτρέπεται να κυνηγήσεις. Προσωπικα προσπάθησα να νοικιάσω μια έκταση, πολλών εκταρίων, η οποία, εξαιτίας του ότι συνόρευε με βασιλικές εκτάσεις το είδος του κυνηγιού, περιορίζετο σε λαγούς και πτηνά. Το ενοίκιο, κυμαίνεται, ανάλογα της γεωγρφικής θέσης και των ειδών που διαθέτει και μπορείς να κυνηγήσεις και σε κάθε περίπτωση, μόνο φτηνό δεν είναι. Τρίτη εναλλακτική, να νοικιάσεις από ιδιώτη, οπού εκεί οι τιμές είναι τέτοιες, που σε συμφέρει να αγοράσεις μετοχές σε … πετρέλαιο, αντι να πληρώσεις τέτοιο ενοίκιο…Τέλος, μπορείς να γραφτείς μέλος σε κυηγετικό σύλλογο και να περιμένεις πότε θα σε φωνάξουν…

Πάμε παρακτάτω… Δεν μπορείς να βγεις για κυνήγι, χωρίς να έχεις κάνει τεστ για την ικανότητά σου στην σκοποβολή. Εννοώ ότι αν θες να κυνηγήσεις ελάφια (κυρίως) οφείλεις να έχεις βεβαίωση, ότι έχεις πάει σε σκοπευτικό κέντρο και έχεις κάποιο μίνιμουμ στα στάνταρτς τα οποία θέτει ο νόμος. Οφείλεις!

Όμως το πιο σημαντικό είναι η συνηδειτοποίηση των κυνηγών, ότι οι νόμοι καθώς και η φροντίδα των βιοτόπων και των ζώων, γενικότερα, είναι εκ των ών ούκ άνευ. Δεν νοείται κυνηγός, να μην φροντίζει, ειδικά το χειμώνα, να αφήνει, τροφή (σε ποσότητες μεγάλες, παρακαλώ) στα δάση τα οποία έχει υπό την κατοχή του ή την ευθύνη του, ή να μην φροντίζει με κάθε τρόπο τη ζωή και την ανάπτυξη της χλωρίδας και της πανίδας. Δεν υπάρχει κυνηγός που θα βγεί να κυνηγήσει με λάθος εξοπλισμό (σφαίρες, όπλα κτλ). Παράδειγμα, ο νόμος ορίζει ότι για το κυνήγι θηραμάτων που ζουν σε παραποτάμιες ή παραλίμνιες περιοχές, υποχρεούται ο κυνηγός, να φέρει σκύλο εκπαιδευμένο, να βρήσκει τα νεκρά θηράματα.

Σε περίπτωση, που τραυματιστεί κάποιο θήραμα, οφείλει ο κυνηγός να φέρει ή να καλέσει ειδκά εκπαιδευμένο σκύλο, ανιχνευτή, να μπορέσει να βρει το θήραμα.

Φέτος στο νομό που ζω απαγορεύτηκε το κυνήγι του καθ’ημών καριμπού.

Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, παρά το γεγονός ότι είναι το πλέον δημοφιλές και διαδεδομένο κυνήγι στη Σουηδία. Και δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς διότι όλοι γνωρίζουν, ότι για να κυνηγήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να το έχεις διαθέσιμο.

Για άλλη μια φορά, η έλλειψη, πραγματικής παιδείας, στην Ελλάδα, δείχνει πόσο πίσω είμαστε από αυτό που εννοούμε “ευνομούμενη κοινωνία”. Θεωρούμε, κακώς, ότι οι εξετάσεις και οι νόμοι είναι διαφορετικά από την πρακτική και την καθημερινή ζωή. Τους νόμους και το κράτος το θυμόμαστε μόνο όταν μας βρει κανένα κακό, κούφια ώρα. Είχε γίνει γνωστό, ότι μετα τις πυρκαγιές στην Ηλεία, είχαν βγεί οι μάγκες στο βουνό και κθηγούσαν τα πουλιά που δεν είχαν που να πάνε… Ναί, ίσως να μην υπήρχε η απαγόρευση, αλλά εσύ που το έκανες, είσαι τόσο ηλίθιος που πρέπει να έρθει το κράτος να στο απαγορεύσει;

Θεωρώ λοιπόν, ότι καλώς το κράτος απαγόρευσε το κυνήγι στην Ελλάδα, θεωρώ κακώς που το κράτος δεν κινητοποιείται και να είναι πιο αποτελεσματικό στη σύλληψη των λαθροθηρών, των κυνηγών που βγαίνουν για κυνήγι με λάθος όπλα, σφαίρες, σε λάθος ώρες, εποχές. Οι νόμοι υπάρχουν για να τηρούνται. Το ότι ο κάθε απίθανος έχει άδεια κυνηγιού και οπλοκατοχής, δεν σημαίνει ότι έχει και το δικαίωμα, να αφανίσει τον τόπο από κάθε ζωντανό και πουλί πετούμενο…

Άφησα σε έναν από τους πραγματικούς ήρωες της ελληνικής κοινωνίας να πάρει πρώτος το λόγο, αφού είναι η τιμητική του. Αυτού και ολόκληρης της Ελληνικής Αεροπορίας.

Είναι μεγάλη τιμή για όλους μας ως Έθνος και ως κοινωνία, να μας φυλάνε άνθρωποι σαν τους πιλότους μας.

Όσοι με επισκέπτεσθε γνωρίζετε τη δεδηλωμένη μου αγάπη, τόσο προς τα ΟΥΚ, αλλά κυρίως προς την Αεροπορία… Σήμερα που τα παιδιά μας, οι Άγγελοί μας γιορτάζουν, πέρα από τα ευχολόγια, ας αναρρωτηθούμε λίγο πώς στιγμές σαν αυτές στο βίντεο που ακολουθεί και μας κάνουν και κοιμόμαστε χαρούμενοι και ήσυχοι, ότι εκεί έξω υπάρχει κάποιος που ΚΑΙ ξέρει καλά ΚΑΙ κάνει σωστά το καθήκον του και όχι τη δουλειά του, γιατί αυτό δεν είναι δουλειά. Δεν είναι κάν αγάπη ή μεράκι.

Για να καταλάβετε τί βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, όποτε συναντούν τους απέναντι, δείτε αυτό το βίντεο. Είναι από θάλαμο προσωμοίωσης, πιλότος απεσταλμένος από την Ελληνική Αεροπορία για εκπαίδευση. Κάτω και αριστερά φαίνεται ένας συνεχώς μεταλλασόμενος αριθμός. Είναι τα γνωστά G, όπερ σημαίνει πρακτικά τη δύναμηπου ασκεί η βαρύτητα στον πιλότο, ήτοι “πόσες” φορές του ασκείται δύναμη ίση, με το βάρος του. Πολλαπλασιάστε δηλαδή τα νούμερα που θα βλέπετε και θα καταλάβετε για τί μιλάμε…

Δείτε έναν απλό άνθρωπο πώς αντιδρά σε πολύ λιγότερα G…

Σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε πολλά “ευχαριστώ” και αν μη τί άλλο να την επόμενη φορά που θα δούμε ένα μαχητικό στις διακοπές μας, ειδκά οι Αθηναίοι, σε κάποιο νησί, να σκεφτούμε ότι αυτό το παλληκάρι ρισκάρει πολλά από την ίδια του την ύπαρξη, για να μπορούμε να πίνουμε το ουζάκι μας στην παραλία χαλαροί και να ρίχνουμε και κανένα μπινελίκι, για τις μεταγραφές που έκανε η ομάδα ΄φετο΄…

Είδα ανοικτή πρόσκληση από τη Φάβα και είπα να μπω στο παιχνίδι, μπας και ξυπνήσω λίγο, γιατι πολλές μέρες είναι που δεν έγραψα λέξη… Τραγούδια που να μου θυμίζουν φάσεις μου, είχα ανεβάσει πρόσφατα σε ποστ που είχε γράψει το ελαφίνι, οπότε δεν επαναλαμβάνομαι.

Λοιπόν οι καλύτερες ταινίες ε; Για να δούμε…

The Godfather 1,2,3

La vita e bella

Οι ζωές των άλλων (δεν θυμαμαι τον τίτλο στα γερμανικά)

Cinema il Paradiso

Casino Royal

Casablanca

Kramer vs Kramer

The sting

Ocean’s 11

Underground

Λούφα και παραλλαγή

Της κακομοίρας

Le grand bleu

Leon

Καλημέρα σας!

Κι επειδή οι φίλοι μου στη Σουηδία μου την είπαν, πάρτε και τη μετάφραση στο σουηδικό…

PS. Jag har sett detta öppet inbjudan från Fava då tänkte jag att ladda upp en sån post för att komma igång lite eftersom det är länge sedan har jag inte skrivit ett enda ord. Jag ska inte skriva om låtor som påminner mig om mitt liv då jag har redan gjort en sådan post.

Favorit film? Låt oss se…

UPDATE: Αφού μου το θύμησε η Φαβούλα, να’ μαι κι εγώ με τα αγαπημένα μου αντικείμενα. Έκανα μια μικρή κατάχρηση, με την έννοια ότι έβαλα και … κάποια αντικείμενα τα οποία δεν τα κουβαλάω και συνέχεια πάνω μου, όπως πολύ σωστά διακρίνετε. Τότε θα ήμουν ο καπετάν Δήμος…

Δηλαδή αναπνέουμε τον ίδιο αέρα;;;;;;;;;;;;;

(κάντε κλικ εκεί πάνω…)

Το σκοτάδι της νύχτας έχει έρθει από νωρίς, αλλά μόλις τώρα αρχίζω και τη βιώνω. Η νύχτα, αυτή η μοναδική αίσθηση… Μοναδική και η σημερινή, αφού δίπλα μου ένας άγγελος , παραδώθηκε στο γαλήνιο ύπνο της κι εγώ απλά χαζεύω την ανάσα της… Πόσο ήρεμη και αθώα φαίνεται όταν κοιμάται, Θεέ μου!

Η απόλυτη ευτυχία, είναι εδώ… Βαρειά ανάσα, αγγέλου. Μούσες και νεράϊδες τη συντροφεύουν κι εγώ μάρτυρας στο χαμόγελό της, την κοιτώ να αφήνεται στην αγκαλιά μου και να τη βλέπω να σφίγγεται πάνω μου και να βυθίζεται στο μακάριο ύπνο της… Μια γουλιά από το ποτό μου κι ένα φευγαλέο βλέμμα στη μορφή της… Πόσος καιρός πέρασε, που είχα την άνεση και τη διάθεση να την απολαύσω, να τηνκρατήσω αγκαλιά με όλο μου το είναι, δεν θυμάμαι πια. Κι όμως ήρθε και πάλι αυτή η ώρα και νοιώθω και πάλι να ορίζω τον κόσμο. Θεός και πιστός ταυτόχρονα σ’ ένα ταξείδι γεμάτο χρώματα και όνειρα, για ένα καλύτερο άυριο… Για ελπίδες, να είμαι εκεί, μαζί της. Πάντα! Για ελπίδες να βλέπω το γέλιο της, να τη βλέπω να χορεύει και να πετάει σε ουρανούς εφτά κι εγώ να την θαυμάζω, από απόσταση αλλά και κοντά της πάντα…

Της ανήκω, αλλά λατρεύω τη στιγμή που θα φύγει, με όσο πόνο κι αν μου αφήσει. Άλλωστε δεν είμαι εδώ για να την εξουσιάζω, απλά για να την καθοδηγήσω και μετά να τη δω να ανοίγει πανιά για τον κόσμο. Ένα φιλί, μια αγκαλιά, πιο μετά κουτσομπολιό και ίσως κανένα δείπνο σε cosy restaurant, αφορμή για να της λέω και πάλι, πόσο την ευχαριστώ. Που υπάρχει, που είμαι στη ζωή της…

Μια Πριγκίπισσα, που είναι από μόνη της ένα Βασίλειο…

Παρασκευή βράδυ παρέα με μια μαύρη Ρωσίδα και την οθόνη, απέναντί μου… Θα λογαριαστούμε για άλλη μια φορά. Οι Γερμανοί τα δίνουν όλα και ειλικρινά είναι κρίμα που δεν τους ακούτε…

Το προηγούμενο ποστ είχε τίτλο A new day a new life και ήδη αλλάζουν όλα… Είναι το κέφι; Είναι το αίσθημα ότι πια είμαι εγώ και τα παιδιά μου μόνο, που υπάρχουν και δεν χρειάζεται να απολογούμαι σε κανέναν; ( Αγαπητή μου Άλεφ, ευχαριστώ, το ξέρω και το παλεύω. Ειλικρινά)

Οι τελευταίες μέρες ήταν περίεργες. Όχι απαραίτητα άσχημα, αντιθέτως… Βιώνοντας το “είμαι εγώ κι ο εαυτός μου, ξανά!” ένοιωσα σαν παιδί που προσπαθεί να περπατήσει, πάλι… (Σκέψου δηλαδή, μέχρι να μάθει να μιλάει..!) Ανάμικτα, από την καλή πλευρά, συναισθήματα, ξύπνησαν. Κάποτε έλεγα, ότι μου λείπει η φοιτητική ζωή. Μαλακίες… Δεν το αλλάζω για τίποτα αυτό! Τώρα ξεκινάει η ζωή μου! Έχω τα παιδάκια μου, ξέρω τί θέλω, τί ψάχνω, γιατί, πώς και εν τέλει (αφού είναι δοτική ενικού, γιατί το γράφουμε με “ει”;) έμαθα να ξεπετάω ό,τι δεν χρειάζομαι… Στα 20+ ήταν περισσότερο ποσοτικό, διψούσα να μάθω… Κι επειδή δεν γέρασα τόσο πολύ, και τώρα ποσοτικό είναι, αλλά θέλω να φτιάχνομαι κι εγκεφαλικά, σαν το μαύρο, ένα πράγμα…

Πάμε…

Ε, για παραπέρα υπάρχουν φοβερα κλαμπάκια στην Ελλάδα…

Men i alla fall du kan lyssna på musik och drömma med den!..

UPDATE: Μέσα στα γούστα σας έχω!

UPDATE No 2: Μόνο για κοριτσάκια

Πρώτο μου πόστ, από το καινούριο μου σπίτι. Το μόνο που είναι ακόμα σε κουτιά, 3 ντουλαπάκια των παιδιών, τα οποία και θα μονταριστούν το Σαββατοκύριακο.

Έχω απίστευτο κέφι και γουστάρω πάρτυ! Τρελλό πάρτυ όμως!!!

Τα κομμάτια; Αρχίζω εγώ το πρόγραμμα και αν θέλετε ακολουθείτε…

Και καλά να περάσουμε…

Από την αγγλική έκδοση του Spiegel

Αφού ήθελε το ελαφίνι μια λίστα από στιγμές της ζωής μας σε ταργούδι…

Πάρε

Νο 5: Η πρώτη φορά που έκανα έρωτα:

Νο 4: Όταν έφυγα για σπουδές:

Νο3: Εκπαίδευση στα ΟΥΚ – Καταδυτική Ιατρική:

Νο2: Όταν “έφυγε” ο πατέρας μου

Νο1: Για την πάρτη μου και τις νύχτες μου…

Πρωινό Σαββάτου και πίνω καφεδάκι, σερφάροντας… Λείποντας από Ελλάδα, οι πληροφορίες μου εστιάζονται στα σημαντικά κι έτσι δεν ξέρω τί μου γίνεται στα άλλα, τα “ασήμαντα”.

Μπήκα στο μπλογκ του Πατσιουρίου (καλά δεν το λέω;) και είδα ένα ποστ… Τέλος πάντων, έψαξα κι εγώ λίγο στο youtube και βρήκα αυτό…

Μια χαρά είμαστε…

Τελευταία μέρα σήμερα στο σεμινάριο, επιτέλους (!) και πίνοντας καφεδάκι χαλαρώνω και αρχίζω και σκέφτομαι τις δουλειές για σήμερα και διάφορα άλλα όμορφα…

26 Οκτωβρίου και είναι του Αγ.Δημητρίου! Ωπα… Έχουμε κόσμο, εδώ!!!

Για να δούμε…

Ο Δημήτρης της Μάχης…

Ο Δημήτρης της Βάνας…

Η μητέρα μου…

Εγώ…

Ο ΓΙΟΚΑΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ο ξανθός μου άγγελος… Το αλητάκι μου γιορτάζει σήμερα!!! Πόσο μου έλλειψε, να τον κρατήσω μια αγκαλίτσα… Και είναι τόσο χαδιάρης, ίδιος ο πατέρας του παναθέμα τον…

Αγαπημένη μου Ραφαέλα,

Είναι πέντε χρόνια (!) που γεννήθηκες και μου φαίνεται μόλις σαν μία ώρα πριν… 25 Οκτωβρίου…

Η στιγμή που η Φωτεινή η γιατρός της μητέρας σου σε έφερε στον κόσμο μας και σε είδα (πριν τη μαμά), ένοιωσα ότι η ζωή μου έγινε απίστευτα όμορφη και σημαντική.

Η στιγμή που η μανούλα μου είπε ότι ήταν έγκυος ήρθε σε μια φάση που ο ερχομός σου ήταν ο μόνος λόγος να μείνω στη ζωή, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς… Άσχημα γεγονότα είχαν προηγηθεί, πριν μάθουμε ότι η μανούλα σε είχε στην κοιλίτσα της και σε όλη της την εγκυμοσύνη, ζούσα με διάφορα δυσάρεστα περιστατικά, που η μαμά δεν ήθελα να μάθει, για να μην επηρεαστεί άσχημα και αυτή αλλά κυρίως εσύ… Όταν την έβλεπα να είναι τόσο χαμογελαστή κι ευτυχισμένη τις φορές που σε βλέπαμε στον υπέρηχο, ένα μικρό φασολάκι, που μεγάλωνε και μεγάλωνε και μετά είδαμε τα χεράκια σου και τα πατουσάκια σου, ήταν η επιβεβαίωση ότι το να είμαι εκεί και να ζώ και να αναπνέω τον αέρα που κι εσύ αναπνέεις και να  σε βλέπω να γελάς, είναι το πιο σπουδαίο και το πιο όμορφο!

Θα ήθελα να θυμάσαι όταν κολυμπούσε η μανούλα στη Σύρο και εσύ ήσουν στην κοιλίτσα της στον 7ο μήνα, κάτι παραπάνω, και φόραγε μάσκα για να βλέπει το βυθό κι εγώ έκανα μακροβούτι και κολυμπούσα με το πρόσωπο προς την επιφάνεια, παράλληλα με τη μαμά και της έκανα γκριμάτσες. Φαντάζομαι όμως ότι έτσι όπως το διασκέδαζε και μου έλεγε ότι κι εσύ ήσουν πολύ χαρούμενη αφού σε ένοιωθε να στριφογυρίζεις όλο χαρά, είναι και ο λόγος που σου αρέσει η θάλασσα τώρα…

Η πρώτη στιγμή που σε κράτησα αγκαλίτσα θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή… Θα είναι το γούρι μου. Είναι το γούρι μου…

Σε όσες κι αν ποτέ παρουσιαστούν, δυσκολίες βρεθούν στο διάβα της ζωής σου θα είμαι εκεί για να τις ξεπεράσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Όσο πιο χαμογελαστή και ανάλαφρη μπορεί να είσαι…

 Η ευχή μου και η καρδιά μου, όλο μου το “είναι”, σε συντροφεύουν και θα σε συντροφεύουν. Σε αγαπώ χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς όρια…

Κόρη μου λατρεμένη, με τα γεννέθλιά σου, γιορτάζω κι εγώ μαζί σου, τη δικιά μου γέννηση και τα δικά σου όνειρα. Η χαρά σου και η ευτυχία σου, το γέλιο σου και η ηρεμία της ψυχής σου είναι ο σκοπός της ύπαρξής μου. Για όσο ζω και αναπνέω θα είμαι δίπλα σου για να μπορώ να σε δω να ζεις έτσι χαρούμενη και ευτυχισμένη όπως σου αξίζει.

Σε αγαπώ πολύ πολύ πολύ…

Ό,τι γράφω τώρα είναι ένα δωράκι για το μέλλον… Όταν θα είσαι μεγάλη πια και θα είσαι χαρούμενη και γεμάτη από όμορφες στιγμές, θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές και θα χαμογελάς για το χαζομπαμπά που έχεις.

21 Οκτωβρίου 1944…

Η Γερμανία υφίσταται τα δεινά της πίεσης των Συμμάχων και του Κόκκινου Στρατού. Η ήττα είναι κοντά και η προέλαση των δυνάμεων κατά των Ναζιστικών στρατευμάτων συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς. Ο Κόκκινος Στρατός προελαύνει  στα πρώτα Γερμανικά εδάφη… Από τα πρώτα χωριά που συναντού, το Nemmersdorf. Κατοικήσιμο, μόνο από 637 γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους, αφού οι άντρες μάχιμης ηλικίας, είναι όλοι στο μέτωπο… Γύρω στις 07:30 το πρωί τα πρώτα σοβιετικά τεθωρακισμένα, διασχίζουν τους δρόμους του χωριού. Οι κάτοικοι, είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και αναμένουν κάποια εξέλιξη, κάποιο σημάδι, κάτι.

Το απόγευμα, οι στρατιώτες εισβάλλουν στα σπίτια και ουσιαστικά κάνουν πλιάτσικο, αργότερα το βράδυ, κάποιος σοβιετικός αξιωματικός, ανακοινώνει οι κάτοικοι να βγουν όλοι έξω από τα σπίτια τους. Εκατέρωθεν του δρόμου, βρίσκονται παρατεταγμένοι στρατιώτες με τα όπλα τους προτεταμένα.

Η Gerda Meczulat, η οποία έπασχε από πολυομυελίτιδα, δεν αντέχει να σταθεί όρθια και σωριάζεται στο έδαφος, κλάσματα δευτερολέπτων πριν αρχίσουν οι πρώτοι πυροβολισμοί.  Αν όχι η μόνη, μία εκ των ελάχιστων που επιβιώνουν.

Ο ταγματάρχης Erich Dethlefsen, θα δηλώσει πως είδε με τα μάτια του, ανθρώπους σταυρωμένους στις εξώπορτες των σπιτιών και πυροβολημένους εξ επαφής. Μανάδες κείτονται πυροβολημένες στον αυχένα, με τα μωρά τους να έχουν την ίδια τύχη.

Είναι άγνωστο, λένε οι επιστήμονες, αν οι στρατιώτες έδρασαν κατόπιν εντολών ή από προσωπική εκδίκηση.  Έχει παρόλα αυτά δημοσιοποιηθεί, μυστική εντολή του Στάλιν, στην οποία αναφέρεται, όλοι οι πολίτες Γερμανοί, να μεταφερθούν στη Σοβιετική Ένωση, προκειμένου να την ανοικοδομήσουν, ως ανταπόδοση των καταστροφών. Ελάχιστοι επέζησαν.

Η ιδέα μου ήρθς εχθές το βράδυ, όταν το είχαμε ρίξει στο χαβαλέ με το Ριτσάκι, μέχρι που σοβάρεψε το πράγμα, αλλά τέλος πάντων, αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Μιλάγαμε για κάτι πιπίνια, στο ποστ της και συνέχισα τις σκέψεις μου κατόπιν, για το τί είναι Γυναίκα.

Τί ξεχωρίζει το Θηλυκό από τις υπόλοιπες κυρίες…

Η αλήθεια είναι, πως ακριβής ορισμός δεν υπάρχει και φαντάζομαι, πως συχνά σε βρήσκει η στιγμή και σου έρχεται κατακούτελα, παρόλα αυτά, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω, ότι ορισμένες γυναίκες, θα παραμείνουν για πάντα Γυναίκες! Αιώνια θηλυκά…

Είναι ο τρόπος που θα σε κοιτάξει; Ο τρόπος που θα σου ξυπνήσει ό,τι πιο βαθύ και πρωτόγονο ένστικτο; Ο τρόπος που θα σου βάλεει το μυαλό στο μπλέντερ, όπως συνηθίζω και λέω; Όλα μαζί; Ίσως…

Όμως μια Γυναίκα ξέρει τί θέλει, ξέρει ποιά είναι και ξέρει τί και πώς θα πάρει από σένα… Όπως και γιατί είναι μαζί σου.

Μιλώντας για Γυναίκες, δεν μπορώ να μην ευχαριστήσω τους θεούς, για την εύνοια που μας έδειξαν και χάρισαν στη γη… αυτό το υπέροχο πλάσμα…

UPDATE:Αν έχεις potential, που λένε…

Καλημέέέέέρα!

Ήρθα! Και ήρθα ένα σωρό όμορφες εμπειρίες γεμάτος.

Λοιπόν ας τα πάρουμε από την αρχή. Ξεκίνησα από το Örebro το περασμένο Σάββατο, παρεπιπτόντως το ξημέρωμα του Σαββάτου, ενώ έπινα το καφεδάκι μου είδα αυτό…

Τέλος πάντων, πήρα το τραίνο, ένα απίστευτα χλιδάτο τραίνο, όλα ηλεκτρονικά μέσα, καθίσματα σχεδόν σαν κρεββάτι, με το τραπεζάκι σου και WiFi μέσα, για όσους θέλουν να σερφάρουν. Σε δύο ωρίτσες ήμουν Στοκχόλμη, πήρα το Arlanda Express, ένα τραίνο που καλύπτει 40χλμ σε 20 λεπτά και τσουπ, βγήκα στο αεροδρόμιο. Check in και αναμονή… Μεγάλη κιόλας γιατί ήμουν εκεί από τις 2 το μεσημέρι και η πτήση ήταν στις 6 το απόγευμα… Για καλή μου τύχη, ανακαλύπτω, σούπερ ντηζαϊνάτο μπαράκι, που δίπλα του ακριβώς (WOW!) είναι το δωμάτιο των καπνιστών…

Ποτάκι, Black russian, τσιγαράκι, παραπλεύρως, γιατί στη Σουηδία, δαγκώνουν και… η ζωή μοιάζει να γίνεται επικίνδυνα ωραία… Πρώτη στάση Κοπεγχάγη, μιάμιση ωρίτσα, φαγητό με την υπόλοιπη αποστολή και μετά… Βιέννη!

Φτάσαμε γύρω στις 12 παρά, τη νύχτα. Ξενοδοχείον Park hotel Schönbrunn, απέναντι ακριβώς από το γνωστό πάρκο.

Ντους αλλαγή ενδυμασίας και πρώτη στάση Bar Italia, στην οδό, Mariahilfestraβe 19 – 21. Καταπληκτικό μπαρ με πολύ… ωραίο κόσμο και το καλύτερο black russian, που έχω πιεί ποτέ. Η μουσική, ανάλογη του κόσμου, δηλαδή, εξαιρετική.Πολύ κέφι, ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό, που είδα τόσο κόσμο, μαζεμένο, να είναι χαλαρός και να να ζεί τις στιγμές της διασκέδασής του. (Να μας πουν το πώς..!)

Κατά τις 3, γύρισα στο ξενοδοχείο και νάνι γιατί η μέρα που ξημέρωνε ήταν πολύ μεγάλη και σπουδαία…

Ξύπνησα με τα μάτια να είναι ακόμα στο κρεββάτι. Καφές (παρεπιπτόντως, το ρημάδι το ξενοδοχείο, να μην έχει καφέ στο δωμάτιο!), από room service, ντους, κουστουμιά και βουρ για το συνέδριο. Ώρα Βιέννης 08:10. Πρώτη μέρα και γίνεται ο χαμός στο συνέδριο. Υπολογίζεται ότι μόνο οι σύνεδροι φτάνουν τις 7000. Βάλε και τους αντιπροσώπους των φαρμακευτικών εταιρειών…

Τις τρείς πρώτες ώρες, ομιλίες και γενικά ενημέρωση. Ακολούθησα, ένα σχετικά αυτόνομο, πρόγραμμα, δηλαδή, πέρασα, ώρες κοιτάζωντας πόστερς, όπου ανακάλυψς πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Το μεσημέρι, γύρω στις 11:30, την έκανα και πήγα τρέχοντας στη ΜΑΚ,

μετά από προτροπή της KV. Πολύ καλή έκθεση με ασιατικά αντικείμενα. Τέλος. Τα υπόλοιπα ήταν κάτι σαν έκθεση του Βαράγκη και της Μιραράκη, μαζί. Καφέ απέναντι σε πολύ cosy μαγαζάκι,

τραμ και Belvedere.

Klimmt, Schiele και άλλοι ενδιαφέροντες τύποι, μαζεμένοι. Είχε τον απίστευτο κόσμο κι εγώ έτρεχα σαν τρελλός να προλάβω να δω όσο το δυνατόν περισσότερα, γιατί στις 2 έπρεπε να είμαι στην άλλη άκρη της πόλης για να προλάβω κάποιους εξαιρετικούς ομιλητές. Με τα πολλά, πρόλαβα να δω κάποια λίγα. Αγορά από το Shop center του μουσείου, ένα βιβλίο με τα εκθέματα και σφαίρα πάλι πίσω! Το επόμενο τετράωρο, ήταν για μένα και το καλύτερο του συνεδρίου. Ομιλία ενός, τουλάχιστον, από τους κορυφαίους στον κόσμο στην Ψυχοφαρμακολογία. Αμερικάνος. Λοιπόν παιδιά, σκάνε οι Αμερικανοί και παθαίνω την πλάκα μου. Οι τύποι, μπορεί να είναι βλαχαδερά, αλλά είναι απίστευτοι επαγγελματίες. Όλοι στα Armani και τα χρυσά Rolex, με προσοχή στη λεπτομέρεια, μας μοίρασαν αντίγραφα, έγχρωμα κιόλας των slides, από τις ομιλίες τους. Αποκαμωμένοι, κατά τις 6.30 το απόγευμα, πήραμε το μετρό για το ξενοδοχείο.

Ντους, πιο κάσουαλ ντύσιμο και δείπνο με την αποστολή σε ένα σούπερ restaurant. Nickys restaurant, με πριβέ δωμάτιο, παρακαλώ και διακόσμηση, μεσαίωνα, με σιδηρόφρακτες στολές να διακοσμούν το περιβάλλοντα χώρο. Απίστευτο μέρος, απίστευτο φαγητό, φαντάζομαι και απίστευτες τιμές, αλλά ευτυχώς ήταν όλα πληρωμένα, αλλιώς θα τη βγάζαμε με κεμπάμπ, από τον τύπο απέναντι από το σταθμό του μετρό, στο ξενοδοχείο. (Τον τιμήσαμε βέβαια!)

Πίσω στο ξενοδοχείο, ποτάκι σε ένα μίζερο μπαράκι, δίπλα από το ξενοδοχείο και ύπνος.

Δευτέρα και η μέρα σε επίπεδο συνεδρίου είναι μια απίστευτη σούπα. Αλλιώς τα περίμενα, αλλιώς βγήκαν. Δυνατοί ομιλητές, μαλακίες παρουσιάσεις. Στις 11.00, πάλι, την έκανα, όμως με ταξί και επισκέφθηκα, το σπίτι τοy παππού Freud. Περιέργως, με απογοήτευσε, κυρίως, γιατί το είχα αλλιώς στο μυαλό μου. Ταξί, πάλι και Kunsthausswienn. Hundertwasser! Φοβερή γκαλλερί με καταπληκτικό cafe, μέσα στην ίδια την γκαλλερί. Πανάκριβο shop center, όμως… Φαρμάκι παιδιά. Αν και έχει καταπληκτικά πραγματούδια, δαγκώνει τρελλά. Το βράδυ, μία από τα ίδια. Δείπνο σε άλλο restaurant το οποίο ήταν εντός μιας γκαλλερί με πολύ όμορφη και εντυπωσιακή κάβα. Design διακόσμηση και πολύ σούπερ φαγητό. Επίσης πληρωμένα όλα…

Και μετά μίλησε η ευρηματικότητα του… Έλληνα. Με τη σκέψη, ότι την προηγούμενη νύχτα άφησα τους Σουηδούς να διαλέξουν που θα πάμε, ε αφού ζήσαμε εκείνη την αηδία, πήρα την πρωτοβουλία και τους έβγαλα εγώ έξω… Bar Onyx, στο roof garden του Haashaous, στην πλατεία Stephansplatz, με θέα στο ναό. Άντε γειά, λέμε! Διακόσμηση, New York lounge, πολύ μάρμαρο, υπόλευκοι δερμάτινοι καναπέδες, μουσική, καταπληκτική και τα Σουηδά, είναι ένα βήμα πριν τη ψυχανάλυση, ανακαλύπτωντας πως υπάρχουν και τέτοια μαγαζιά. Για το κόσμο ας μην μιλήσω καλύτερα…

Τρίτη, πολύ χαλαρά πράγματα στο συνέδριο. Ίσως γιατί είναι και η τελευταία μέρα, ουσιαστικά. Το μεσημέρι κάποια λίγα ψώνια για τα μικρά μου. Το απόγευμα εξαιρετικές ομιλίες από κάτι Αμερικάνους και μας έκαναν μια πολύ καλή “επίθεση” τεχνολογικής προόδου… Το βράδυ δείπνο όλα τα μέλη της αποστολής, σε μια ταβέρνα, τύπου Πλάκας, με γιρλάντες στο ταβάνι, σαν να ήταν τσικνοπέμπτη. Τα σουηδά σε έκσταση!..

Ε, με Σουηδούς έχουμε να κάνουμε κιόλας, μην περιμένετε και πολλά, φαγητό και ύπνο. Εγώ πάλι, τελευταία νύχτα στη Βιέννη και να μείνω μέσα; Μπαααα…

Bar Italia και πάλι. Πάλι σούπερ κόσμος, πάλι σούπερ κέφι. Όλα σούπερ!!! Σκάει και μια παρέα με μοντέλα (;) και είπα το Πάτερ ημών ανάποδα και έφυγα…

Η Τετάρτη ήταν μέρα πολύ σπαστική, γιατί είχαμε μια σειρά από meetings για αξιολόγηση του συνεδρίου, ομιλίες κόντρα ομιλίες, εκθέσεις αξιολόγησης, τέλος πάντων ένα ξενέρωμα απίστευτο… Με τα πολλά, πήγαμε στο αεροδρόμιο της Βιέννης, εξαιρετικό αεροδρόμιο! Μέχρι και restaurant για καπνιστές είχε. Κι όχι καμιά ξεπέτα, αλλά πολύ όμορφος χώρος, παρακαλώ. Παρεπιπτόντως, καπνίζεις παντού και όπου στη Βιέννη…

Πτήση απευθείας, για Στοκχόλμη. Μία ώρα αναμονή, (δηαλδή από τις 8.30 το βράδυ μέχρι τις 9.30), για να πάρω το λεωφορείο, να πάω σε ένα παναγνώστου χωριό να πάρω το τραίνο, να φτάσω στο σπίτι. Το τραίνο, άδειο σχεδόν, βρήκα την ευκαιρία και μπήκα στην πρώτη θέση. Α! Αυτό είναι… Χαλάρωμα και άφιξη στο Örebro, γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα…

Εντυπώσεις; Πολύ καλές. Ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από τη Βιέννη και από το συνέδριο. Όμως χρειάζομαι χρόνο να μου καταλαγιάσουν οι γνώσεις που μου ήρθαν σε μεγαδόσεις. Άντε και του χρόνου ελπίζω να είμαι στη Βαρκελώνη…

Α! Επειδή μπορεί να αναρωτηθείτε, πού κολλάει η Θεά με τα κόκκινα, που γράφω στον τίτλο… Περπατάω από τη μία στάση του τραμ προς την άλλη, να φτάσω στο Bellvedere και την είδα εκεί, σε μια γωνιά του δρόμου… Απίτευτη! Στα κόκκινα, λαμπερή και θελκτική…

UPDATE: Μόλις γύρισα από μια πολύ βαρειά εφημερία, με δύσκολες εισαγωγές και δύσκολα περιστατικά γενικά. Μια αναμπουμπούλα σε όλα τα τμήματα και γκρίνια πολύ, που ευτυχώς τη φέραμε βόλτα… Φτάνω σπίτι, ανοίγω τον υπολογιστή και βάζω μουσική από τους Γερμανούς (αν δείτε έχω και το σχετικό λινκ.) Αυτοί οι τύποι λοιπόν, κάθε Παρασκευή και Σάββατο, πάιζουν χορευτική -ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ- μουσική!

Λοιπόν, μετά τη Βιέννη και τα απίστευτα γούστα, στο δωματιάκι του Örebro, ε αυτό πια είναι ασταδιαλαπιαζηκουκιζήκου!!!!!!!!!!

Αει σιχτίρ!!!!

Καλά μου παιδιά, εγώ θα την κάνω σιγά σιγά, για κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις

Τις ημέρες που θα τρέχω, θα βρω χρόνο (ΠΡΕΠΕΙ) να βρω χρόνο για να βρεθώ:

εδώ

εδώ

εδώ

εδώ

Τρέξιμο!.. Πολύ τρέξιμο…

a.. Η διαφορά μεταξύ ιδιοφυΐας και βλακείας είναι ότι η ιδιοφυΐα έχει

όρια

a.. Φυσικά και υπάρχει πολλή γνώση στα πανεπιστήμια. Οι πρωτοετείς

φέρνουν λίγη, οι τελειόφοιτοι δεν παίρνουν πολλή κι έτσι η γνώση

συσσωρεύεται

a.. Ο καλύτερος τρόπος για να κρατάς το λόγο σου είναι να μην τον δίνεις

a.. Μην κρατάς αρνητική στάση λέγοντας:.Δε θα επιτύχω, δε θα επιτύχω..

Προτιμότερη είναι η θετική στάση:.Θα αποτύχω, θα αποτύχω

a.. Όσο απλό είναι να περιπλέξεις τα πράγματα, τόσο περίπλοκο είναι να

τα απλοποιήσεις

a.. Αρχιτεκτονική είναι η τέχνη να χαραμίζεις χώρο

a.. Όταν ένας άντρας ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου στην σύζυγό του,

δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή είναι καινούρια σύζυγος ή είναι

καινούριο το αυτοκίνητο

a.. Οι άντρες που έχουν τρυπήσει τα αυτιά τους είναι καλά

προετοιμασμένοι για γάμο. Έχουν νιώσει πόνο κι έχουν αγοράσει κοσμήματα

a.. Μην εκνευρίζεσαι αν ο γείτονάς σου έχει το στέρεο ανοιχτό στις δύο

το πρωί. Τηλεφώνησέ του στις τέσσερις και πες του πόσο σου άρεσε

a.. Καταλαβαίνεις ότι γέρασες από τη στιγμή που τα κεριά κοστίζουν

περισσότερο από την τούρτα

a.. Οι ληστές ζητούν ή τα λεφτά ή τη ζωή σου. Οι γυναίκες και τα δυο

a.. Το μόνο κοινό που έχουν το National Geographic και το Playboy είναι

ότι σου επιτρέπουν να δεις πολλά μέρη που ποτέ δε θα επισκεφτείς

a.. Ο ορισμός της κραυγαλέας σπατάλης για μένα είναι ένα λεωφορείο

γεμάτο δικηγόρους που πέφτει στο γκρεμό κι έχει τρεις θέσεις αδειανές

a.. E γωιστής: ένα άτομο που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον εαυτό του

παρά για μένα

a.. Επιτυχημένος άντρας είναι εκείνος που βγάζει περισσότερα λεφτά από

όσα μπορεί να ξοδέψει η γυναίκα του. Επιτυχημένη γυναίκα είναι αυτή που

μπορεί να βρει έναν τέτοιον άντρα

a.. Η σκληρή δουλειά δε σκότωσε ποτέ κανέναν, αλλά γιατί να παίζουμε με

την τύχη μας;

a.. Μ΄ αρέσει η δουλειά. Μ’ ενθουσιάζει. Μπορώ να κάθομαι επί ώρες και

να την κοιτάω

a.. Ο άνθρωπος που χαμογελά όταν όλα πάνε στραβά έχει σκεφτεί κάποιον να

ρίξει το φταίξιμο

a.. Σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε εδώ να γιορτάσουμε τη 43η επέτειο των

39 μου χρόνων

a.. Το να κόψεις το τσιγάρο είναι το πιο εύκολο πράγμα. Εγώ το έχω κόψει

τουλάχιστον 50 φορές

a.. Στη δημοκρατία το κάθε κόμμα αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος της

ενέργειάς του να αποδείξει ότι το άλλο δεν είναι ικανό να κυβερνήσει.

Και τα δυο το πετυχαίνουν. Και τα δυο έχουν δίκιο

a.. Αν αναλάβει το κράτος την έρημο Σαχάρα, σε λίγα χρόνια θα υπάρχει

έλλειψη άμμου

a.. Λογική είναι η τέχνη να κάνεις λάθος με αυτοπεποίθηση

a.. Για να ντυθεί μια γυναίκα, γδύνονται δυο ζώα: ένα που δίνει τη γούνα

κι ένα που την πληρώνει

a.. Γράφω σε ένα χαρτί ό,τι πρέπει να θυμηθώ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αντί

να ξοδεύω το χρόνο μου προσπαθώντας να θυμηθώ αυτό που έγραψα, τον

ξοδεύω ψάχνοντας το χαρτί που έγραψα αυτά που πρέπει να θυμηθώ

a.. Eίπα στη γυναίκα μου την αλήθεια. Της είπα πως βλέπω ψυχίατρο. Μετά

μου είπε την αλήθεια: βλέπει ψυχίατρο, δυο υδραυλικούς και έναν μπάρμαν

a.. Οικονομολόγος είναι ένας άνθρωπος που θα ξέρει αύριο γιατί αυτά που

προέβλεψε χτες δε συνέβησαν σήμερα

a.. Υπάρχουν τρεις τρόποι να γίνει κάτι. Κάν’ το μόνος σου, προσέλαβε

κάποιον να το κάνει ή απαγόρευσε στα παιδιά σου να το κάνουν

a.. Τα αισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Είναι σα να βλέπεις την πεθερά σου

να πέφτει στο γκρεμό με το αυτοκίνητό σου

a.. Εύκολη: αντρικός όρος που χαρακτηρίζει τις γυναίκες που έχουν τη

σεξουαλική ηθική του άντρα

a.. Η ζωή στη Γη μπορεί να είναι ακριβή, αλλά περιλαμβάνει και δωρεάν

ταξίδι γύρω από τον ήλιο

a.. Τράπεζα είναι το ίδρυμα που σου δανείζει λεφτά αν μπορείς να

αποδείξεις ότι δεν σου χρειάζονται

a.. Όταν κάνεις το καλό, ζήτα απόδειξη, μην τυχόν και ο παράδεισος

δουλεύει σαν την εφορία

a.. Οι στατιστικές λένε ότι ένας στους τέσσερις Έλληνες υποφέρει από

κάποια διανοητική διαταραχή. Σκέψου τους τρεις καλύτερους φίλους σου. Αν

είναι υγιείς, τότε έχεις πρόβλημα

Τους βρήκε το ξημέρωμα να περπατούν στους άδειους δρόμους του Βερολίνου. Το μυαλό του δεν μπορούσε να χωνέψει όσα έγιναν τις τελευταίες ώρες. Ήθελε να χαρεί και να κλάψει από το θυμό. Η ζωή του έιχε αλλάξει, από ένα παιχνίδι της μοίρας, από μια βραδυά σε μια δεξίωση, όταν την πρωτοείδε.

“Αγαπημένε μου Μάρκο… Πώς θα μπορούσα να σου εξηγήσω; Ήταν δύσκολα χρόνια και το ξέρεις κι εσύ. Το έθνος μας είχε ανάγκη κάθε βοήθεια κι εγώ προσφέρθηκα να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορούσα… Είναι πολλά που δεν γνωρίζεις για μένα, πράγματα που έκανα. Δυσάρεστα αλλά απαραίτητα. Ήμασταν σε πόλεμο, άλλωστε… Έπρεπε να “χαθώ”, να εξαφανιστώ. Ήταν απαραίτητο για την άμυνα της χώρας…”

“Τί εννοείς; Ήσουν κατάσκοπος δηλαδή;”, τη διέκοψε ο Μάρκο.

“Ναι καλέ μου Μάρκο. Τα ίχνη μου έπρεπε να σβηστούν για το καλό όλων και κυρίως της πατρίδας… Έφυγα στην Αγγλία, όπου έμεινα μέχρι την εισβολή των Αγγλοαμερικάνων… Γύρισα στο Βερολίνο και μετά στο Έσσεν. Δύσκολες μέρες και ώρες. Όμως φαντάζομαι εσύ τα πήγες καλύτερα από μένα. Η ζωή σου έχει γίνει καλύτερη! Είσαι στην πολιτική, ζεις στη χώρα που ονειρευόσουνα… Πώς είσαι; Παντρεύτηκες; Ποιά είναι η ζωή σου;”

Ο Μάρκο, δεν ήξερε τί να πει… Δεν ήξερε πώς να της περιγράψει, αυτό που ήταν η ζωή του. Αυτό που έγινε η ζωή του, το πώς ξεκίνησε, με ποιά όνειρα και που κατέληξε… Το δεξί χέρι ενός κακοποιού.

“Η ζωή μου ήταν γεμάτη από… εκπλήξεις” Είπε κοφτά και έβγαλε ένα τσιγάρο από την ταμπακιέρα του. “Θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, ξέρεις. Θα ήθελα να είναι αλλιώς!” ένοιωσε τα μάτια νου να τον καίνε και με δυσκολία κράτησε ένα λυγμό κι ένα δάκρυ. Ήταν τόσα τα χρόνια, που δεν είχε κλάψει, που πια δεν ένοιωθε άνετα. Αντίθετα, το έβλεπε σαν αδυναμία και φοβήθηκε.

“Λυπάμαι για το πώς ήρθαν τα πράγματα, μεταξύ μας, Μάρκο…” Σταμάτησε στη μέση του δρόμου και τον κοίταξε.

“Λυπάσαι; Απλά λυπάσαι; Μόνο αυτό εχεις να μου πεις; Τόσα χρόνια ζούσα με την ανάμνησή σου και το μόνο που λες, είναι ότι λυπάσαι; Η ζωή μου καταστράφηκε από τη μέρα που σε έχασα και εσύ απλά λυπάσαι;”

Τα δάκρυα πια έτρεχαν από τα μάτια του χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα για να τα σταματήσει.

“… Σε αγάπησα, όσο τίποτε άλλο, γαμώτο! Μου αξίζει κάτι παραπάνω από ένα “λυπάμαι”! “

Τον κοίταξε στα μάτια και τον φίλησε απαλά στα χείλη.

“Ποτέ δεν έπαψα να σε αγαπώ Μάρκο…”

Κατέληξαν στο ξενοδοχείο του, να κάνουν έρωτα μέχρι αργά το μεσημέρι. Το απόγευμα, χάζευαν το δειλινό από το παράθυρο. Έβλεπαν την ανατολική πλευρά του Βερολίνου. Μπορούσες να διακρίνεις τους Ρώσους στρατιώτες να περιπολούν.

Ο Μάρκο, σκεφτόταν τις ανατροπές της ζωής του. Ένοιωθε σα να ήταν ένας κύκλος, που τώρα έκλεισε, εκεί που ξεκίνησε. Με πόνο και κόστος, γύρισε στην αρχή. Ένοιωθε μια απίστευτη ηρεμία και γαλήνη, σαν αυτή που σου δημιουργεί η βεβαιότητα όσων είσαι βέβαιος για ό,τι κάνεις στη ζωή σου. Δεν είχε πάψει ποτέ να της ανήκει, αυτό το ήξερε, όμως ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποιούσε, ότι θα ήθελε να γυρίσει πίσω. Να ζήσει μαζί της, να νοιώσει ζωντανός ξανά… Σε δύο μέρες ήταν η διάσκεψη, όμως. Της μίλησε. Της είπε τα πάντα, για αυτόν. Ποιός ήταν πλέον, τί ήταν και κυρίως πώς έγινε αυτό που ήταν…

Τον άκουγε σιωπηλή. Όταν τέλειωσε, άναψε τσιγάρο, τον κοίταξε στα μάτια και με φωνή γεμάτη απόγνωση, του είπε:
“Τί θα απογίνεις; Πώς θα συνεχίσεις να ζεις έτσι;”

“Δεν αντέχω να ζω, έτσι… Θέλω να ζήσω μαζί σου. Θα τα παρατήσω όλα: Θα μείνω εδώ, μαζί σου. Θα ξεκινήσω ξανά την ιατρική. Ίσως όχι με τα ίδια σχέδια, που είχα κάποτε, αλλά μου αρκεί να είμαστε μαζί!!!”

Τον αγκάλιασε σφιχτά. Το βράδυ τηλεφώνησε στην Αμερική. Τους είπε ότι τα παρατάει, φεύγει. Εξήγησε τους λόγους.

Οι εβδομάδες περνούσαν ζώντας το όνειρο. Ζούσαν, μαζί, στο διαμέρισμά της στα όρια του Charllotenburg. Το πρωί έψαχνε για ιατρείο και το βράδυ, διασκέδαζαν και μιλούσαν για τα χρόνια που έχασαν. Ο έρωτάς τους είχε το πάθος και τη μελαγχολία του να προλάβουν, να αναπληρώσουν στιγμές. Χαρές και λύπες που στερήθηκαν μαζί.

Ήταν προχωρημένη νύχτα και μόλις γύριζαν από το Chamäleon, ένα από τα πλέον γνωστά καμπαρέ της πόλης. Γέλαγαν στη μέση του δρόμου. Αγκαλιάζονταν και αντάλλαζαν φιλιά, κάτω από τα φώτα του δρόμου. Κάποια λίγα αυτοκίνητα περνούσαν, αραιά και που. Η νύχτα ήταν γλυκιά, με καθαρό ουρανό και δεν είχαν καμία διάθεση, να πάρουν ταξί. Έστριψαν τη γωνία, της γειτονιάς τους και αυτή έβγαλε τα κλειδιά από τη τσάντα της. Ο Mάρκο, νόμισε πώς είδε μια σκιά να βγαίνει από την είσοδο, όταν άκουσε ένα κρότο και μια λάμψη, που σχεδόν τον τύφλωσε. Έκλεισε τα μάτια, ξαφνιασμένος και δεν πρόλαβε να τη δει να σωριάζεται νεκρή στο πεζοδρόμιο. Την ίδια στιγμή, ήταν κι ο ίδιος νεκρός με μια σφαίρα στο κεφάλι. Τους πυροβόλησαν άλλες δύο φορές τον καθένα, για σιγουριά.

“Pezzo di merda!!!” Φώναξε ο ένας από τους εκτελεστές τους.

Αντί επιλόγου: Όταν πρωτοέγραψα το part 1, το έκανα με τη σκέψη να αφήσω εσάς να φτιάξετε την ιστορία, όπως θα σας έβγαινε. Η Μαρία Δεδούση ήταν αυτή που έγραψε το part 2. Αυτό έγινε αρχές του καλοκαιριού. Έκτοτε το Μαράκι θα έφευγε για διακοπές στην Ελλάδα και από τότε χάθηκε, εντελώς. Κανένα ποστ, κανένα μέηλ.

Της το αφιερώνω όλο αυτό με την ελπίδα και την ευχή να είναι καλά.

Η λίστα της ντροπής

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν σε κάποια κουκκίδα του πλανήτη μας. Οι εκεί μοναχοί, οι οποίοι απέχουν παρασάγγας από το ελληνικό παπαδαριό, τραβάνε το Γολγοθά της Ελευθερίας, μαζί τους και κάποιοι γενναίοι και θαρραλέοι πολίτες. Τα ΜΜΕ γεμίζουν ώρες, τα blog χτυπάνε κόκκινα και ο κόσμος διψάει να μάθει τί συμβαίνει. Αν δείξει κιόλας η κάμερα και κανένα σκοτωμό, ακόμη καλύτερα!

Θα ήθελα, όμως να πω πέντε κουβεντούλες για τα χαϊρια μας, μιας και είναι της μόδας η Μπούρμα… Καταρχήν, μου φαίνεται πολύ ύποπτο, αυτό το ενδιαφέρον για το μαχητικό λαό της Μπούρμα κι εννοώ, ότι σε όλο τον πλανήτη υπάρχουν συγκρούσεις, σκατοφασισταριά και χιτλεροκουμμούνια, που σφάζουν κοσμάκη, γιατί έτσι γουστάρουν. Να θυμηθώ τη Ρουάντα, το Νταρφούρ;

Παιδιά και μανάδες βιάζονται και εκτελούνται. Εχθές, όχι και τόσο παλιά δηλαδή, ανέβασα ποστ-έκκληση, για τους βιασμούς παιδιών. ΠΑΙΔΙΩΝ!!! Είναι που το Νταρφούρ και οι όλες οι άλλες χώρες εκεί κάτω, κατοικούνται από μαύρους και δεν τραβιόμαστε;

Αν με πληγώνει κάτι, ειδικά στην Ελλάδα, είναι που βρήσκουμε αφορμή με το τίποτα και κλείνουμε τους δρόμους, κάνουμε συναυλίες, διαδηλώνουμε, γαμούμε το σύμπαν, αλλά για κάτι που πραγματικά έχει αξία και σημασία, σφυράμε αδιάφορα. Άντε να ρίξουμε ένα γαμώσταυρο στο delivery, που άργησε την πίτσα ” κι αρχίζει κι ο αγώνας, ρε μεγάλε…”

Και να συμπληρώσω και κάτι άλλο… Είναι πολύ παλιά, αλλά όχι και τόσο κι όσο κι αν διαφωνώ με το πολιτικό χαρακτήρα που πήρε τελικά το Πολυτεχνείο, ας μη ξεχνάμε κάτι σημαντικό. “Ψωμί Παιδεία Ελευθερία”. Αν νομίζετε ότι τα έχουμε λυμένα και τα τρία, τότε, φάτε την πίτσα σας μέχρι σκασμού, αλλά αν έχετε έστω και την παραμικρή αμφιβολία, καλά θα κάνετε να σκεφθείτε λίγο πιο σοβαρά, ότι οι επαναστάσεις δεν συμβαίνουν, καλύτερα, δεν πρέπει να συμβαίνουν μόνο σε χαροκαμμένες χώρες κι ούτε χρειάζεται να βγούμε στο βουνό…

Τελειώνω, γυρνώντας εκεί από όπου ξεκίνησα. Υπάρχουν χώρες, όπου καθημερινά σφαγιάζονται δεκάδες άνθρωποι. Αθώοι άνθρωποι. Μου κάνει μεγάλη υποκρισία, όλο αυτό το ενδιαφέρον για τη Μπούρμα, χωρίς να αφαιρεί σε τίποτα το θαυμασμό για όσα κάνουν εκείνοι οι ταλαίπωροι. Αλλά, αν ο πλανήτης έχει κέφια και νταλκάδες, να λύσει τα παγκόσμια προβλήματα, ας αρχίσει από κανένα παλιότερο κιόλας! Έχει να διαλέξει… Κύπρος, Παλαιστίνη… Αφρική, Κούβα… Απ’ όλα έχει ο μπαξές. Κι εσείς εκεί κάτω, κάντε κάτι καλό! Action Aid, για παράδειγμα!!! Άντε, ΞΥΠΝΗΣΤΕ! 20 ευρώ το μήνα είναι…

Last week a 3 year old girl in South Africa was beaten
and raped.
She is still alive. The man responsible was released on bail yesterday. He is walking the streets. If you are too
busy to read this then just sign your name and forward this on.

The Government is planning to close the child
protection unit and this is a petition against it. This is a
very important petition. It is an essential part of the justice
system for children. You may have already heard that there’s a myth in
South Africa that having sex with a virgin will cure AIDS. The younger the
virgin, the more potent the cure. This has led to an epidemic of rapes
by infected males, with the correspondent infection of innocent
kids.
Many have died in these cruel rapes.

Recently in Cape Town , a 9-month-old baby was raped
by 6 men.
Please think about that for a moment. The child abuse
situation is now reaching catastrophic proportions and if we
don’t do something, then who will?

Kindly add your name to the bottom of the list and
please pass this on to as many people as you know.

If you are signature no.: 1000 – please forward the
mail-list to childprotectpca@saps.org.za

Please don’t be complacent, do something about the
kids of South Africa . You can make a difference. That child is
fighting for life.
This is just 1 of the million cases of child abuse, so
please pledge your support and help keep CPU (CHILD PROTECTION UNIT)
open. Please give your support to the petition and ensure that it
goes to as many people as possible.

Please don’t just leave it, make a difference. In
order to write your name copy this message and paste it in a new mail
compose). Or click on forward and add your name to the list and
send it on to others. Again, if you are number 1000 please send this
to: childprotectpca@saps.org.za

> > >> > >01 – Jackson Kennedy ( Australia )
> > >> > >02
> >- Eugenie Knight Draper ( Australia )
> > >> > >03 – George Spiteri ( Australia )
> > >> > >04 – Susie Dureau ( Australia )
> > >> > >05 – Tim McCarthy ( Australia
> > >>)
> > >> > >06 – Megan Gleeson ( Australia )
> > >> > >07 – Susie Gleeson Byrne ( China )
> > >> > >08 – Fiona Darrigan( China )
> > >> > >09 – Elizabeth Hyland ( Dubai UAE)
> > >> > >10 – Margaret Winstanley ( Australia )
> > >> > >11 – Kate Williams ( Hong Kong )
> > >> > >12 – Shari Boyanton( England )
> > >> > >13 – ayelet shariv ( israel )
> > >> > >14 – Inbar Goren ( Israel )
> > >> > >15 – Dafna Gal ( Israel )
> > >> > >16 – Ruth Moushinsky( Israel )
> > >> > >17 – Aviv Moneta ( Israel )
> > >> > >18 – becky leinwand ( israel
> >)
> > >> > >19 – Frances Derhy ( Israel )
> > >> > >20 – Merav Hernando ( Israel )
> > >> > >21 – talia schneider ( Israel )
> > >> > >22 – Sharon Aviv ( Israel )
> > >> > >23 – Liora Engler ( Australia )
> > >> > >24 – Abigail Fry ( England )
> > >> > >25 – Robyn Elmslie ( Australia )
> > >> > >26 – Stephanie Fuller
> > >>( Hong Kong )
> > >> > >27 – Tanya Burrows( Australia )
> > >> > >28 – Martha E Morrison ( Australia )
> > >> > >29 – Gordon Pears (NSW Australia )
> > >> > >30 – Patricia Pears (NSW Australia
> > >> > >31 – Bette Bishop(NSW Australia )
> > >> > >32 – Vaeda van Lieshout ( Victoria , Australia )
> > >> > >33 – Zac Oldfield ( Vic , Australia )
> > >> > >34 – Julie Woodberry ( Vic , Australia
> >)
> > >> > >35 – Patrick Rigby ( Vic , Australia )
> > >> > >36 – Joshua Rigby ( Vic , Australia )
> > >> > >37 – lesa woodberry( vic.aus)
> > >> > >38 – Tania Pantalleresco ( Vic , Australia )
> > >> > >39 – Abbi Fendyk ( Australia )
> > >> > >40 – Angela Lancerotto ( Australia )
> > >> > >41 – Nicole Grech ( Australia )
> > >> > >42 – Rochelle Many ( Australia )
> > >> > >43 – Melissa de Leo ( Australia )
> > >> > >44 – Shereen Santiago ( Australia )
> > >> > >45- Lisa Vella ( Australia )
> > >> > >46 – Simon Smithson
> > >> > >47 – Renay D’Amico ( Australia )
> > >> > >48 – John Green ( London , UK
> > >> > >49 – Sandra Powell ( London UK )
> > >> > >50 – Charlene Jones ( Perth , Australia )
> > >> >
> > >51 – Helen Stathakis ( Perth , Australia )
> > >> > >52 – Anna Rogers ( Perth , Australia )
> > >> > >53 – Helen Barwick ( Perth , Australia )
> > >> > >54 – kerry summerton [ adelaide Australia ]
> > >> > >55 – Kadina Gregory ( South Australia )
> > >> > >56 – Fillmore Family ( South Australia )
> > >> > >57 – E Stiesch ( South Australia )
> > >> > >58 – K Craig ( Australia )
> > >> > >59 – E Cleveland ( Victoria , Australia )
> > >> > >60 – S Flanagan ( Australia )
> > >> > >61 – M.Gliddon( Australia )
> > >> > >62 – J Gliddon ( Australia )
> > >> > >63 – R Maher ( Australia )
> > >> > >64 – L Morrison (Australia )
> > >> > >65 – P Woods ( Australia )
> > >> > >66 – C Morrison Australia )
> > >> > >67 – S
> >Morrison ( Australia )
> > >> > >68 – J Morrison ( Australia )
> > >> > >69 – R Woods ( Australia )
> > >> > >70 – T Draper ( Australia )
> > >> > >71 – L Gentle ( Australia )
> > >> > >72 – Campton ( Australia )
> > >> > >73 – J Beale ( Australia )
> > >> > >74 – L Malamoo-Jib ( Australia )
> > >> > >75 – R.Backo ( Australia )
> > >> > >76 – Raymond D. BLANCO ( AUSTRALIA )
> > >> > >77 – B.Toby ( Australia )
> > >> > >78 – Annie Webster ( Australia )
> > >> > >79 – Maz Clarke ( Australia )
> > >> > >80 – Jenny Cooper( Australia )
> > >> > >81 – russell Cooper( Australia )
> > >> > >82 – Ben CooperAustralia)
> > >> > >83 – Lauren Smith ( Australia )
> > >> > >84 – Tess Hynes ( Australia )
> > >>
> > > >85 – Casey Symonds ( Australia )
> > >> >>86 – Claudia Beinhoff ( United Kingdom )
> > >> > >87 – Kerry Weddell ( South Africa )
> > >> > >88 – Daina Dyball ( Australia )
> > >> > >89 – Christen Allen ( Australia )
> > >> > >90 – Alira Hayward ( Australia )
> > >> > >91 – Lenore Hayward ( Australia )
> > >> > >92 – Jordan Toomey ( Australia )
> > >> > >93 – Kayt Howe ( Australia )
> > >> > >94 – Kerstin Thuresson ( Australia )
> > >> > >95 – Marie Tatters
> > >> > >97 – John Ross ( Australia )
> > >> > >98 – Susan Ross ( Australia )
> > >> > >99 – Gloria Grant Australia)
> > >> > >100 – George Grant ( Australia )
> > >> > >101 – Vicki Remington Australia )
> > >> > >102 – Melanie Close ( Australia )
> > >> 103 – Lyn Shepherd (
> > >>Australia )
> > >> > >104 – Judith Cassells ( Australia )
> > >> > >105 – Isabel Boura ( Australia )
> > >> > >106 – Ester Pereira ( South Africa )
> > >> > >107- Helder Pereira ( South Africa )
> > >> >> 108 – Antolia Mabokela ( South Africa )
> > >> > >109 – Ed Viana ( South Africa )
> > >> > >110 – Carlos Bello ( Maputo Mozambique )
> > >> > >111 – Joao Ruas (Maputo-Mozambique)
> > >> > >112 – Sara Americano (Maputo-Mozambique)
> > >> > >113 – S?f³nia Timana (Maputo-Mozambique)
> > >> > >114 – Eugenia Comissal (Maputo-Mozambique)
> > >> > >115 – David Nhancume (Maputo-Mozambique)
> > >> >> 116 – Maria Ant?f³nia Barros ( Maputo -Mozambique )
> > >> > >117 – Francisca Ibrahimo Da Silva ( Maputo
> >-Mo?f§ambique)
> > >> > >118 -Millie Whitehead ( Maputo )
> > >> > >119 – Ren?’??EBooysen >> 120 – Sonja Venter ( Mozambique ,
> > >>Maputo )
> > >> > >121 – Nahida Karimo ( Maputo )
> > >> > >122 – L Pereira ( Mozambique )
> > >> > >123 – Guambe, ( Maputo )
> > >> > >124 – Costa, Liliana (Maputo , Mozambique )
> > >> >> 125 – Guimar?f£es,Helu?a Maputo , Mozambique )
> > >> > >126 – Em?ia Tembe ( Maputo Mo ?f§ambique)
> > >> > >127 – RAUL ALMEIDA – Maputo
> > >> > >128 – Latif, Abubacar A. – Maputo/Mozambique
> > >> >> 129 – Teresa Ferr?f£o -Mozambique
> > >> > >130 – Rosa Maria
> > >> > >131 – Nhancolo, Odete( Maputo , Mozambique )
> > >> > >132 – Estev?f£o Chumaio
> > >> > >133 – GAWANA
> >MBAZIMA(MAPUTO-MOZAMBIQUE) >> 134 – Pioris,
> > >> > >Te?f³filo(Maputo-Mozambique)
> > >> > >134 – Inocencia M.F.C.Cantengo (Maputo-Mozambique)
> > >> > >135 – Ubisse,I(Maputo-Mozambique)
> > >> > >136 – SALOMAO MUIANGA ( MAPUTO CITY ) >> 137 – [SANDRA
> > >>ELIZABETE
> > >> > >MACARINGUE
> > >> > >MAPUTO/MOZAMBIQUE]
> > >> > >138 – OTILIA ROGERIO BEMBELE – MAPUTO /
> > >> > >MO?f???AMBIQUE
> > >> > >139 – Bernardo
> > >>-MAPUTO/MO?f???AMBIQUE
> > >> > >140 – Leonor Sheila Pene’wuda’(Mpto-Mocambique) >> 141 – FATIMA
> > >> > >MAPUTO-MOZAMBIQUE)
> > >> > >142 – Samuel Uamusse ( Maputo , Mozambique )
> > >> > >143 – Sandra Caniat Karimo ( Maputo , Mozambique
> > >> > >144 – Lutfe Karimo ( Maputo , Mozambique )
> > >> 145 – Kayla
> > >>Caniat Karimo
> > >> > >( Maputo , Mozambique )
> > >> > >146 – Kyandra Caniat Karimo ( Maputo , Mozambique
> > >> > >147 – Monica Vasconcelos Roberts
> > >> > >148 – Eric Vasconcelos Roberts >> 149 – Andre Vasconcelos
> > >>Roberts
> > >> > >150 – M?f’rio Filipe Guimar?f£es ( Brazil )
> > >> > >151 – Claudia Ferreira ( Brazil )
> > >> > >152 – Deborah Cunha ( Brazil )
> > >> > >153 – Acyr Luz ( Brazil ) >> 154 – Maria Eduarda Guimar?f£es (
> > >>Brazil )
> > >> > >155 – Leandro Quadros ( Brazil )
> > >> > >156 – Priscila da Luz Guimar?f£es(
> > >>Brazil )
> > >> > >157 – ?’??ESarah Iss?’??E( Maputo -
> > >> > >Mo?f§ambique)
> > >> > >158 – ?’??EPaulo Cam?f?es
> > >> >
> > >(Maputo-Mo?f§ambique)
> > >> > >159 – ?’??EMaria Teresa Cam?f?es
> > >> > >(Maputo-Mo?f§ambique)
> > >> > >160 – ?’??EJos?’??ECam?f?es ( Maputo -Mo> >> ?f§ambique)
> > >> > >161 – ?’EDalila Nordine Maputo-Mo?f§ambique)
> > >> > >162 – ?’??EEus?f(c)bio Abdulla(Chimoio-Mo?f§ambique)
> > >> > >163 – Tina NYOMBO ( Angola – Luanda ) >> 164 – Bern ?ia da
> > >>Flora NYOMBO
> > >> > >(Angola-Luanda)
> > >> > >165 – Vanda Soares ( Luanda – Angola )
> > >> > >167 – Andreza Vasconcelos (Luanda-Angola)
> > >> > >168 – ?f’ngela Chagas ( Luanda – Angola ) >> 169 – Fernanda
> > >>IZATA ( >Luanda
> > >> > >- Angola )
> > >> > >170 – Malvina Teixeira (NY-USA)
> > >> > >171 – ?’??EANTONIO IZATA ( Luanda – Angola
> >)
> > >> > >172 -
> > >>Ulisses da Cruz Luanda – Angola ) >> 173 – Jos?’??EAlexandre de
> > >> > > >Oliveira (
> > >> > >Belgium )
> > >> > >174 – Beto Figueiredo ( U.K. )
> > >> > >175 – ?’??EMANUEL LEMOS DA SILVA LUANDA-ANGOLA)
> > >> > >176 – ?’??EZulmira Gon?f§alves (Benguela-Angola)
> > >> > >177 – Rayssa Peairo ( Angola )
> > >> > >178 – ?’??EEM?f??LIO SILVEIRA F. MESQUITA (BENGUELA > >>
> > >>’??EANGOLA)
> > >> > >179 – ?’??EMathias Louren?f§o ( Luanda
> > >> > >?’??EANGOLA)
> > >> > >180 – ?’??ECarlos Cepeda ( Luanda Angola )
> > >> > >181 – ?’??EN?f’dia Cruz ( Luanda
> > >> > >?’??EAngola)
> > >> > >182 – ?’??ETidiane Nahary (
> > >> > >Luanda?’??EAngola
> > >> > >183 -
> >?’??EVanessa Jackson( USA )
> > >> > >184 – Walter Afonso ( Luanda Angola )
> > >> > >185 – Paulo Maria Francisco ( In Luanda ,
> > >> > >Republic of Angola
> > >> > >186 – ?’??ELopes do
> > >>Nascimento (In
> > >> > >Benfica-Luanda, Republic
> > >> > > >of Angola )
> > >> > >187 – Tony Domingos (in Viana-Luanda, Republic of
> > >> > >Angola )
> > >> > >188 – ?’??ECruz Junior ( Luanda
> > >> > >?’??EAngola)
> > >> > >189 – ?’??ERuth Saraiva ( Luanda
> > >> > >?’??EAngola)
> > >> > >190 – Sandra Louro( Luanda – Angola )
> > >> > >191 – Luciano Fonseca ( Praia Cape Verde )
> > >> > >192 – Nezi Brito ( Hanson – USA ) >> 193 – Carlos
> > >>Brito(Oslo-Nooruega)
> > >> > >194 – Maia
> >Brito(Oslo-Noruega)
> > >> > >195 – Esma Alissi(Oslo-Norway).
> > >> > >196 – Shayma Alissi (Surrey-UK)
> > >> > >197 – Ane Haugen(Surrey-Uk) >> 198 – Anders Solvang (Sydney-
> > >>Australia)
> > >> > >199 – Marte Lajord Fr?f?seth (Troms?’??
> > >> > >E Norway
> > >> > >)
> > >> > >200 – Siren Stefanussen ( Drammen- Norway )
> > >> > >201 – Kaia Kristine
> > >>Pettersen ( drammen- Norway ) >>
> > >> > >202 – Ranveig
> > >> > > >Menes Andersen (Drammen-Norway)
> > >> > >203 – Lene Menes Alm(Drammen-Norway)
> > >> > >204 – Britt Hasselberg ( Drammen – Norway )
> > >> > >205 – Tone Monsen ( Oslo – Norway ) >> 206 – Vanessa Borgli (
> > >>Oslo-
> > >> > > >Norway )
> > >> > >207 – Eva
> >Christin Laszka(Oslo-Norway
> > >> > >208 – Tom Brodal Bjerke ( Oslo ?’??ENorway)
> > >> > >209 – Rita Laska-Marosi(Budapest-Hungary) >> 210 – Sharon
> > >>Johnsen(Kuala
> > >> > > >Lumpur-Malaysia)
> > >> > >211 – Tore Johnsen(Oslo-Norway)
> > >> > >212 – Chrystina Tan Teck Lian ( Kuala Lumpur )
> > >> > >213 – Fong Oy Leng( Kuala Lumpur – Malaysia ) >> 214 – Helene
> > >>Fong (
> > >> > > >Kuala Lumpur ?- Malaysia )
> > >> > >215 – Angie Ang ( Singapore )
> > >> > >216 – Francis Chua ( Singapore )
> > >> > >217 -
> > >>Sim Claire ( Singapore
> > >> > >218 – Jacky Wong ( Singapore ) >> 219 – Giselia Lim ( Singapore
> > >>)
> > >> > >220 – Garry Lim ( Singapore )
> > >> > >221 – Nana Wang ( Singapore
> >)
> > >> > >222 – Arwati ( Singapore )
> > >> > >223 – Mahadir ( Singapore ) >> 224 – Rukiah ( Singapore )
> > >> > >225 – Alip ( Singapore )
> > >> > >226 – Arianah ( Singapore )
> > >> > >227 – Azlindah ( Singapore )
> > >> > >228 – Fazilrudin ( Singapore ) >> 229 – Azar ( Singapore )
> > >> > >230 – Yen Ling ( Malaysia )
> > >> > >231 – Carine ( Malaysia )
> > >> > >232 – Kam Lok Kun ( Malaysia )
> > >> > >233 – Tee Siok Chew ( Malaysia ) >> 234 – Selina Josephine
> > >>Matupang (
> > >> > > >Singapore )
> > >> > >235 – Shallynn Teoh ( Malaysia )
> > >> > >236 – Sivakumaran ( Malaysia )
> > >> > >237 – Jeslyn Teo ( Singapore )
> > >> > >238 – Jessica Ang(
> > >>Singapore ) >> 239 -
> >Lina Tan ( Singapore )
> > >> > >240 – Chee Keat ( Singapore )
> > >> > >241 – Tabitha ( Singapore )
> > >> > >242 – Puiwan ( Singapore )
> > >> > >243 – Siew Cheng ( Malaysia ) >> 244 – Choi Har ( Malaysia )
> > >> > >245 – Tommy Hoe ( Malaysia )
> > >> > >246 – SohCheng Lim ( Singapore )
> > >> > >247 – Lim Hwi Eng ( Singapore )
> > >> > >248 – Lim Lay Ngoh ( Singapore ) >> 249 – Chok Leng ( Singapore
> > >>)
> > >> > >250 – CS See ( Singapore )
> > >> > >251 – YT Toh ( Singapore )
> > >> > >252 – Clarence Fernandez ( Canada )
> > >> > >253 – Asha T ( Australia ) >> 254 – Karina Isdahl ( Canada )
> > >> > >255 – Jacqueline Ostick ( Canada )
> > >> > >256 – Eli Wick ( Canada )
> > >> > >257 -
> >Katherine Storrie ( Canada )
> > >> > >258 – Jamie Borock ( Canada ) >> 259 – Jamie Stadelmann (
> > >>canada )
> > >> >
> > >> >260 – Chandra Henkel ( Canada )
> > >> > >261 – Sarah Henkel( Canada )
> > >> > >262 – Katy bast ( Canada )
> > >> > >263 – Ashley Szederkenyi( Canada ) >> 264 – Cameo Kerr( canada
> > >>)
> > >> > >265 – Serena Bining ( Canada !)
> > >> > >266 – Harjot Gill ( canada !!)
> > >> > >267 – Harmeet Mann( Canada )– Please sign this
> > >> > >is sooooocruell-.-
> > >> > >268 – nARBIR MATHARU ( CANADA )
> > >> > >269 – Kajal Parmar ( Canada )
> > >> > >270 – ARSHDEEP BASI:D( CANADA )
> > >> > >271 – E.AKizuki( Canada )
> > >> > >272 – Vineeta ( Canada )
> > >> > >273 -
> >PRIYANKA KUAMR ( NEW ZEALAND
> > >> > >274 – Kajal Chandra
> > >> > >275 – courtney smith
> > >> > >276 – miki lambert
> > >> > >277 – maddie >> 278 – Courtney ( Victoria , Australia )
> > >> > >279 – shira shery( Israel )
> > >> > >280- Carisse( Melbourne , Australia )
> > >> >
> > >> >281-Joana F ( Melbourne , Australia )
> > >> > >282- Dani M ( Melbourne , Australia ) >> 283- Arlene M ( Melb ,
> > >> >Australia
> > >> > >)
> > >> > >284-Rhonda Shuter ( Toronto , Canada )
> > >> > >285-Samara Shuter ( Toronto , Canada )
> > >> > >286-Shannon Kook-Chun ( Toronto-Montreal , Canada >> 287-Millie
> > >> >Marshall
> > >> > >( London )
> > >> > >288-Simon Marshall ( Vancouver , Canada )
> > >>
> > > >289-Emily Doyle-Yamaguchi ( Vancouver , Canada )
> > >> > >290 – Garett Jansen ( Vancouver , Canada >> 291 – Michele
> > >>Lougheed (
> > >> > > >Vancouver , Canada )
> > >> > >292 – Diane Divall ( Vancouver , Canada )
> > >> > >293 – P. Grandinetti ( Vancouver , Canada )
> > >> > >294 – L. Grandinetti ( Vancouver , Canada ) >> 295 – C. Bowes (
> > >> >Vancouver
> > >> > >,
> > >> > >Canada )
> > >> > >296 – S. Rae ( New Westminster ,
> > >>BC , Canada )
> > >> > >297 – Christine Heidt ( Edmonton , AB , Canada )
> > >> > >298 – Jeannine chenier( edmonton ,ab, canada ) >> 299 – Lynda
> > >>Cyr (
> > >> > > >Edmonton , AB , Canada )
> > >> > >300 – Tracey Turcott
> > >> > >301 – Kerry
> >Cyr
> > >> > >302 – Linda Turcott ( Abbotsford , BC Canada )
> > >> > >303 – Corie Robinson ( Chilliwack , BC Canada ) >> 304 – Wendy
> > >>Robinson >(
> > >> > >Chilliwack , B.C. Canada)
> > >> > >305 – Dora Zwart ( Chilliwack , B.C. Canada )
> > >> > >306 – Leona Rodrique ( Chilliwack , BC Canada )
> > >> > >307 – Sarah Hernandez ( Montreal , Canada ) >> 308 – Andrewlina
> > >> >Hernandez
> > >> > >(
> > >> > >Kota Kinabalu ,Malaysia )
> > >> > >309 – Hartini Hashim ( Kuala Lumpur , Malaysia )
> > >> > >310 – Emily Clarice Joannes ( Kuala Lumpur ,
> > >> > >Malaysia )
> > >> > >311 – Ann Marian Ronald
> > >>( Malaysia )
> > >> > >312) Milani Stephen ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >313) Andrias Anthony
> >( Sabah , Malaysia )
> > >> > >314) Marion Maeve Michael ( Sabah , Malaysia ) >> 315) Mandy
> > >>Mae >Michael (
> > >> > >Sabah , Malaysia )
> > >> > >316) Judith Molly ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >317) Stanise Ansanit ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >318) Noor Aini Razi ( Sabah , Malaysia ) >> 319) Marjorie Poigi
> > >>( Sabah >,
> > >> > >Malaysia )
> > >> > >320) Esalilawati Aliamat ( Sabah Malaysia )
> > >> > >321) Rujiah Jumin ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >322) Emmawati Azaini ( Sabah , Malaysia ) >> 323) Ezam @ Reyno
> > >>Bin >Osman (
> > >> > >W.P Labuan ,Malaysia )
> > >> > >324) Dayang Haniza Hamidon ( Malaysia )
> > >> > >325) Issac John Charles ( Malaysia )
> > >> > >326) Baby Ngu (W.P
> >Labuan , Malaysia )
> > >> > >327) Christina Joseph (
> > >> W.P. Labuan , Malaysia )
> > >> > >328) Sandra Cathie Edward ( Labuan , Malaysia )
> > >> > >328) Wilson Koh ( Labuan , Malaysia )
> > >> > >329) Davie M. Doughty ( Alabama , USA ) >> 330) Jamnah Taim
> > >> > >331) ADRIAN BIN ZAINI( LABUAN , MALAYSIA )
> > >> > >332) ROWENA BTE MD SALLEH( LABUAN , MALAYSIA )
> > >> > >333) Saiful Bahri Hussain (Miri/Sarawak/Malaysia)
> > >> > >334) CHARLES BORROMEO MADILIOUS
> > >> > >335) PETRE Y L LEE (WP LABUAN MALAYSIA )
> > >> > >336) Hj. Ibrahim Tara
> > >> > >337) Buntat Ibrahim
> > >> > >338) Azizi Irwandy Yaacob (WPKL MALAYSIA ) >> 339) Azriel Aswad
> > >>(Perak
> > >> > > >Malaysia )
> > >> > >340)
> >Thinagaran (Sri Manjung Perak Malaysia )
> > >> > >341) Azlan Pakiri (Kampung Deralik Perak ,
> > >> > >Malaysia )
> > >> > >342) Suzana ( Perak , Malaysia ) >> 343) Prakash (Manjung,
> > >>Perak ,
> > >> >
> > >> > >Malaysia
> > >> > >)
> > >> > >344) Alan ‘D’ Guna ( Kuala Lumpur , Malaysia )
> > >> > >355) Joan Augustine ( Malaysia )
> > >> > >366) Mega ( Kuala Lumpur , Malaysia ) >> 367) KOMMAL A ( KUALA
> > >>LUMPUR ,
> > >> > > >MALAYSIA )
> > >> > >368) Hema ( Kuala Lumpur , Malaysia )
> > >> > >369) Egan ( Penang , Malaysia )
> > >> > >370) A.Nizam Shah ( Kuala Lumpur , MALAYSIA ) >>
> > >> > >371) Nazima Kassm (
> > >> > > >Kuala Lumpur . Malaysia )
> > >> > >372) Maheswaran
> >Kovilan ( KL, Malaysia )
> > >> > >373) Jay Arunasalam ( Kl , Malaysia )
> > >> > >374) Enba Deva ( KL, Malaysia ) >> 375) Devamanokaran
> > >>Poonagasu(
> > >> > >376) Nalinee Narayanan ( Malaysia )
> > >> > >377) Narayanan ( Malaysia )
> > >> > >378) Letchumey ( Malaysia )
> > >> > >379) Premila ( Ipoh , Malaysia ) >> 380) Ganes Narayanan (
> > >>Kulim ,
> > >> >
> > >> > >Malaysia )
> > >> > >381) Janarthini Menon ( Malaysia )
> > >> > >382) ahmad Daud ( Malaysia )
> > >> > >383) James Sebastian ( Malaysia )
> > >> > >384) Patricia Joseph ( Malaysia ) >> 385 Danny Wong ( Malaysia
> > >> > >386 Andy Choo ( Malaysia )
> > >> > >387 Angie Gow ( Malaysia )
> > >> > >388 Noor Syahida Nawawi ( Malaysia
> >) >>
> > >> > >389 Barbara
> > >> > > >Samy ( Malaysia )
> > >> > >390 Sunita Pandita ( Malaysia )
> > >> > >391 Jayasutha Raman ( Malaysia )
> > >> > >392 Jayamalar Raman ( Malaysia ) >>
> > >> > >393 Ahmootha >Ramachandran ( Malaysia )
> > >> > >394 Vimala Ramachandra
> > >> > >395 Sheila K Nalliah
> > >> > >396 F.Peter ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >397 Farida Ibrahim ( Malaysia )
> > >> > >398 Badri Ibrahim ( Malaysia )
> > >> > >399 Anna Matthew ( Malaysia )
> > >> > >400 Angela Sam (
> > >>Malaysia ) >> 401 Martha Joseph (
> > >> > >402 Shivani Malhotra(US)
> > >> > >403 Sathya Shankar ( INDIA )
> > >> > >404 Himani Shetty ( INDIA )
> > >> > >405 Vinita Chakravarty (
> >INDIA )
> > >> > >406 Ludmilla Kapitanova ( Belgium )
> > >> > >407 Anne Hautfenne ( Belgium )
> > >> > >408 Ioanna Orfanoudaki ( Belgium )
> > >> > >409 Maria Brintaki (Greece)
> > >> > >410 Marie Deli (Greece)
> > >> > >411 Anastasia Vogiatzi (Greece)
> > >> > >412 Eleni Galani (Greece)
> > >> > >413 Anastasia Kerpinioti (Greece)
> > >> > >414 Anna Kostoula
> > >> > >415 Eirini Kareta ( Greece )
> > >> > >416 Eirini Vassou ( GREECE )
> > >> > >417 Michail Fas ( Greece )
> > >> > >418 Athina Manola (Greece)
> > >> > >419 Anna Foskolou (Greece)
> > >> > >420 George Panagiotopoulos
> > >> > >421 Sofia Liappa (Greece)
> > >> > >422 Nagia Mentzi (Greece)
> > >> >
> > >> >423 Anastasia
> >Kouvertari (Greece)
> > >> > >424 Froso Kasotaki (Greece)
> > >> > >425 Apanomeritaki Eirini (Greece)
> > >> > >426 Stella Kladou (Greece)
> > >> > >427 Lida Karakitsou (Greece)
> > >> > >428 Alex Panagiotopoulos (Greece)
> > >> > >42 9 Krikelas Ilias (Greece)
> > >> > >4 30 Michailidis Nick (Greece)
> > >> > >431 George Panagopoulos (Greece)
> > >> > >432 George Psahoulias(greece)
> > >> > >433 Xaris Kolovos (Greece)
> > >> > >434 Kiriakos Mihalos(Greece)
> > >> > >435 Kiki Fotaki (Greece)
> > >> > >436 Dikaia Mayroudaki (Greece)
> > >> > >437 John Giannelis (Greece)
> > >> > >438) Kali Maurokoridi (Greece)
> > >> > >439)Polyana Karagiorgou (Greece)
> > >> > >440)Panagiotis Pyknis(Greece)
> > >>
> > > <441)Iwanna Charitaki (Greece)
> > >> > <442)Maria Charitaki (Greece)
> > >> 443) Stephanie Canna (Cyprus)
> > >> 445 Eleni Georgiou (Cyprus)
> > >> 446 Evdokia Taliadorou (Cyprus)
> > >> 447)Maria Logiou (Cyprus)
> > >>>>448 Argyri Efstathiou (Cyprus)
> > > 449 Katia Panteli (Cyprus)
> > > 450 Christiana Kanari (Cyprus)
> > > 451 Sotiris Sotiriou (Cyprus)
> > >452 tonia (cyprus)
> > > 453 Nicoletta Andreou (Cyprus)

454 Marianna Aletrari (Cyprus)
456 Sofia Theodoridou (Greece)
457 Faye Avlogiari (Greece)
458 Maria Chatziparaschi (Greece)
459 Irini Tzirvelaki (Greece)
460 Eri Schina (Greece)
461 Victoria Papadimitropoulou (Greece)
462 Eleni Mellou (Greece)
463 Eleni Kakavaki (Greece)
464 Eleftheria Hatzidaki (Greece)
465 Anna Papakosmopoulou (Greece)
466 Joanna Bezerianos (Canada)

477 Anastassia Abatzoglou (Montreal, Canada)

448 Dimosthenis Syriopoulos (Örebro, Sweden)

Ρε σεις, αυτός ο Σουφλιάς που χτίζει το… “κωλόσπιτο”, κάτι υπουργός δεν είναι;;;

Θα μπορούσε να είναι φαντασία ή και πραγματικότητα, πρόσωπα υπαρκτά ή και βγαλμένα από το μυαλό μου, δεν έχει σημασία. Η ιδέα να γράψω το κειμενάκι μου ήρθε ακούγοντας ένα πολύ όμορφο τραγούδι, που με ανέβασε ψηλά ψηλά στον ουρανό…μαζί με το γεγονός ότι διάβασα δύο σχεδόν πανομοιόοτυπα ποστ σε δύο διαφορετικούς και αγαπημένους μπλόγκερς. Σπύρος και Ρίτσα

Τέλη της δεκαετίας του ‘80 κι ένας πιτσιρικάς τσιμπάει τη βαλίτσα του και φεύγει σε μια χώρα του ανατολικού μπλοκ, για σπουδές. Πρώτη φορά μακρυά από το σπίτι του έμοιαζε σαν η επανάσταση να πέτυχε και να έχει την πιο όμορφη γεύση και άρωμα. Νυχτερινή πτήση, φτάνοντας στο αεροδρόμιο, λίγα φώτα γύρω από το κτήριο υποδοχής κι αυτά τόσο αδύναμα, που νόμιζες ότι είχαν κεριά αντί για λάμπες. Στρατιώτες με Καλάσνικωφ στα χέρια και λυκόσκυλα, γύρω από το αεροσκάφος κι έχεις την εντύπωση ότι η ταμπέλα Arbeit Macht Frei θα είναι το πρώτο πράγμα που θα διαβάσεις… Τελωνείο, μπαχτσίσι και ταξί για το ξενοδοχείο. Έχει ξημερώσει σχεδόν…

Οι πρώτες μέρες κυλούν μουδιασμένες και άδειες. Καινούρια πρόσωπα, ονόματα, χαρακτήρες. Κράτησε κάποιους λίγους γύρω του, αλλά κυρίως συναναστρεφόταν με φοιτητές μεγαλύτερων ετών, όχι από σνομπισμό, αλλά γιατί δεν είχαν τίποτα να μοιραστεί με τους συνομήλικούς του. Οι εβδομάδες πέρναγαν και ο πιτσιρικάς άρχιζε να ζει το… by night… Πρώτες μέρες του χειμώνα, Σάββατο βράδυ, στο μοναδικό κλαμπ της πόλης στο οποίο οι ντόπιοι απαγορευόταν να μπουν, αφού τα πάντα πληρώνονταν σε δολλάρια και οι ντόπιοι, δεν είχαν δικαίωμα να έχουν ξένο ν όμισμα και είναι τραπεζάτος με μπουκάλι Teacher’s, κρυμένο κάτω από το τραπέζι και μια Stoli, πάνω στο τραπέζι. Η παρέα μεγάλη, όλοι τελειόφοιτοι.

Το πρόγραμμα έχει ξεκινήσει πλέον κανονικά, ο Daniel (ο τόνος στο e) ρίχνει τα κομμάτια του (πια τα ξέρει απ’ έξω, ο ήρωάς μας, ακόμη και τη σειρά που θα μπουν) καιξαφνικά βλέπει μια κοπέλα
να ανεβαίνει στην πίστα. Είναι μικρότερη του, τρία τέσσερα χρόνια. Ξανθιά, με μπλέ μάτια και σπαστό μαλλί, γελάει και λάμπει το κλαμπ… Σηκώνεται στην πίστα και χορεύει δίπλα της (τότε μέσα στην άγνοια του δεν φοβόταν να μιλήσει), χαμογελάει ο ένας στον άλλο, χορεύουν το ένα κομμάτι μετά το άλλο και η ώρα περνάει, η νύχτα γίνεται φωτεινή αναλαμπή στον ουρανό. Η κοπέλα πρέπει να φύγει… Θα τα πούνε το άλλο Σάββατο ξανά.

Η εβδομάδα πέρασε, με την προσμονή του Σαββάτου. Ο μικρός έμαθε, σχετικά γρήγορα ότι money rules κι έτσι μπαίνοντας στο κλαμπ, βρήσκει τον μετρ, του ακουμπάει 5 δολλάρια και είναι σε ένα από τα καλύτερα τραπέζια, δηλαδή, δίπλα από την πίστα και κάτω από το DJ, βλέποντας τη μπάρα, απέναντι και την είσοδο. Η παρέα του έρχεται σιγά σιγά, η νυχτα προχωράει και κάποτε εμφανίζεται η μούσα του. Ντυμένη με άσπρο πουκάμισο και τζην και μαύρη μπότα, μαζί με τη φίλη της, τη Τατιάνα, μια Σέρβα στην καταγωγή, Γιουγκοσλάβα ακόμα τότε… Βρήκαν ένα απόμερο τραπέζι και παράγγειλαν κάποια αναψυκτικά. Ο ήρωας μας έκανε νόημα στον μετρ και ένα μπουκάλι βότκα, έφτασε στο τραπέζι των κοριτσιών. Η νύχτα συνεχίστηκε με πολύ χορό (μέχρι και slow, χόρεψαν) και λίγη κουβέντα. Η μούσα του ζούσε κάποια πολλά χρόνια εκεί, καταγωγή από κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής, ο πατέρας της διπλωμάτης εγκατεστημένος εκει, σχεδόν μόνιμα τα τελευταία χρόνια. Αντάλλαξαν τηλέφωνα. Μετά από κάποιες μέρες βρέθηκαν, στο σπίτι της, όπου και γνώρισε τη μητέρα της (μια πανέμορφη γυναίκα). Έκαναν παρέα συχνά και ο πιτσιρικάς μας ένοιωθε να λιώνει, από ένα συναίσθημα, που δεν το είχε ξανανοιώσει ποτέ στη μέχρι τότε ζωή του. Σφίξιμο στο στομάχι, όποτε βρίσκονταν, όποτε μίλαγαν στο τηλέφωνο… Όμως δεν της είχε πει τίποτα ποτέ. Οι μήνες πέρασαν, έφτασε το καλοκαίρι. Η καλή του, έφυγε για διακοπές οικογενειακώς για Ελλάδα! Χαλκιδική… Πόρτο Καράς. Έστειλε 100 κατακόκκινα τριαντάφυλλα να την προϋπαντήσουν…

Τον Αύγουστο ανέβηκε πάλι πίσω, γιατί χρώσταγε κάποιο μάθημα ακι πήγε κατευθείαν στο κλαμπ. Ήταν εκεί. Χαρούμενη και χαμογελαστή, σαν ένας ουρανός γεμάτος χίλια χρώματα… Είπαν τα νέα τους, από τις διακοπές, πώς τα περάσανε τις τελευταίες εβδομάδες και τότε του είπε το καλύτερο… Ότι είδε προ ημερών στο κλαμπ κάποιον Έλληνα που μπορεί και να τον ξέρει και της άρεσε τρελλά… Ο κόσμος χάθηκε, κάτω από τα πόδια του. Ήπιε μέχρι που τον πήγαν σηκωτό στο σπίτι… Από τότε έκοψε τις επαφές μαζί της σταδιακά. Αυτή ερωτευμένη με τον Έλληνά της κι ο ελληνάρας να την έχει γραμμένη… Οι εβδομάδες πέρναγαν, το καθεστώς άλλαξε και με την επιστροφή του από την Ελλάδα, βρέθηκαν και του εξομολογήθηκε κάτι φρικτό. Ότι ο πατέρας της γυρνάει στην πατρίδα του… Όπερ σημαίνει ότι φεύγουν όλοι. Δεν άντεχε άλλο πια και της είπε τα πάντα, για το πώς νοιώθει. Έκλαψε στην αγκαλιά της και τον φίλησε στο μάγουλο. Αυτό ήταν και το μόνο φιλί που πήρε ποτέ από αυτή. Κάποτε έφυγε. Τα χρόνια πέρασαν αλλά ο πιτσιρικάς δεν μπορούσε να τη ξεχάσει. Για τέσσερα χρόνια της τηλεφωνούσε κάθε Σάββατο βράδυ και ζούσε τον πόνο της, τα δάκρυά της, που δεν είχε φίλους και ένοιωθε τόση μοναξιά. Έζησε τη ζωή της έστω και εξ αποστάσεως. Τον πρώτο της έρωτα, τις αποτυχίες της, όλα. Κάποτε χάθηκαν. Δεν άντεχε άλλο να τυρρανιέται, ήθελε να ηρεμήσει. Άρχισε τη ντόλτσε βίτα, (όχι πως δεν την έκανε και πριν, αλλά ένοιωθε πιο απελευθερωμένος πλέον). Η σχολή προχωρούσε, τα χρόνια πέρασαν και έφτασε στο τελευταίο έτος της σχολής. Οκτώβριος, καλή ώρα κάτι μέρες, εδώ κοντά, δούλευε αυτός, πια, DJ σε ένα από τα καλύτερα κλαμπ της πόλης, όπου δεν θύμηζε σε τίποτα την εποχή, που πρωτοπάτησε το πόδι του σε αυτή τη χώρα. Σάββατο βράδυ (πάλι) μιξάρει τρελλά, ο κόσμος έχει απίστευτο κέφι, μπροστά του έχει κάτι μωρά και παίζει μαζί τους. Σφηνάκια, τσιγάρα, καμάκια, ατάκες, βλέμματα και… ο χρόνος παγώνει. Μια πανδαισία συναισθημάτων, ενστίκτων, σκέψεων τον έλουσαν. Μια απίθανη σιλουέτα κατεβαίνει τα σκαλιά του κλαμπ. Αέρινη, ντυμένη με μαύρα ριχτά ρούχα, μελαχροινή, με ίσιο μαλλί και τα πιο όμορφα πράσινα μάτια που είχε δει ζωντανά. Πήγε σε κάποιο τραπέζι στο βάθος του κλαμπ, σε μια παρέα γεμάτη μοντέλα. Παλιό μοντέλο κι αυτή, παντρεμένη με ένα φωτογράφο μόδα στο Μόναχο, είχε φύγει πολλά χρόνια πριν. Είχε εργαστεί σε πολλούς και διάσημους σχεδιαστές μόδας και θεωρείτο στη χώρα κάτι σαν status symbol. Διοργανώτρια του Look of the year, στη χώρα της. Η ώρα πέρναγε, η μουσική έφτιαχνε το κέφι και κάποια στιγμή τον πλησίασε! Του χαμογέλασε και έπιασαν την κουβέντα για τη μουσική και αν θα μπορούσε να αναλάβει το διαγωνισμό. Την ερωτεύθηκε παράφορα και της το έδειξε σχεδόν αμέσως. Όλα κύλησαν γρήγορα, έντονα και με μεγάλο πάθος. Ήταν νύχτες που έβγαιναν έξω και τους κυνηγούσαν οι φωτογράφοι και την άλλη μέρα έβλεπε τη φάτσα του στα περιοδικά μαζί με τον έρωτά του. Γυναίκα επικίνδυνη, όχι γιατί ήταν κακιά, αλλά γιατί δεν μπορούσε να κουμαντάρει αυτή την κατάσταση ο ίδιος, την άφησε. Η ιστορία τους κράτησε γύρω στους 2, 3 μήνες. Δεν άντεχε την ανασφάλεια από τη λάμψη της, τη δόξα της, το δυναμισμό της. Τη ξεπέρασε δύσκολα. Πολύ δύσκολα.

Τα χρόνια πέρασαν και είναι πολλά χρόνια από τότε. Έζησε διάφορα και έγιναν πολλά στη ζωή του. Κοιτάζοντας πίσω, χαίρεται που είχε την τύχη να τις γνωρίσει. Τον “έκαναν” να δει τα πιο έντονα συναισθήματα που μπορεί να ζήσει κάποιος…

Ένας τυχερός, γεμάτος άνθρωπος.

Σπάστε τα όλα!!!!

Και μια παραγγελιά για τον Bill. Καλή του ώρα εκεί που είναι…

Εχθές πρώτη μέρα στην κλινική και όλοι με κοίταγαν σαν ξερολούκουμο. Ένα μήνα έλειψα και σα να έπεσε περονόσπορος! Οι μισοί γιατροί την έκαναν με ελαφρά και οι ασθενείς αυξήθηκαν… Τα ραντεβού πληθαίνουν κι εγώ θα αναλάβω πολύ περισσότερους.

Ζαλισμένος από τις εξελίξεις και για το πώς θα πάει στο μέλλον, το πρόγραμμα έφυγα το απόγευμα, με βαρύ κεφάλι και πέρασα από το καινούριο μου διαμέρισμα. Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, που έχω πάλι το δικό ΜΟΥ σπίτι… Το δωμάτιο των παιδιών, το καθιστικό, όλα εκεί. Ένα άδειο διαμέρισμα, που θα γεμίσει σιγά σιγά, έπιπλα και ελπίδες. Χαρές και λύπες, όνειρα και απογοητεύσεις. Είναι εκεί και περιμένει.

Πέρασα λίγα λεπτά, άναψα τσιγάρο και χάζεψα την αυλή, από το μπαλκόνι.

Έφυγα για πίσω. Στο δρόμο, συνειδητοποίησα ότι έχει φθινοπωριάσει πλέον… Κίτρινα, κόκκινα φύλλα στα δέντρα και στους δρόμους. Σταματημένος στο φανάρι, έχω ρίξει ροκιά στο ράδιο και τότε τρώω φλασάκι. Απέναντί μου και ψηλά στο βάθος, χιλιάδες πάπιες και κύκνοι την κάνουν. Απίστευτοι σχηματισμοί, στα μαβιά χρώματα του ουρανού, δημιουργούν κινούμενους πίνακες. Ανάβει πράσινο, αλλά έχω κολλήσει… Χαζεύω αυτό που βλέπω. Τελευταία “δώρα” της φύσης πριν το απόλυτο λευκό, του χειμώνα…

“Ξυπνάω”, από το τριπάκι, βάζω πρώτη, ξεκινάω…

How does it feel

To be on your own

With no direction home

Like a complete unknown

Like a rolling stone?

Κυριακή σήμερα… Και τέλος του μήνα. Άλλωτε θα είχα ξυπνήσει με χαρά και διάθεση για καινούρια σχέδια για το μέλλον, σαν την Πρωτοχρονιά, όμως οι συνθήκες άλλαξαν, η ζωή μου άλλαξε, οι προοπτικές, το μέλλον, ακόμη και το παρελθόν μοιάζει αλλοιωμένο. Μεταλλαγμένο. Σκέψεις και λόγια που ειπώθηκαν, φαίνεται να χάνουν το νόημά τους και φαντάζουν τόσο κενά και ανούσια.

Μία μέρα δύσκολη για εμένα και ανθρώπους κοντινούς μου, είτε λόγω συγγένειας είτε εξ ανάγκης. Κάτι σαν να έχεις χάσει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και να έρχεται η μέρα των γεννεθλίων του και ο χαμός του να είναι πρόσφατος. Δεν θα πέσεις; Εγώ πολύ… Θα μου πεις, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε δυναμώνει… Αυτό είναι μια απίστευτη μαλακία, προσωπικά και εν τέλει define σκοτώνω. Έχω ζήσει πολλούς σκοτωμούς κι έχω πεθάνει κι από λίγο, σε κάθε χωρισμό, σε κάθε θάνατο κάποιου δικού μου. Δεν δυνάμωσα, αντίθετα ένοιωσα πόσο μόνος μένω με την πάροδο του χρόνου. Κι όσο κι αν παρηγοριέμαι με την παρουία των παιδιών μου, άλλο τόσο μελαγχολώ, που είναι δικά μου και δεν θα τα έχω, που δεν θα είμαι πάντα εκεί, ακόμα κι αν συναισθηματικά και ψυχικά θα είμαι μαζί τους. Φτάνει αυτό; Αμφιβάλλω…

Μετανοιώνω για ό,τι έγινε το τελευταίο διάστημα; Προαναγγελία, ενός τέλους ήταν. Θα συνέβαινε κάποτε, απλά ήρθε άτσαλα κι απότομα. Out of the blue, που λέμε στην καθομιλουμένη. Όμως όσο κι αν το ξέρεις κι αν το πιστεύεις, όσο κι αν το περιμένεις δεν παύει να πονάει και σήμερα, ο πόνος είναι πιο έντονος και η μοναξιά δείχνει τα δόντια της γρυλλίζοντας απειλητικά. Αυτό το ζώο, με έχει δαγκώσει πολλές φορές και ξέρω πώς είναι. Το βίωσα τα τελευταία χρόνια, περισσότερο επώδυνα, αλλά είναι που τώρα ότι δεν έχεις και πολλές λύσεις.

Είχα γράψει σε παλιότερο post, ότι πονάω, μια νύχτα δύσκολη και βαρειά. Έτσι είμαι και τώρα. Η μέρα αυτή, η σημερινή, κάποτε ήταν γλέντι και χαρά. Έγινε μελαγχολία και σκέψεις. Απόσυρση και πικρία…

Το τραγουδάκι και η φωτογραφία, αναμνήσεις μιας άλλης ζωής… Καλημέρα

Με την αναχώρησή μου από τα πάτρια, διάβασα και παρακολούθησα από τηλεοράσεως (ναι, ανακάλυψα το webcast tv) για το θέμα των Σκοπίων (;) Διαβάζοντας εφημερίδα (Καθημερινή), είδα πολλές σκέψεις και αναλύσεις, από το ότι ο Καραμνλής υπεκφεύγει, μέχρι το ότι η ισχνή πλειοψηφία, δεν επέτρεψε στη Ντόρα (αυτό το Ντόρα μου φέρνει λίγο σε ντορή… Οι συνειρμοί δικαιολογημένοι).

Η αλήθεια, είναι πως οντας Έλληνας δεν μπορώ να παραμένω αδιάφορος σε ένα τεχνηέντως, έστω, εθνικό ζήτημα, όμως, όντας άνθρωπος που ζη στο εξωτερικό κινείται στο εξωτερικό, λαμβάνοντας ερεθίσματα, τόσο από πολλά διεθνή κανάλια, όσο και από διάφορες διεθνείς εφημερίδες, sites κτλ, δεν μπορώ παρά να μην απορώ, για τον πολιτικό μεσαίωνα που ζούμε στην Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι πως έχω σοβαρές επιφυλλάξεις κατά πόσο ο μέσος Έλληνας, γνωρίζει τί γίνεται, έξω από τη γειτονιά του, με εξαίρεση, ποιός τα έφτιαξε με ποιόν και ποια γαμήθηκε με κάποιον άλλο κι αυτό μέσω εκπομπών ακραίου Πολιτισμικού ενδιαφέροντος, τύπου Δρούζα ή Τατιάνας, αλλά διερωτώμαι, αν είναι δυνατόν, οι φωστήρες της πολιτικής να είναι τέτοια ζώα που να μην ξέρουν ότι δεν υπάρχει ούτε μία (1) χώρα, εφημερίδα, αερπορική εταιρεία, ό,τι σκατά θέλετε, που να λένε τα Σκόπια FYROM κι όχι Μακεδονία!!!

Δεν βλέπουν; Δεν ακούν; Δεν λαμβάνουν εκθέσεις από το διπλωματικό σώμα; Δεν μπορώ να καταλάβω τί σκατά κουβαλάνε στο κεφάλι τους. Αρχίζοντας από τον απίθανο γκαντέμη, που τα έκανε όσο πιο σκατά θα μπορούσε να τα κάνει ένας άνθρωπος και φτάνοντας στον Καραμανλή και τη Ντόρα (βλέπετε σόϊ πάει το βασίλειο…)

Ρε κάφροι, ξυπνήστε επιτέλους και αποδεχθήτε την αλήθεια. Μακεδονία τη ξέρουν στα ξένα και δεν φταίνε οι κουτόφραγκοι. Εσείς και η πολιτική σας φταίει και κοιτάχτε να ενημερώσετε τον κοσμάκη και να πάμε παρακάτω. Ακόμα κι έτσι, όσο πικρό κιαν είναι το αγγούρι, όπως είπε ο δρακουμέλ σε δέκα χρόνια δεν θα το θυμάται κανείς… Άντε, όμως να αρχίσουμε να μετράμε κάποτε!!!

UPDATE: Κι επειδή τόνισα ότι τεχνηέντως ανεδείχθη το “Μακεδονικό” σε εθνικό ζήτημα και προσπαθούν να καλύψουν λάθη του παρελθόντος (από το πολύ μακρινό μέχρι το πρόσφατο και λέγοντας μακρινό, εδράζεται τουλάχιστον από πριν το Β΄ΠΠ) ας συμπληρώσω ένα πραγματικό πρόβλημα. Παραθέτω αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Καθ. Μπάλλα, μέχρι πρόσφατα προέδρου του ΟΚΑΝΑ.

“…Το μεγάλο του στοίχημα στον ΟΚΑΝΑ ήταν η κατάργηση της απομόνωσης των τοξικοεξαρτημένων. Η μέθοδος που προώθησε ήταν η ένταξη των μονάδων του ΟΚΑΝΑ σε νοσοκομεία. «Μπαίνοντας ως ασθενείς οι χρήστες στο ΕΣΥ, καταπολεμάται και ο ρατσισμός εναντίον τους. Διότι δεν είναι ούτε οι κακοί ούτε οι εκλεκτοί του Θεού. Το πρόβλημά τους είναι πολυπαραγοντικό: κοινωνικό, βιολογικό, ψυχολογικό. Ηδη, πρέπει να σας πω ότι τα περισσότερα νοσοκομεία στην ελληνική περιφέρεια το έχουν αποδεχθεί και ορισμένα έχουν πάρει και πρωτοβουλίες για την ένταξη των μονάδων υποκατάστασης, όπως στην Κατερίνη, Βέροια, Πρέβεζα, Αρτα, Γιάννενα, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Καβάλα. Ελπίζω να υπάρξει μια κανονιστική πράξη, μια πολιτική απόφαση, για να προχωρήσει άμεσα η ένταξη των μονάδων στο ΕΣΥ».

Ανησυχεί για τις λίστες αναμονής. «Είναι περίπου 4.000 άτομα που περιμένουν να μπουν στα προγράμματα και ο μέσος όρος αναμονής είναι 4 χρόνια! Να σκεφτείτε ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι χρήστες δεν περιμένουν πάνω από τρεις εβδομάδες. Οσο κι αν φαντάζει ανέφικτο, θα πρέπει να πλησιάσουμε αυτόν το στόχο», δηλώνει ο κ. Μπάλλας, ο οποίος μεταξύ άλλων είχε διατελέσει διευθυντής στο Retreat Hospital της Μ. Βρετανίας.

Αφήνει όμως και αιχμές για ορισμένους. «Ο ΟΚΑΝΑ δεν μπορεί να μεταβληθεί σε ΔΕΚΟ. Κάποιοι ήθελαν να τον μετατρέψουν σε όργανο εξουσίας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ένα τεράστιο πρόβλημα που υποσκάπτει το μέλλον του λαού και φέρνει δυστυχία προκειμένου να παίζει παιχνίδια εξουσίας…”

Αυτά

Καλησπέρα καλά μου παιδιά. Όνειρο ήταν και πάει… Του χρόνου πάλι με την ελπίδα ότι θα είναι το ίδιο καλά πολύ πιο ήρεμα όμως.

Μετά από μια πτήση τραγική αφού τα μικρά μικρά, έκαναν ΤΟ χαμό, γιατί δεν εννοούν να ξεκολλήσουν από τη μάνα τους και κάποτε έπρεπε να κάτσουν στο ρημάδι το κάθισμα, ακολούθησε κι ένα ταξειδάκι δυόμησι ωρών, ήτοι φτάσαμε καλές μία το πρωί. Κάτι ο ψυχαναγκασμός μου να φτιάξω κάποια πράγματα, κάτι η υπερένταση (καυγά, έχω μάθει πολύ καλά, μπορείς να στήσεις παντού και πάντα και για ασήμαντη αφορμή) κοιμήθηκα αργά. Πολύ για να καταφέρω να ανοίξω τα μάτια μου (εχθές) και να πάω σε κάποια επαγγελματική ομιλία. Ευτυχώς έχουμε μια σχετική ευελιξία και θα αναπληρώσω στο μέλλον.

Σήμερα πάλι, αφού χάσαμε δύο (2) λεωφορεία καταφέραμε και φτάσαμε μόνο με μισή ώρα καθυστέρηση. Anyway…

Βοτκίτσα πορτοκάλι ( για τις βιταμίνες ντε!) καλή μουσικούλα (motion lounge), εσχάτως και τσιγάρο και βυθιζόμαστε στο βούρκο της ακολασίας και της dolce vita…Νέα χρονιά, νέες σκέψεις, νέες ελπίδες, νέα όνειρα, που όμως δεν είναι δα και τόσο νέα. Μόνο ξεχασμένα. Κάτι σαν το “γύψο”, remember; Ε, ο καθένας έχει το δικό του Πολυτεχνείο…

BY THE WAY γνωρίζει κανείς σας τί κάνει η Μαρία Δεδούση; Ούτε φωνή ούτε ακρόαση αυτό το κορίτσι, είναι καλά βρε παιδιά; Πείτε αν ξέρετε κάτι!

Τώρα που οι εκλογές πέρασαν, οι φωτιές έσβησαν (έσβησαν;) και τα πάθη σίγασαν, ας θυμηθούμε για λίγο κάποιους που λείπουν…

Όχι για να ξυπνήσουμε τη λύπη και την οργή (αν και δεν θα ήταν και τόσο λάθος…), αλλά για να θυμόμαστε εξαιτίας ποιών, εμείς μιζεριάζουμε και το σημαντικότερο, μπορούμε ακόμα και ζούμε…

Ευτυχώς βρήκαμε ένα αξιοπρεπές υπολογιστή κι έτσι μπορούμε να γράψουμε πέντε λέξεις χωρίς να νοιώθω σαν ηλίθιος, (περαιτέρω σχόλια παρακαλώ να εκλείψουν πάραυτα!!!!!!!!!!!)

Λίγες μέρες έμειναν και γυρνάμε στη μαμά Sverige…

Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Δύσκολοι μήνες έρχονται από κάθε πλευρά, ψυχολογική, επαγγελματική, προσωπική (καλά εδώ είναι Μην Αγγίζετε) και να δούμε πώς θα βγει πέρα…

Όχι πως μέχρι τώρα είναι ρόδινα, απλά απέχω από το να μιζεριάζω και να κλαίγομαι, για την μαλακία του καθενός, της οποίας κιόλας δεν είμαι και ο άμεσος αποδέκτης, άλλο αν αφορά εμένα και μόνο εμένα καθώς και ένα (1) ακόμα άτομο… Αλλά Έλληνες είμαστε, το μοιραζόμαστε το πρόβλημά μας με καμιά δεκαπενταριά λεβέντες ακόμα και γίνεται πιο interactive… Ζήσε το Μύθο σου στην Ελλάδα…

Όπως πολύ καλά ξέρετε, κάποιοι κιόλας από πρώτο χέρι, οι τελευταίοι μου μήνες ήταν (και είναι) επιεικώς τρυκιμιώδεις και το μετεωρολογικό δελτίο δεν προβλέπεται να αλλάξει σύντομα, πάντως… Τις μέρες που απείχα από το blog, μέχρι και που σκέφθηκα, να το παρατήσω, όχι γιατί δεν με φτιάχνει ή κουράστηκα, αλλά γιατί ένοιωσα μια απέραντη αηδία. Αηδία, γιατί από διάφορες, ανεπιβεβαίωτες πηγές (κι όχι απαραίτητα έγκυρες), έφτασαν πληροφορίες για καλοθελητές (;), οι οποίοι και εκτύπωναν τα ποστ που ανέβαζα και μίλαγα για τα αισθήματά μου για κάποια άλλη γυναίκα… Βλέπετε, η δημοσιοποιήση των αισθημάτων αποτελεί “αδίκημα”, ειδικά όταν κάποιοι, ψάχνουν για αφορμές. Όλο αυτό ίσως και να το καταλάβαινα, αν η όλη ιστορία είχε περιοριστεί σε φυσιολογικά επίπεδα, αλλά πια περάσαμε πολλά όρια…

Καταλαβαίνω την οργή, τον θυμό, τη λύπη κάποιου, ειδικά όταν το παιδί του περνάει πολύ άσχημες στιγμές και μεγάλη ανηφόρα, αλλά από εκεί, μέχρι να εκστομίζεις απειλές, είναι way too much.

Φτύνω κατάμουτρα κάθε μαλάκα, που ανακατεύεται σε μια υπόθεση καθαρά προσωπική και δημιουργεί έξτρα χάος, σαν να μην έχουμε αρκετό ήδη, μόνο και μόνο για να μπορεί να κουτσομπολεύει τρώγοντας πίτσα και κοιτάζοντας Τατιάνα στην τηλεόραση. Έπειτα, αν νομίζουν ότι θα με περιορίσουν, από το να γράφω αυτά που νοιώθω, είναι γελασμένοι, αφενός κι αφετέρου, το μόνο σίγουρο, είναι πως δεν βοηθάνε καθόλου. Αντίθετα, με έχουν κάνει να μην θέλω όχι να τους δω, αλλά δεν αξίζουν ούτε τη σκέψη μου. Αν καταφέρατε κάτι, εσείς που τηλεφωνείτε δεξιά κι αριστερά, βρίζοντας με, αντί να με πάρετε εμένα και να μου τα πείτε απευθείας (μου αρέσει που μιλάνε και για αντριλίκια), καταφέρατε να χάσω και τα τελευταία ψήγματα σεβασμού. Α! Μια και το θυμήθηκα, οι δηλώσεις τύπου, “εγώ τον αγάπησα σαν παιδί μου” είναι τουλάχιστον passer, κυρίως γιατί η μέχρι τώρα πορεία σας έχει δείξει το ακριβώς αντίθετο και επίσης, οι ενέργειές σας μόνο αξιοπρέπεια δεν έδειξαν, όλα τα χρόνια που πέρασαν (αν θέλετε μπορώ να γίνω πολύ συγκεκριμένος..!) επίσης, δεν νομίζω ότι έχετε το μεγαλείο της ψυχής να αγαπήσετε κάποιον, που πολλάκις τον έχετε χαρακτηρίσει ρεμάλι.

Κλείνω λέγοντας το εξής. Σας ανέχτηκα, πολλά χρόνια, εφτά συγκεκριμένα. Πέρασα από πολύ δύσκολες στιγμές, στις οποίες λάμψατε δια της απουσίας σας και τις φορές που εμφανιστήκατε, ήταν μόνο για να δημιουργήσετε πρόβλημα. Το να κάνετε αναφορά στον πατέρα μου, στη ζωή του, στο πώς πέθανε και στις επιλογές του, είναι φτηνό και πρόστυχο, για να μην πω ανήθικο. Δεν γνωρίζατε τον πατέρα μου στο ελάχιστο και είστε τυχεροί, γιατί αν τον μαθαίνατε, θα τρέχατε να κρυφτείτε, από ντροπή, βλέποντας τί σημαίνει θυσία και αγάπη. Τόση, που δεν δίστασε και να αυτοκτονήσει όταν συνειδητοποίησε τις μαλακίες που έκανε στον εαυτό του και στους γύρω του. Λοιπόν άντε και στο γέροδιάολο και βουλώστε το, γιατί μπορεί να μην μιλάω, αλλά καμιά ώρα θα με πιάσει το Τριπολιτσιώτικο και δεν θα σας χωράει ο τόπος κι αν νομίζετε ότι μπορείτε να με απειλείτε ότι θα με σκοτώσετε δείχνει το επίπεδό σας και το μυαλό σας…

ΥΓ. Πριν αρχίσετε να κάνετε μαθήματα αγάπης στους γύρω για τα παιδιά τους, κοιτάξτε να αγαπήσετε τα δικά σας πρώτα!

… Γιατί εμένα δεν θα με δείτε! Χα! Κάποιοι δηλαδή θα με δείτε και πολύ μάλιστα και από την καλή κιόλας… Τώρα για την ανάποδη επιφυλάσσομαι εις το διηνεκές ένεκα τουρίσται και μην διαταράξουμε τα χρηστά ήθη και έθιμα του τόπου μας…

Μάγκες (και γοργόνες) ήρθε η ώρα! Του Γιάννη Βαλαώρα μάλλον παρήλθε, άρα για τη δικιά μου μιλάμε… Ναι, κοιτάχτε μην χαίρεσται και τόσο δεν σκέφθηκα να διαβώ άνωθεν και ούτε έχω λάβει και ανάλογο email, για να ετοιμάζω το κουστουμάκι το σοβαρόν. (Μια και τα έφερε η κουβέντα, επειδή τώρα “κατεβαίνω” solo και δεν υπάρχει ανάλογη γνώσις και πληροφόρησις, άν, λέμε τώρα ΑΝ – μη το δένετε και κόμπο – και τύχει το μοιραίο και σας την κοπανήσω δια παντός, επιθυμία μου είναι να γίνω BBQ, παρακαλώ και ευχαριστώ προκαταβολικώς καθότι να ευχαριστήσω εκ των υστέρων μου κάνει δύσκολον ολίγον τί!)

Παμ’ παρακάτω… Τί λέγαμε; Α! Ναι… Τη στρίβω και όχι δια του αρραβώνος, πλην δια της Viking Airlines (τιμημένη εταιρεία!) και σε 3 1/2 ωρίτσες είμαι στην τροπική Αθήνα. Με την ευκαιρία δε να απευθύνω τις ευχαριστίες μου και τη βαθειά μου συγκίνηση στην κυβέρνηση της Ελλάδος, η οποία με ιδιαίτερο ζήλο και σθένος και με σεβασμό στις ανάγκες του πολίτη, λαμβάνοντας υπόψη το αναβληθέν ταξείδι μου στο Μαρόκο, φρόντισε να μετατρέψη την Ελλάδα σε Μαρόκο!

Έτσι… Σκέψεις πως το αρχικό σχέδιο ήτο όπως μετατραπούμε σε Dubai ελέγχονται ως ανακριβείς, ελλείψη μοναρχίας…

Λοιπόν καλοί μου φίλοι την κάνω με ελαφρά και έρχομαι πιο κοντά σας… κι όχι όπως ο χρυσός αλλά όπως η βροχή (για ορισμένα προσώπατα…), για τους λοιπούς ε,απλά έρχομαι! Τί να γίνει τώρα δηλαδή, αναφορά θα δώσουμε;

Ααααααααχ… Καλοκαιράκι… Ήλιος, θάλασσα, χταποδάκι…

(μια και είπα χταποδάκι, προβλέπω να αυξηθούν οι ψαράδες μετά την ανάγνωση του ποστ…)

Κανονίστε ρε, να κατέβω κάτω και να αρχίσουν οι βροχές και τα κρύα, να σας ρίχνω μπινελίκια μέχρι να φύγω… Τ’ ακούς εσύ εκεί πάνω ή μου κάνεις τη παλαβή; Ε; Εεεεεεεεεεεεε;;;;;;;;;;;

Άντε να σοβαρευτούμε λίγο… Φεύγω! Γειά σας

(Το άσμα για το πλάσμα…)

Αυτή τη φωτογραφία καθώς και το ακόλουθο κείμενο μου ήρθε με mail από την KV την οποία και ευχαριστώ για τον κόπο που έκανε. Η φωτογραφία του εύζωνα είναι από την διαμαρτυρία που εσείς οι μπλόγκερς στην Ελλάδα κάνατε μετά τις φωτιές της Πεντέλης, το δε κείμενο ανήκει σε εθελοντή πυροσβέστη…

27/8/2007
>
> “Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
> πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
> «Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα.”
>
> Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
>
> λογική της δημοσιογραφίας..
>
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τα 3-4 πρόβατα που δεν πρoλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
> ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
>
> που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
> κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
>
> κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό.. Θα ήθελα να ξεχάσω
> τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
> παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
> και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
> φλόγες να μας ζώνουν από παντού
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
> όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
> γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
> όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
> Θα ήθελα να τους ξεχάσω
> όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
> επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
> Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
> όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
> και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
> εκτεθειμένους στις φλόγες
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η
> φωτιά
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
> τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
> δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν
>
> Μα δεν θα ξεχάσω
> εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
> δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
>
> μας περιτριγύρισαν Μα δεν θα ξεχάσω
> τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
> για αυτούς περιοχή
> Μα δεν θα ξεχάσω
> όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
> χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
> κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
> Μα δεν θα ξεχάσω
> το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
> για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
> συμφέροντα.
> Μα δεν θα ξεχάσω
> οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
> μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
> μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
> Μα δεν θα ξεχάσω
> την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
> αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
> μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
> και καλοσύνη.
> Σας ευχαριστώ.
>
> Και δεν θα ξεχάσω
> να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
> για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου. Η
> απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν
> υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
> Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
> πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
> πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
> δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
> πνευμόνια μου…
>
> Λίγη στάχτη στα μαλλιά…
> δολοφόνοι…

Κατ’ ακρίβειαν το παρόν πόστ αποτελεί απάντηση στο ποστ του Μπαμπάκη. Θα ήθελα να πω λίγες λέξεις παραπάνω κι έτσι σκέφθηκα να ανεβάσω ένα ποστ. Ο Μπαμπάκης θέτει ένα πάρα πολύ ισχυρό σκεπτικό και μάλιστα με αρκετά λογική δομή. Θα συμφωνήσω απόλυτα με το σκεπτικό του, όμως θέλω να αναπτύξω λίγες σκόρπιες σκέψεις και ιδέες.

Κατ’ αρχήν διαφωνώ κάθετα με την αποχή. Πέρα από το σκεπτικό που έχει αναπτυχθεί σε διάφορα μπλογκς, ότι δηλαδή κάποιοι κάποτε πέθαναν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν για να μπορώ εγώ να μαυρίζω τον πάσα ένα τυχαίο (κυτιολεκτικά!) ή για να μπορεί το κάθε τσογλάνι να καίει την ελληνική σημαία, νομίζοντας ότι έπιασε τον παπά απ’ τα γένια, για να μην πω από πουθενά αλλού, άλλωστε αυτός που θα υπολόγιζε και θα ένοιωθε δέος για αυτούς τους αγώνες και τις θυσίες, δεν θα ανήκε σε αυτούς που από αντίδραση ή διαμαρτυρία θα απήχαν. Νομίζω όμως ότι είναι θεμελιώδες δικαίωμα, το να ακουστείς, να υπολογιστείς. (σ.σ. αν τα ποσοστά αποχής δεν ήταν τόσο μεγάλα και οι μαύροι, ειδικά αυτοί, των ΗΠΑ, ψήφιζαν, σκεφθήτε ότι ο Μπους δεν θα είχε εκλεγεί πρόεδρος, από την πρώτη τετραετία…)

Συμφωνώ απόλυτα με τον Μπαμπάκη όταν λέει ότι το λευκό και το άκυρο είναι βούτυρο και μαρμελάδα στα δύο πρώτα κόμματα. Δυστυχώς είναι τέτοιο το εκλογικό σύστημα (βλέπετε μπορεί να είναι ανίκανοι και βλάκες, αλλά είναι και πονηροί…) και τα λευκά και άκυρα δυστυχώς δεν έχουν νομική ισχύ.

Πολλοί από τους αναγνώστες αναρωτιούνται πού να τη ρίξουν τη ρημάδα τη ψήφο… Ο Μάνος μάλιστα δηλώνει ότι δεν θέλει να ρίξει ούτε στους μεγάλους αλλά ούτε και στους μικρούς…

Παρατήρηση/εξομολόγηση: Ανέκαθεν αρνούμην σθεναρά την αριστερή όχι ιδεολογία, αλλά πραγματικότητα, πολύ πριν βρεθώ να σπουδάζω στη Ρουμανία. Πιτσιρικάς μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες από τον εμφύλιο και ζώντας έντονους καβγάδες μεταξύ συγγενών, την εποχή που η κομματοποιημένη πολιτική είχε κάποια αξία. Με τα χρόνια, κάτι τα προσωπικά βιώματα, κάτι η εξέλιξη της ιστορίας, η αριστερά στην Ελλάδα κατάντησε αν μη τί άλλο γραφική και ιδιαιτέρως ξύλινη, χωρίς όραμα και λύσεις για μια Ευρωπαϊκή Ελλάδα, κυρίως. Είναι που και οι αναρχοαυτόνομοι με τους οποίους διαφωνώ κάθετα και οριζόντια, πρωτίστως γιατί όση επαφή έχουν με τις ιδέες του Μπακούνιν άλλη τόση έχει κι ο Ντόναλντ Ντακ με τη πυρηνική φυσική, προέρχονται από την αριστερά, ως κεντρική ιδέα. ΌΠως και να έχει αριστερά για μένα στην Ελλάδα, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει;

Ο Μάνος, αναφέρει ότι δεν θέλει να το ρίξει στα μικρά κόμματα… Σωστό. Να σου θυμήσω όμως ότι το ΚΚΕ έγινε 3ο κόμμα μόλις το ‘77; Να σου θυμήσω ότι το ΠΑΣΟΚ, πήρε τις εκλογές το ‘81, χάρη στις ψήφους του ΚΚΕ και του ΚΟΔΗΣΟ, προκειμένου να πέσει η “επάρατη” Δεξιά; Το αν τα δύο αυτά κόμματα τα έφαγε η μαρμάγα έχει να κάνει και με τα παιχνίδια του Αντρέα εκείνα τα πρώτα χρόνια…

Ας είναι… Λοιπόν θα συμφωνήσω με τα παραπάνω του Μπαμπάκη και με το σκεπτικό ότι κάπου θα το ρήξω, εγώ τολμώ να το δηλώσω και δημοσίως ότι θα ψηφίσω ΚΚΕ… Ψήφος διαμαρτυρίας θα είναι, καθαρά και αποκλειστικά και το πιθανότερο είναι να πάει άκλαυτη η ψήφος, αλλά εγώ δεν βλέπω άλλη λύση, για να διαμαρτυρηθώ.

Αυτά… σύντροφοι!

Αυτοί είναι οι φίλοι μου. Ο ένας επιχειρεί από τα γνωστά Canadair ενώ ο άλλος από τα ελικόπτερα έρευνας και διάσωσης, δηλαδή τα επίσης γνωστά Super Puma.

Ο ένας από αυτούς κιόλας έγινε πατέρας για πρώτη φορά, πριν από πολύ λίγες μέρες. Το καθήκον αλλά κυρίως το φιλότιμο και η φιλοπατρία αυτών των ανθρώπων ωθεί τους εαυτούς τους στα όριά τους, για να μπορέσουμε μετά να χτίσουμε με άνεση τη βιλίτσα μας…

Έβλεπα στο ΣΚΑΙ στο διαδίκτυο στιγμιότυπα με πτήσεις των αεροσκαφών και παρατηρούσα πόσο χαμηλά πετούν. Συγκινήθηκα, γιατί ξέρω τον φίλο μου και ξέρω και πώς είναι όλοι αυτοί που πετούν και αυτοί που είναι στο έδαφος για να προλαβαίνουν τα πάντα και να είναι επιχειρησιακά τα αεροσκάφη. Δεν είναι υπερβολή ούτε σχήμα λόγου, ότι τα παιδιά αυτά ξεπερνούν κάθε λογική, για να ανταπεξέλθουν (βλέπετε η τηλεόραση αφαίρεσε και τη σημασία των λέξεων και όλα ακούγονται τόσο κοινότυπα).

Φοβάμαι για την ασφάλειά τους και θέλω να τους πω πόσο τους αγαπώ και πόσο τους ευχαριστώ και τους σέβομαι γι’ αυτό που κάνουν… Ξέρω ότι είναι τόσο δυνατοί χαρακτήρες που τα δικά μου ευχαριστώ δεν τα χρειάζονται, αλλά ώρες που είναι, δεν ξέρω πώς αλλιώς να δείξω ότι τους νοιάζομαι.

Είμαι συγκλονισμένος

Είμαι φοβισμένος

Είμαι μουδιασμένος

Είμαι άφωνος

Είμαι οργισμένος

Είμαι συγκινημένος. Συγχωρήστε μου τη συγκίνηση, αλλά τα δάκρυά μου, δεν μου επιτρέπουν να είμαι και ιδιαίτερα ψύχραιμος…

Οτόπος που αγάπησα, που πόνεσα, που υπηρέτησα παύει να υπάρχει… Η μελωδία αφιερωμένη

Είναι φορές που δεν έχεις λόγια, για να περιγράψεις τον πόνο, τη θλίψη, την οργή… Μου έχει συμβεί πολλές φορές να βλέπω τα γεγονότα να με προσπερνούν κι εγώ να στέκω αδύναμος να αρθρώσω μια λέξη, από τον κλονισμό και την έντασή τους…

Ίσως και να κράταγα μια στάλα διακριτικής παθητικότητας και να μην έγραφα λέξη. Άλλωστε τί θα αλλάξει; Όμως είναι οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και κάποια σχόλια που διάβασα όσο και κάποια σημερινά άρθρα σε εφημερίδες, με “έσπρωξαν” να γράψω πέντε αράδες.

Είμαι της άποψης πως στην Ελλάδα, κάνουμε ή κάνουν κάποιοι τεχνηέντως κατάχρηση της καλοσύνης και της αφέλειάς (;) που μας διακρίνει, συχνά… Έχουμε καταντήσει μια κονωνία διχασμένη, με την ψυχιατρική ερμηνεία της λέξης, που αυτομαστιγωνόμαστε στο όνομα της προόδου και της παράδοσης ταυτόχρονα… Πολλοί από αυτούς που κατέβαιναν στους δρόμους πριν πολλά (όχι και πάρα πολλά όμως) χρόνια, για να διαδηλώσουν κατά της ονομασίας της Μακεδονίας είναι αυτοί που δεν ενοχλήθηκαν και ιδιαίτερα για την σύλληψη Οτσαλάν. Όπως πολλοί από αυτούς που ήταν υπέρ της ένταξής μας στην ΟΝΕ και της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ, ευχαρίστως διαδήλωσαν διαμαρτυρώμενοι που το Αλβανάκι θα κρατούσε την Ελληνική σημαία στην παρέλαση…

Είναι πολλοί αυτοί που γράφουν ή θα γράψουν για τη συλλογική ευθύνη, όλων μας. Ένα γενικό ανάθεμα και καθαρίζεις… Φταίμε όλοι. Πιο παλιά είχαμε το δεν φταίει κανείς. Τώρα φταίμε όλοι… Όπως και να έχει, κάποιος συγκεκριμένος που να φταίει, σ’ αυτόν τον τόπο δεν έχει βρεθεί…

Διάβαζα ένα άρθρο, δεν έχει σημασία ποιού και πού, όπου ο συντάκτης αναθεματίζει τη νοοτροπία μας και τον “ωχ αδερφισμό μας” και δεν μπορώ να διαφωνήσω, κατ’ αρχήν. Εκεί που διαφωνώ είναι στο γεγονός, πώς υπάρχουν πολλοί συμπολίτες οι οποίοι έχουν τη διάθεση να προσφέρουν ενεργά και δεν έχουν το βήμα να το κάνουν. Διαφωνώ με την άποψη που οι περισσότερες εφημερίδες έχουν υιοθετήσει, απλά να καταγράφουν απόψεις συντακτών, ούτε καν δηλαδή διασταυρωμένα γεγονότα. Διαφωνώ με τη νοοτροπία, κανάλια, Τύπος γενικότερα, να χαϊδεύουν τα αυτιά πολιτικών και στην πρώτη στραβή να το παίζουν κριτές και τιμητές των πάντων, απλά για να γεμίσουν το χρόνο των δελτίων ή για να πουλήσουν φύλλα.

Όλοι λένε (αυτό το γενικόλογο είναι σωτήριο τελικά) να κάνουμε αυτοκριτική, να δούμε τις ευθύνες που έχουμε όλοι μας, αλλά δεν έχω δει και κανένα άξιο γράφοντα τούτων των απόψεων να μας μοιράζεται τις δικές του εξομολογήσεις…
Στεκόμαστε στις στιγμές, σαν τομή με το νυστέρι, στο τραπέζι του ανατόμου και χάνουμε την ουσία. Είναι εύκολο να ρίχνουμε το ανάθεμα δεξιά αριστερά, όμως τελικά η ταπεινή μου άποψη είναι πως στις ρημάδες τις εκλογές, όταν ψηφίζω για κάποιον καραγκιόζη, το κάνω για να μου λύνει προβλήματα και όταν ανοίγω την τηλεόραση, να δω τις ειδήσεις, το κάνω για να μάθω τις ειδήσεις κι όχι για να βιώσω αυτομαστιγώματα και καινούρια ενοχικά συμπλέγματα.

Το αν έχουμε όλοι μας ευθύνες και σε ποιό βαθμό είναι ένα ζήτημα, όμως μέχρι εκεί υπάρχει στο μεταξύ μια κατηγορία ανθρώπων που έχουν ευθύνες να μας προστατεύουν από το να έχουμε εμείς ευθύνες. Δεν θα ζήταγα ποτέ από τον Καραμανλή να πάει να μαζέψει τα κονσρβοκούτια, που κάποιος ασυνείδητος πέταξε στο δάσος, όμως δεν μπορώ να μην κατηγορήσω όλο τον πολιτικό κόσμο που με χαρακτηριστική άνεση δεξιώνονται και συναγελάζονται, αντί να κάνουν μια επένδυση στην Παιδεία, μπας και αλλάξουν τα μυαλά μας κάποτε.

Για να τελειώνω με τις φλυαρίες μου, δεν μπορείς να κατηγορείς κάποιον ότι φέρει ευθύνη για κάτι, όταν δεν έχεις φροντίσει να του δείξεις, πώς είναι το σωστό, όταν δεν του έχεις τις προϋποθέσεις να πράξει το ορθό, το έντιμο, το άξιο. Από εκεί και μετά είναι και εκ του πονηρού…

UPDATE: Μεταφέρω (copy-paste) απόσπασμα άρθρου απο την Καθημερινή του κ. Τερζή:

“…Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι είναι τέτοιες οι διαστάσεις της τραγωδίας «που δεν μπορείς εν θερμώ ούτε αναλύσεις να κάνεις ούτε να εκτιμήσεις το κόστος». Θεωρούν, πάντως, ότι αναμφίβολα θα υπάρξει εκλογικό κόστος για τη Νέα Δημοκρατία τουλάχιστον στις περιοχές που επλήγησαν –παρά την όποια αρωγή στους πληγέντες– ενώ εις ό,τι αφορά το ευρύτερο εκλογικό σώμα, επισημαίνουν ότι «και το ΠΑΣΟΚ έχει ιδιαίτερη δυσκολία διαχείρισης, καθώς θα πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ της κριτικής και του κινδύνου να εξοργίσει την κοινή γνώμη».

Σε πρώτο χρόνο, κυβέρνηση και κόμμα θα προχωρήσουν σε αναβολή σειράς προεκλογικών εκδηλώσεων αλλά και προβολής των προεκλογικών μηνυμάτων ώστε να υπάρξει χρόνος απορρόφησης του σοκ από την κοινή γνώμη αλλά και θεραπείας του «μουδιάσματος» που βιώνουν γαλάζια στελέχη και ψηφοφόροι. Μάλιστα, δεν αποκλείουν κάποια σχετική πρωτοβουλία προσωρινής αναστολής της προεκλογικής διαμάχης, συμπαρασύροντας και τα υπόλοιπα κόμματα.

Την ίδια στιγμή θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια να παρασχεθεί η, μεγαλύτερη δυνατή, οικονομική και ηθική αρωγή προς τους πληγέντες. Με πρώτο τον πρωθυπουργό θα υπάρξει έμπρακτη ένδειξη σεβασμού προς τα θύματα και, συνεπώς, οι «κραυγές» απαγορεύονται διά ροπάλου, ώστε να εκτεθούν όσοι επιχειρήσουν να σηκώσουν το «λάβαρο της μικροκομματικής αντιπαράθεσης».

Η κυβέρνηση (που ήδη ζήτησε τη συνδρομή της ΕΥΠ και της Αντιτρομοκρατικής) αλλά και το κόμμα μέσω των στελεχών θα «δουλέψουν» προς την κοινή γνώμη το –αποδεδειγμένο πλέον– σενάριο του εμπρησμού, χωρίς όμως να φωτογραφίζουν, έστω και εμμέσως, όποιον πολιτικό χώρο. Οπως χαρακτηριστικά έλεγε, χθες, στην «Κ» ο Γραμματέας της Ν.Δ. Λευτ. Ζαγορίτης, «οι φωτιές δεν μπαίνουν μόνες τους στις 12 τα μεσάνυχτα, δεν είναι οικοπεδοφάγοι γιατί δεν μπορούν να χτίσουν στα βουνά… κρίνετε μόνοι σας». “

Δηλαδή ακόμα και τώρα την πάρτη σας κοιτάτε;;;;;;;;;

Οι μέρες έφτασαν… Είναι ελάχιστες πια και το μυαλό είναι ήδη εκεί, αν και το σώμα έχει περιοριστεί για την ώρα εδώ… Πολύ σύντομα, θα είμαι Αθήνα…

Σχεδόν βλέπω και το αεροπλάνο, να με περιμένει.

Και επειδή τους τελευταίους μήνες έγιναν πολλά και τις τελευταίες εβδομάδες ακόμη περισσότερα κι επειδή τα καλά όταν είναι καλά είναι απίστευτα όμορφα, να ένα τραγουδάκι όλο ένταση και επιθυμία για αυτό που το παρελθόν έχει καταστήσει υπόσχεση γα το μέλλον.

Όταν ο έρωτας και η επιθυμία μεταφράζονται σε ανεξέλεγκτο πόθο και όταν η προσμονή γίνεται ανάγκη, η σκέψη μου της ανήκει…

Είναι πολύς ο καιρός που διάβαζα, μου το έχει επιβεβαιώσει κι ο μέντοράς μου, πως τα μεγαλύτερα ποσοστά αλκοολικών και καταθλιπτικών, όπως και σε αυτοκτονίες, στον ιατρικό κόσμο τα παρουσιάζουν οι ψυχίατροι.

Είναι επίσης γεγονός πως ο περισσότερος κόσμος μεταξύ σοβαρού και αστείου, μας τοποθετεί κάπου ανάμεσα στους ασθενείς μας και στους περίεργους τύπους που όλως περιέργως κυκλοφορούν ελεύθεροι. Η αλήθεια είναι πως είναι μια από τις δυσκολότερες ειδικότητες, χωρίς να προσπαθήσω να μειώσω τις υπόλοιπες, κυρίως γιατί έχει να κάνει με τις εσωτερικλες συγκρούσεις αυτού που έχεις απέναντί σου και εσένα του ίδιου.

Είναι γνωστό και στον τελευταίο φοιτητή ιατρικής ότι πρέπει να αποστασιοποιείται από τον ασθενή και τον πόνο του, για να μπορέσει να τον βοηθήσει όσο καλύτερα μπορεί… Στη Ψυχιατρική αυτό αποκτά ζωτική σημασία για να μπορέσεις να κρατήσεις τα λογικά σου, δηλαδή…

Είναι όμως φορές που δεν… Τί εννοώ;

Ηλικιωμένος κύριος γύρω στα 80, έρχεται για 2η φορά το τελευταίο μήνα στα επείγοντα ψυχιατρικά, για κατάθλιψη…

Θέλετε να ακούσετε ιστορικό; Ορίστε κι αυτό… Ο κύριος αυτός είχε ένα γιο, ο οποίος κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 αυτοκτόνησε με απαγχονισμό από ένα δοκάρι του σπιτιού. Άφησε πίσω του ένα μικρό αγόρι, το οποίο ο παππούς το ανέλαβε. Το φρόντισε και το μεγάλωσε. Το είδε να μπαίνει στην εφηβεία, να ανδρώνεται σιγά σιγά… Δεν ήταν η διάνοια μαθητής, ούτε και το ιδανικά τέλειο παιδί, όμως ήταν και εγγονός και το παιδί του κιόλας και το λάτρευε…

Το αγόρι αυτό στις αρχές του καλοκαιριού πέρασε στο Πανεπιστήμιο… Λίγες μέρες μετά αυτοκτόνησε με απαγχονισμό από το ίδιο δοκάρι που κάποια χρόνα πριν είχε κρεμαστεί ο πατέρας του.

Σημείωση, και τους δύο τους είχε βρει ο ηλικιωμένος κύριος…

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ανήκεις κάπου

Να γελάς από τη ψυχή σου

Να ζης τη στιγμή…

Δεν ήξερα πως μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος και χαρούμενος

Αυτό δεν το είχα ζήσει ποτέ.

Δεν περίμενα πως θα ένοιωθα τόσο έντονα πράγματα που δεν θα με ενδιέφερε ο έξω κόσμος…

Δεν θυμόμουν τη χαρά του να ανήκεις σε κάποιον. Να εξαρτάσαι…

Να θές να ζης το χαμόγελό της.

Ζω το σκίρτημα του Έρωτα, σαν μικρό παιδί που τον συναντά πρώτη φορά…

Δεν είμαι από την Κρήτη, όμως λόγω ανεξήγητων (;) ιδεών έχω μια συμπάθεια για το νησί, για τη μουσική του, το φαγητό του και όλα τα της Κρήτης. Είτε αυτό λέγεται μπαλωθιές είτε το απόλυτο και άγριο του τόπου.

Ανέκαθεν είχα μια δορυφορική σχέση με το νησί αυτό και κάποιοι φίλοι που κατάγονται από εκεί, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές ότι είναι εξαιρετικοί άνθρωποι, όταν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.

Έχουν κι ένα ιδιαίτερο τρόπο να δείχνουν τα συναισθήματα τους κιόλας…

Ατίθασες ψυχές. Με αφορμή αυτές τις ατίθασες ψυχές θα στείλω στη δικιά μου γενναία και ατίθαση ψυχή αυτό το ποστ σήμερα. Για το γενναίο μου αγρίμι…

Προ μόλις ολίγων ημερών είχε γίνει αναφορά από τούτο το blog στον τρισκατάρατο και είχα παραπονεθεί ή έστω είχα εκφράσει την ανησυχία μου για την αρνητική ενέργεια που φημολογείται πως ακολουθεί τον πολιτικό Άνδρα…

Καίτοι άνθρωπος της Επιστήμης και δη ψυχίατρος, σημειώνω δε και με τάσεις προς τον αθεϊσμό ή να μη τί άλλο προς την κριτική σκέψη, οφείλω να ομολογήσω πώς περισσότερο συντηρώ το μύθο, χάριν αστεϊσμού παρά το πιστεύω…

Μεταξύ των συμμετεχόντων η Νατάσα, εγώ κι η KV (καλομελέτα…). Εχθές χάλασε το αυτοκίνητο της Νατάσας καθ’ οδών προς εκδρομή, ενώ εγώ σήμερα είχα λάστιχο στο ποδήλατο με αποτέλεσμα να αργήσω στα ραντεβού μου στην κλινική…

Φταίω εγώ τώρα;;;;;;;;;

 

Και μιας και είναι τόσο γουρλής ο άνθρωπος ας στείλει και τις ευχές του στο Γαύρο για καλή επιτυχία φέτος!!

Σε σκέφτομαι σήμερα… Έντονα

Το χρώμα της λαχταρας σου

 Τη γεύση του φιλιού σου

Την ανάσα σου

Το χάδι σου

Τη σκέψη σου

Τον πόθο σου

Και τον δικό μου

Παρασκευή επιτέλους! Είναι ώρες ώρες που δεν περνάνε οι μέρες με τίποτα… Με grader να τις σπρώχνεις αυτές εκεί! Βράχοι ακλόνητοι!

Κάπως έτσι ήταν οι τελευταίες μέρες της εβδομάδας, είτα γιατί είχα αρκετη δουλειά με τις εφημερίες είτα γιατί το πλάσμα μου έλλειπε με αφορμή τη γιορτή του δεκαπενταύγουστου κι εγώ ήμουν πιο μαγκούφης απ’ ό,τι συνήθως… Τέλος πάντων, οι μέρες περνάνε και σύντομα θα είμαι στο αεροπλάνο που θα με φέρει στην αγκαλιά της και στην εξωτική Αθήνα…

Τώρα που το θυμήθηκα, τί σας έπιασε κυρίαρχε Λαέ και μου θέλετε εκλογές στο ντάλα καλοκαίρι; Χάθηκε ένας Νοέμβριος, ένας Δεκέμβριος;

Άσε δε που έχω κι ένα θέμα κιόλας που μου προέκυψε προ ολίγων λεπτών. Ανάθεμα την Ευρώπη μου κιόλας τρομάρα μας… Τί είπε ο χοντρούλης ότι θέλει εκλογές γιατί πάμε καλά;

Μμμμμμμμμμμ… Λοιπόν μιλάω με Ελλάδα προ ολίγου, πώς λέμε “μάνα ρέηβερ τώρα”; Ένα τέτοιο πράγμα, λοιπόν και Αυτή (βλ. Προηγούμενο ποστ που να σου εξηγώ τώρα!) παίρνει τα μάτια της κι έρχεται να με βρει, (καλά, περίπου) και ,για μια διαδρομή από Λειβαδιά, Θήβα, κάπου εκεί τέλος πάντων με τα καλά σουβλάκια, με ΚΤΕΛ, ταξιδεύει όρθια (!) Στο λεωφορείο του κρατικού ΚΤΕΛ. Άσε που,εντελώς Ινδία και Πακιστάν η στάση είναι ΠΑΝΩ στην εθνική. Σε παρακαλώ τώρα που θες και εκλογές καλέ μου μπούλη… Πάρε τα δίδυμα να παίξετε όλοι μαζί με τα κουβαδάκια…

Τέλος πάντων… Σάματι ο άλλος είναι καλύτερος… Ροφό με μουστάκι δεν είχα δει ποτέ,ε το είδα κι αυτό…

Λοιπόν εκλογές το Σεπτέμβριο κι εμένα μου ψιλοέσκισες κυρίαρχε Λαέ τις διακοπές (μα καλά, έκτακτες εκλογές γιατί πάμε καλά στα οικονομικά, ήμαρτον Κύριε αλλά πού ακούστηκε!!!!)

Ασταδιάλαπια Ζήκο και Ζήκο, ένα πράμα!

Και το χειρότερο είναι που έρχομαι να περάσω πέντε μέρες καλά κι ευχάριστα με το κορίτσι μου και θα πέσω πάνω στον κάθε απίθανο Μαυρογυαλούρο!!!!!!!! Με μελέταγε ο Μητσοτάκης γαμώτο; (Ρε σεις ακόμα ζει αυτός! Θα μας θάψει όλους να δείτε!!!)

Έτσι λοιπόν… Πάει καλά η οικονομία λέει… Και γιατί ρε τσίφτη δεν δίνεις και το επίδομα πολύτέκνου στους γονείς με τρία παιδιά; Εγώ έφυγα πια και σας ρίχνω και πέντε φάσκελα, αλλά ο κοσμάκης που περιμένει να ζήσει απ’ αυτό το επίδομα τί φταίει; Λαϊκίζω ε; Βέβαια… Από τότε που ανακαλύφθηκε αυτός ο όρος, μας έχουν σπάσει τα καρύδια…Η Ευρώπη μας μάρανε…

Έτσι που λές κυρίαρχε Λαέ, όρθιο το μωρό μου στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ, λες και πάει με το τρόλλεϋ Παγκράτι Κυψέλη…

Στην αρχή όταν το συζητούσαμε από το τηλέφωνο μας είχαν πιάσει τα γέλια με όλο αυτο το σουρεαλιστικό σκηνικό, αλλά ξεκινώντας το ποστ, με πιάσανε τα νεύρα μου για τα χάλια μας…

Αλλά παρ’ όλα αυτά θα πάμε, λέει σε εκλογές γιατί έπεσε η ανεργία κα βελτιώθηκε η οικονομία… Κοίτα ρε που έφυγα στο καλύτερο…

Σουηδία Δεκαπενταύγουστος ώρα 19:00

Αυτός:

Φοράει το ναυτικό αδιάβροχο, σορτσάκι, φορτώνει την ειδική μπαγκαζιέρα, στη σχάρα του ποδηλάτου, φοράει τα ακουστικά του iPod, επιλέγει dance music, ανεβαίνουν κάτι ωραία μπητάκια και ξεκινάει να ποδηλατεί, προς τη δουλειά. Εφημερία νύχτα… Σημείωση: Κατακλυσμιαία βροχή με αέρα κόντρα…

Το ποδήλατο το πάει αργά και γιατί είναι κουρασμένος και γιατί ο αέρας τον φρενάρει. Η βροχή του χτυπάει το πρόσωπο και αναγκάζεται να τρέχει με το κεφάλι σκυμμένο.

Ελλάδα Δεκαπενταύγουστος ίδια ώρα

Αυτή:

Φοράει το μαγιώ της και κατεβαίνει στην παραλία. Είναι τέτοια η ώρα που ο πολύς κόσμος έχει φύγει, ίσως και να μην υπάρχει και κανείς, μέρα που είναι σήμερα… Από κάποιο σπίτι ακούγεται μουσική και φωνές… Γιορτή.

Αφήνει τα πράγματά της και πηγαίνει προς τη θάλασσα… Κάνει τρία βήματα και βουτάει. Είναι κάτω από το νερό με τα μάτια ανοιχτά και κοιτάει την άμμο και μικρά ψαράκια. Προς στιγμή ανήκει σε αυτή τη πλανεύτρα θάλασσα… Δεν ξέρει πόση ώρα πέρασε όμως ο αέρας της τελειώνει, βγαίνει στην επιφάνεια και παίρνει βαθειά ανάσα.

Κοιτάει γύρω της, είναι αυτή και η θάλασσα. Κανείς άλλος…

Η πολυτέλεια της απόλαυσης prive…

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα ΔΕΝ είναι συμπτωματική!

<a href=”http://www.sync.gr/claim/GbCRQ4YyarJA” rel=”sync”></a>

Δύο μόλις μέρες πριν από τη γιορτή της Παναγίας και λίγες πριν φύγω με άδεια…

Είμαι μόνος στο γραφείο μου και μιλάω με ένα πολυ ξεχωριστό και ιδιαίτερο πλάσμα, για διακοπές και για χαρά. Πολύ χαρά όμως… Απλά πράγματα, θάλασσα, δειλινά, βλέμματα βαθειά και έρωτας.

Η ζωή στην αρχική της μορφή και ουσία…

Μένοντας για λίγο μόνος και μη έχοντας κάτι συγκεκριμένο να κάνω σκεπτόμουν τον τελευταίο χρόνο, πώς ήταν και πώς πέρασε… Τα τελευταία μου χρόνια, κιόλας… Δεν μπορώ να πω ότι ήταν άσχημα, ούτε ότι ηζωή μου κύλησε άσχημα και μόνο από το γεγονός ότι τα χρόνια που μας πέρασαν απέκτησα τα παιδιά μου και αυτά είναι από μόνα τους αιτία να χαζέψει κανείς, όμως…

Όμως είναι στιγμές που φτάνεις σε αδιέξοδα και τότε, εκεί που λες ”μάγκα μου την κάτσαμε τη βάρκα” δεν βλέπεις μόνο την ελπίδα μπροστά σου… Τα βλέπεις όλα συμπυκνωμένα και συγκεντρωμένα. Μετά από πολλά χρόνια, είμαι ήρεμος και γελάω όσο δεν γέλασα όλα αυτά τα χρόνια. Ζω και ζω τη ζωή στα καλύτερά της, στα πιο όμορφα της, στα πιο ερωτικά της, στα πιο ουσιαστικά της.

Ίσως σε κάποιους φανεί κάπως, αλλά έτσι είναι, τί να κάνουμε; Δεν θα απολογηθώ που ερωτεύθηκα κιόλας…

Σε λίγες μέρες φεύγω κι εγώ. Σε διακοπές, που αρχικά αλλιώς είχαν προγραμματισθεί, αλλά να που εξελίσσονται πολύ πιο συναρπαστικά.

Θέλω αυτές τις μέρες που μου απομένουν να τις περάσω ζώντας μαζί της, μαθαίνοντας την, ακούγοντάς την… Δεν έχω μυαλό για να ανεβάσω κάποιο ποστ, αν τύχει και νοιώσω ότι θέλω να μοιραστούμε κάτι, να ξέρετε ότι θα γίνει.

Πριν αποχαιρετιστούμε για τις επόμενες εβδομάδες, θέλω να σας ευχαριστήσω όλους εσάς που υπήρξατε δίπλα μου στα δύσκολά μου, και κάποια από αυτά ήταν πολύ δύσκολα, πραγματικά, αλλά και στα καλά μου και στις ευχάριστες στιγμές μου…

Υπήρξατε όλοι σας πολύ καλοί και ευγενικοί μαζί μου, ειδκά για κάποιον που πέρασε τόσες μεταπτώσεις ψυχικές, θεωρώ ότι δείξατε ιδιαίτερη κατανόηση… Όμως, θέλω να έχω την ευκαιρία να πω ένα ευχαριστώ στη Νατάσσα… Με στήριξε στις φάσεις μου τις πολύ ζόρικες, όσο κανείς και τώρα, που με βλέπει ευτυχισμένο κι ερωτευμένο, είναι τόσο χαρούμενη, σα να το βιώνει η ίδια και την ευχαριστώ.

Τους φίλους τους θέλουμε ΚΑΙ στις χαρές…

Θα τα πούμε κάπου εκεί προς το Σεπτέμβριο, Οκτώβριο…

Update: Cal Tjader & Carmen Mc Rae – Speak Low. Αφιερωμένο σε εμάς, αν μπορώ

Είναι η ώρα που μπορείς να πεις ότι αξίζει που ζεις στη Σουηδία. Ο ήλιος πέφτει και χάνεται πίσω από καταπράσινα λιβάδια, συννεφάκια σα μπαμπάκι, πυκνά δάση κι εκεί που πάει να σβήσει, γεμίζει τον ουρανό με χίλια χρώματα και αποχρώσεις του μωβ και του μενεξεδί και χάνεσαι σε μια πανδαισία χρωματικών παιχνιδιών, παλέτα με αισθήσεις που η φύση της πιάνει και τις κάνει κομφετί…

Ένα ελαφρύ αεράκι, με κρατάει σε μια ευχάριστη δροσιά και στην άλλη άκρη της γραμμής εσύ… Πλάσμα, βγαλμένο από σελίδες γεμάτες έρωτα και χαρά να ζεις. Να γελάς με την εμπειρία της ζωής που θέλεις να ζήσεις και με τη σοφία του βλέμματος που, από επιλογή βλέπει τα όμορφα που συμβαίνουν γύρω του…

Λίγο κόκκινο κρασί, κόκκινο σαν το χρώμα του γέλιου μου όταν σε ακούω να γουργουρίζεις και σε φαντάζομαι να χαμογελάς, ξαπλωμένη στο κρεββάτι σου, με το γλυκό σου χαμόγελο να φωτίζει το δωμάτιο. Ναζιάρα και ερωτική συνδυασμός θηλυκού γεννημένου να σαγηνεύει και να προκαλεί, συναισθήματα, έρωτα και αιλουροειδούς, (το είδος αλλάζει με τη περίσταση και τον άνθρωπο που έχεις απέναντι…)

Καλή μουσική, ταξειδιάρικη, σα σκάφος, ξανοιγμένο στο Αιγαίο, στο σούρουπο και από μακρυά να βλέπεις το άσπρο του νησιού κι εσύ να δένεις έξω από το λιμάνι, γιατί θέλεις να κρατήσεις την εικόνα της μαγείας κι όχι του όχλου. Μουσική που σε κάνει να βλέπεις στο βλέμμα του… απέναντι, τον τρελό που ζητάς μια ζωή, σε νύχτες γεμάτες «γιατί» και προσμονή για ένα καλύτερο αύριο…

Και μετά… Μετά αφήνεσαι στο απέραντο γαλάζιο της σκέψης και της λαχτάρας να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου και να δούμε μαζί το δειλινό, εκεί προς το Πειραιά, να κοιτάξω τα μάτια σου, να ονειρευτώ με τα χάδια σου και να δω το ξημέρωμα κοιτάζοντας σε να κοιμάσαι παραδομένη στον ύπνο με το χαμόγελο της ηρεμίας, αυτής που μόνο όταν τα έχεις βρει αυτά που ψάχνεις, αποκτάς…

Αυτό το καλοκαίρι, είναι για μένα μια δεύτερη γέννηση. Ζω τον έρωτα στην πιο όμορφη, αγνή του, δυνατή του και βαθειά του μορφή. Ζω Εσένα…

Είναι που βγαίνει το ξημέρωμα, σιγά σιγά μέσα από τη νύχτα αργά και νωχελικά κι εγώ το περιμένω παρέα με σένα, ίσως που μου έχει δημιουργήσει αυτή τη διάθεση, για εξομολογήσεις και μυστικά… Κάτι έχει ο τρόπος σου και η προσέγγισή σου που θέλω να σου μιλάω για τους φόβους μου και τα όνειρά μου, για το πώς σε βλέπω, σε νοιώθω… Πώς σε αντιλαμβάνομαι και πώς βλέπω τον κόσμο από τα δικά σου μάτια.

Ίσως επειδή, ξαναζώ το φως και τη χαρά του να δοκιμάζω τη ζωή την ίδια, χωρίς όρους και περιορισμούς, γιατί είμαι ελεύθερος να σε ζω…

Φαντάζομαι πως θα πρέπει να είναι επειδή, η φωνή σου είναι τραίνο ταξειδιάρικο που σε πάει σε άλλους ουρανούς, αργά, βασανιστικά γλυκά…

Πρέπει να είναι, ότι το βλέμμα σου μοιάζει με κερί που φωτίζει έντονα το σκοτάδι… Το χωρίζει στα δύο…

Αναρωτιέμαι αν είναι, το άρωμά σου, φανταστική σκέψη και προσμονή…

Μπορεί να είναι όλα αυτά ή απλά και μόνο η παρουσία σου…

Καλημέρα…

Αποδεχόμενος την πρόσκληση του μισοφαγωμένου ροδιού
και αφού έπρεπε να δω τί μου έχει απομείνει να διαλέξω, κατόπιν ωρίμου και ενδελεχούς σκέψεως κατέληξα στα εξής τέρατα της έβδομης (βέβαια λόγω ομορφιάς νομίζω ότι ανήκουν σε όλες τις Τέχνες αλλά είναι άλλο ποστ αυτό μάλλον) Τέχνης… Είστε έτοιμα παιδάκια μου;

Για πάμε…

Marlon Brando (κοπήκατε;)

Ο Άντρας σύμβολο για δεκαετίες. Επαναστάτης και με και χωρίς αιτία, πήρε την ηθοποιία την κράτησε στα χέρια του, της έδωσε ένα παθιασμένο φιλί και την άφησε να πορεύεται στην παραζάλη της…

Ο Νονός, Λεωφορείο ο Πόθος , Το λιμάνι της αγωνίας τρείς από τις ταινίες σταθμούς και για τον ίδιο και για τον κινηματογράφο γενικότερα. Ας μην ξεχνάμε βέβαια και το Τελευταίο Ταγκο στο Παρίσι, με χρηστικές οδηγίες για το βούτυρο στην καθημερινότητά μας και πως η ζωή αποκτά πίσω πόρτες… Κι επειδή ο άντρας ήταν πολύ Άντρας όμως, το Όσκρ που κέρδισε, ούτε να το φτύσει δεν πήγε…

Paul Newman

Άλλος απίστευτος κι αυτός… Τί να πεις δηλαδή;

Άντε να πεις ότι είναι ένα ς εξαιρετικός ηθοποιός; Να το πεις, δεν αρκεί όμως! Προσωπικά τον έχω απολαύσει σε κάποιες λίγες ταινίες του αλλά δεν χορταίνω να τον παρακολουθώ. Είτε είναι κωμωδία είτε γουέστερν ο τύπος το έχει… Η καλύτερή του για μένα; Αρκετές. Αναφέρω επιγραμματικά

Cool Hand Luke

The sting

Για να προχωράμε και να δούμε την πρώτη μεγάλη κυρία που έχει μια θέση στο υποσυνείδητό μου…

Grace Kelly

Δεν λέω τίποτα… Δεν έχω λόγια. Απλά θαυμάστε…

Rita Hayworth

Όλοι την γνωρίσαμε κυρίως από την Gilda και την αξέχαστη ατάκα/τραγούδι Put the blame on me, αλλά who can ever possibly blame her?????????

Last but definitely not least…

Bond, Daniel Craig Bond

Η πιο μεγάλη έκπληξη για μένα και σίγουρ αο πιο πετυχημένος Bond ακόμα και από τον all time classic Sean Connery. Αλητόφατσα, με τρελλό παιδικό χαμόγελο και φονικό βλέμμα. Όσο για κορμί… Ε, εμείς οι υπόλοιποι ας κρυφτούμε καλύτερα…

Είπατε τίποτα;;;

<a href=”http://www.sync.gr/claim/GbCRQ4YyarJA” rel=”sync”></a>

Μέσα σε μια βροχή σε άκουσα να τριγυρίζεις σε σκοτάδια μαβιά

Ανιχνευτής ψυχών και επιθυμιών

Σε μια νύχτα που η σιωπή αλυχτάει τη μελωδία του πόνου

Σε είδα μαυρόασπρη φωτογραφία ξεχασμένη πάνω σε ενα κομοδίνο

Ξεριζωμός…

Σε ένιωσα γέλιο παιδιού θαλασσινά παιχνίδια

Με άμμο και ήλιο

Φεύγεις όπως ήρθες,αέρινη και στο σκοτάδι που το φως προκαλεί

Αν το κοιτάξεις πολύ ώρα