Έφτασε η ρημάδα η ώρα! Αφού δεν τα κατάφερα αλλιώς, φύπνησε ο βλάχος μέσα μου και την έκανα με πονηράδα την μετακόμιση…

Καλά ακούσατε! Μετακομίζω! Δηλαδή μετακόμισα, ήδη…

Από τώρα και ελπίζω για το μέλλον (δεν αντέχω άλλες μετακομίσεις!) Θα τα λέμε από το καινούριο μου σπιτικό.

Στα σοβατεπιά είναι ακόμη αλλά θα το φτιάξουμε, πού θα μου πάει…

Λοιπόν… Πατήστε εδώ και θα βγείτε στη βίλλα… ή αλλιώς : www.questionidifeeling.com

Τα λέμε εκεί, ε;

Jag flyttar i min ny site!!! Gå till www.questionidifeeling.com

Χιονίζει και έχει κρύο κι εγώ νοιώθω σαν Ρώσσος συγγραφέας στις μακρινές στέπες. Κοιτάω τα χιόνια έξω και νομίζω ότι θα εμφανιστούν οι Κοζάκοι σε λίγο. Για Άγιο Βασίλη, το βλέπω χλωμό. Τελευταίες πληροφορίες λένε ότι κόβει βόλτες στην Πλατεία. Ποιά Πλατεία; Μία είναι αυτή…

Δεύτερη χρονιά που θα κάνω Χριστούγεννα στη Σουηδία, φέτος, αλλά πρώτη που θα είναι τόσο επιπεδωμένα και κομματάκι φλού. Θες που με περιμένουν τρελλές εφημερίες, θες γιατί τα παιδιά ακόμη δεν ξέρω πότε θα τα δω… Τέλος πάντων, άλλο ένα θέμα κι αυτό.

Εγώ τώρα τί ήθελα να πω;

Μήπως ξέρω πια; Από κεκτημένη, άρχισα να χτυπάω τα πλήκτρα κι ό,τι βγει. Brainstorming, που λένε…

Άκουσα, πάλι αστυνομία στους δρόμους για να… γιορτάσουμε το Πολυτεχνείο. Μια χαρά! Δε μου λέτε, εκτός από σουβλάκια, λουκάνικα και γενικότερη τσίκνα, πουλάνε και μπαλόνια με ήλιο; Τί κρίμα που δεν είμαι εκεί να αγόραζα στα μικρά μου. Τα λατρεύουν τα μπαλόνια αυτά, ξέρετε…Διάβαζα ένα άρθρο στη σημερινή Καθημερινή για μια έρευνα που διεξήχθη, στους ονομαζόμενους “γενιά του Πολυτεχνείου” Περίεργο κι αυτό πάλι… Λες και όλοι οι 40+, 50+ ήταν εκεί μέσα. Ας είναι όμως, μη θίξω τα δημοκρατικά χρηστά μας ήθη, μέρα που έρχεται. Που λέτε λοιπόν, γράφει ότι ένα μικρό μέρος ασχολείται με την Πολιτική (που να ήταν και περισσότεροι δηλαδή…) Φαντάζομαι, λοιπόν ότι αυτές τις μέρες θα γιορτάσουμε ενωμένοι και περήφανοι, αυτό που το Πολυτεχνείο, απαιτούσε, δηλαδή “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” …

Αλήθεια το ψωμί το εννοούσαν απο το Βενέτη;

Απίστευτο UPDATE: Κάνω copy paste από το site toυ ΣΚΑΙ:

“Για πολλούς θανάτους ασθενών στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο ΑΘηνών ευθύνεται σύμφωνα με το πόρισμα των επιθεωρητών Υγείας, ο διευθυντής της καρδιοχειρουργικής.

Σύμφωνα με τους επιθεωρητές είχε προσκομίσει δύο πλαστά πτυχία, το ένα για επεμβάσεις θώρακος και το άλλο γενικής χειρουργικής.

Στο ένα μάλιστα, είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του γνωστού καρδιοχειρούργου Γιακούμπ.

Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο το 2000, η μία στις τέσσερις επεμβάσεις που πραγματοποίησε, ο ασθενής πέθανε.

Ο φερόμενος ως γιατρός έχει κριθεί πειθαρχικά ελεγκτέος”

Μέσα στο γενικότερο μπάχαλο της ευρωπαϊκής Ελλάδας, σήμερα το πρωί, πίνοντας το καφεδάκι μου, σερφάροντας σε blogs φίλων, εφημερίδες, ιατρικά sites, έχω το net radio συντονισμένο στο ΣΚΑΙ και ακούω μία συζήτηση (;) σχετικά με το κυνήγι και την απαγόρευσή του φέτος, εξαιτίας των πυρκαϊών. Από τη μία κάποιος εκπρόσωπος της ένωσης κυνηγών, υποθέτω, από την άλλη κάποιος – προφανώς – αντιμαχόμενος της κυνηγεσίας.

Μου έκανε εντύπωση, το μένος και των δύο, να υποστηρίξουν τα δικά τους “δίκαια”. Επειδή, η επαφή μου με την Ελλάδα, είναι πια περιφερειακή και μιας και έγινα κυνηγός στη Σουηδία, γνωρίζω τα της σουηδικής νομοθεσίας και νοοτροπίας, ας μου επιτραπεί να μιλήσω, λίγο, ως “τρίτος” με την εμπειρία μου, από τα ξένα.

Κατ’ αρχήν, απορούσα γιατί ο κυνηγός αυτός εξέφραζε την δυσαρέσκειά του, για την γενικότερη απαγόρευση, στην ελληνική επικράτεια. Ας μου επιτραπεί, να πω ότι θα έπρεπε να νοιώθει τυχερός που απαγορεύτηκε μόνο για φέτος, μετά την καταστροφή που υπέστη, η χώρα μας.

Όμως ας κάνω μια σύγκριση της Σουηδίας με την Ελλάδα, στα του κυνηγιού και τους κανόνες που διέπουν το κυνήγι. Ας αρχίσουμε με το πού μπορεί κάποιος να κυνηγά. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Σουηδία, διαθέτει απίστευτη ποικιλία ζώων και πτηνών, καθώς επίσης και δασών. Ο αριθμός των θηραμάτων ή ζώων, αν θέλετε, είναι απίστευτα μεγάλος. Όμως αυτό δεν σημαίνει, ότι βουτάς το… λιανοντούφεκο, που λέει κι ο dream rider και ανεβαίνεις στο βουνό, ως άλλος Άρης Βελουχιώτης και ντουφεκάς ό,τι κινείται και πετάει… Υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες, για το πού κυνηγάς. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να διαθέτεις είτε εσύ είτε κάποιος φίλος ή τρίτος έκταση, ανάλογη με το είδος του θηράματος που θέλεις να κυνηγήσεις (πχ ελάφι, ο νόμος ορίζει ότι για ένα ελάφι, πρέπει να έχεις έκταση τουλάχιστον 100 εκταρίων. Γηλαδή, αν έχεις 50εκτ. δεν μπορείς να κυνηγήσεις ελάφια εκεί πέρα). Άλλη εναλλακτικ, είναι να νοικιάσεις έκταση που σου παρέχει το κράτος και στην οποία ορίζεται σαφώς τί σου επιτρέπεται να κυνηγήσεις. Προσωπικα προσπάθησα να νοικιάσω μια έκταση, πολλών εκταρίων, η οποία, εξαιτίας του ότι συνόρευε με βασιλικές εκτάσεις το είδος του κυνηγιού, περιορίζετο σε λαγούς και πτηνά. Το ενοίκιο, κυμαίνεται, ανάλογα της γεωγρφικής θέσης και των ειδών που διαθέτει και μπορείς να κυνηγήσεις και σε κάθε περίπτωση, μόνο φτηνό δεν είναι. Τρίτη εναλλακτική, να νοικιάσεις από ιδιώτη, οπού εκεί οι τιμές είναι τέτοιες, που σε συμφέρει να αγοράσεις μετοχές σε … πετρέλαιο, αντι να πληρώσεις τέτοιο ενοίκιο…Τέλος, μπορείς να γραφτείς μέλος σε κυηγετικό σύλλογο και να περιμένεις πότε θα σε φωνάξουν…

Πάμε παρακτάτω… Δεν μπορείς να βγεις για κυνήγι, χωρίς να έχεις κάνει τεστ για την ικανότητά σου στην σκοποβολή. Εννοώ ότι αν θες να κυνηγήσεις ελάφια (κυρίως) οφείλεις να έχεις βεβαίωση, ότι έχεις πάει σε σκοπευτικό κέντρο και έχεις κάποιο μίνιμουμ στα στάνταρτς τα οποία θέτει ο νόμος. Οφείλεις!

Όμως το πιο σημαντικό είναι η συνηδειτοποίηση των κυνηγών, ότι οι νόμοι καθώς και η φροντίδα των βιοτόπων και των ζώων, γενικότερα, είναι εκ των ών ούκ άνευ. Δεν νοείται κυνηγός, να μην φροντίζει, ειδικά το χειμώνα, να αφήνει, τροφή (σε ποσότητες μεγάλες, παρακαλώ) στα δάση τα οποία έχει υπό την κατοχή του ή την ευθύνη του, ή να μην φροντίζει με κάθε τρόπο τη ζωή και την ανάπτυξη της χλωρίδας και της πανίδας. Δεν υπάρχει κυνηγός που θα βγεί να κυνηγήσει με λάθος εξοπλισμό (σφαίρες, όπλα κτλ). Παράδειγμα, ο νόμος ορίζει ότι για το κυνήγι θηραμάτων που ζουν σε παραποτάμιες ή παραλίμνιες περιοχές, υποχρεούται ο κυνηγός, να φέρει σκύλο εκπαιδευμένο, να βρήσκει τα νεκρά θηράματα.

Σε περίπτωση, που τραυματιστεί κάποιο θήραμα, οφείλει ο κυνηγός να φέρει ή να καλέσει ειδκά εκπαιδευμένο σκύλο, ανιχνευτή, να μπορέσει να βρει το θήραμα.

Φέτος στο νομό που ζω απαγορεύτηκε το κυνήγι του καθ’ημών καριμπού.

Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, παρά το γεγονός ότι είναι το πλέον δημοφιλές και διαδεδομένο κυνήγι στη Σουηδία. Και δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς διότι όλοι γνωρίζουν, ότι για να κυνηγήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να το έχεις διαθέσιμο.

Για άλλη μια φορά, η έλλειψη, πραγματικής παιδείας, στην Ελλάδα, δείχνει πόσο πίσω είμαστε από αυτό που εννοούμε “ευνομούμενη κοινωνία”. Θεωρούμε, κακώς, ότι οι εξετάσεις και οι νόμοι είναι διαφορετικά από την πρακτική και την καθημερινή ζωή. Τους νόμους και το κράτος το θυμόμαστε μόνο όταν μας βρει κανένα κακό, κούφια ώρα. Είχε γίνει γνωστό, ότι μετα τις πυρκαγιές στην Ηλεία, είχαν βγεί οι μάγκες στο βουνό και κθηγούσαν τα πουλιά που δεν είχαν που να πάνε… Ναί, ίσως να μην υπήρχε η απαγόρευση, αλλά εσύ που το έκανες, είσαι τόσο ηλίθιος που πρέπει να έρθει το κράτος να στο απαγορεύσει;

Θεωρώ λοιπόν, ότι καλώς το κράτος απαγόρευσε το κυνήγι στην Ελλάδα, θεωρώ κακώς που το κράτος δεν κινητοποιείται και να είναι πιο αποτελεσματικό στη σύλληψη των λαθροθηρών, των κυνηγών που βγαίνουν για κυνήγι με λάθος όπλα, σφαίρες, σε λάθος ώρες, εποχές. Οι νόμοι υπάρχουν για να τηρούνται. Το ότι ο κάθε απίθανος έχει άδεια κυνηγιού και οπλοκατοχής, δεν σημαίνει ότι έχει και το δικαίωμα, να αφανίσει τον τόπο από κάθε ζωντανό και πουλί πετούμενο…

Είναι μεγάλη τιμή για όλους μας ως Έθνος και ως κοινωνία, να μας φυλάνε άνθρωποι σαν τους πιλότους μας.

Όσοι με επισκέπτεσθε γνωρίζετε τη δεδηλωμένη μου αγάπη, τόσο προς τα ΟΥΚ, αλλά κυρίως προς την Αεροπορία… Σήμερα που τα παιδιά μας, οι Άγγελοί μας γιορτάζουν, πέρα από τα ευχολόγια, ας αναρρωτηθούμε λίγο πώς στιγμές σαν αυτές στο βίντεο που ακολουθεί και μας κάνουν και κοιμόμαστε χαρούμενοι και ήσυχοι, ότι εκεί έξω υπάρχει κάποιος που ΚΑΙ ξέρει καλά ΚΑΙ κάνει σωστά το καθήκον του και όχι τη δουλειά του, γιατί αυτό δεν είναι δουλειά. Δεν είναι κάν αγάπη ή μεράκι.

Για να καταλάβετε τί βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, όποτε συναντούν τους απέναντι, δείτε αυτό το βίντεο. Είναι από θάλαμο προσωμοίωσης, πιλότος απεσταλμένος από την Ελληνική Αεροπορία για εκπαίδευση. Κάτω και αριστερά φαίνεται ένας συνεχώς μεταλλασόμενος αριθμός. Είναι τα γνωστά G, όπερ σημαίνει πρακτικά τη δύναμηπου ασκεί η βαρύτητα στον πιλότο, ήτοι “πόσες” φορές του ασκείται δύναμη ίση, με το βάρος του. Πολλαπλασιάστε δηλαδή τα νούμερα που θα βλέπετε και θα καταλάβετε για τί μιλάμε…

Δείτε έναν απλό άνθρωπο πώς αντιδρά σε πολύ λιγότερα G…

Σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε πολλά “ευχαριστώ” και αν μη τί άλλο να την επόμενη φορά που θα δούμε ένα μαχητικό στις διακοπές μας, ειδκά οι Αθηναίοι, σε κάποιο νησί, να σκεφτούμε ότι αυτό το παλληκάρι ρισκάρει πολλά από την ίδια του την ύπαρξη, για να μπορούμε να πίνουμε το ουζάκι μας στην παραλία χαλαροί και να ρίχνουμε και κανένα μπινελίκι, για τις μεταγραφές που έκανε η ομάδα ΄φετο΄…

Λοιπόν οι καλύτερες ταινίες ε; Για να δούμε…

The Godfather 1,2,3

La vita e bella

Οι ζωές των άλλων (δεν θυμαμαι τον τίτλο στα γερμανικά)

Cinema il Paradiso

Casino Royal

Casablanca

Kramer vs Kramer

The sting

Ocean’s 11

Underground

Λούφα και παραλλαγή

Της κακομοίρας

Le grand bleu

Leon

Καλημέρα σας!

Κι επειδή οι φίλοι μου στη Σουηδία μου την είπαν, πάρτε και τη μετάφραση στο σουηδικό…

PS. Jag har sett detta öppet inbjudan från Fava då tänkte jag att ladda upp en sån post för att komma igång lite eftersom det är länge sedan har jag inte skrivit ett enda ord. Jag ska inte skriva om låtor som påminner mig om mitt liv då jag har redan gjort en sådan post.

Favorit film? Låt oss se…

UPDATE: Αφού μου το θύμησε η Φαβούλα, να’ μαι κι εγώ με τα αγαπημένα μου αντικείμενα. Έκανα μια μικρή κατάχρηση, με την έννοια ότι έβαλα και … κάποια αντικείμενα τα οποία δεν τα κουβαλάω και συνέχεια πάνω μου, όπως πολύ σωστά διακρίνετε. Τότε θα ήμουν ο καπετάν Δήμος…

(κάντε κλικ εκεί πάνω…)

Η απόλυτη ευτυχία, είναι εδώ… Βαρειά ανάσα, αγγέλου. Μούσες και νεράϊδες τη συντροφεύουν κι εγώ μάρτυρας στο χαμόγελό της, την κοιτώ να αφήνεται στην αγκαλιά μου και να τη βλέπω να σφίγγεται πάνω μου και να βυθίζεται στο μακάριο ύπνο της… Μια γουλιά από το ποτό μου κι ένα φευγαλέο βλέμμα στη μορφή της… Πόσος καιρός πέρασε, που είχα την άνεση και τη διάθεση να την απολαύσω, να τηνκρατήσω αγκαλιά με όλο μου το είναι, δεν θυμάμαι πια. Κι όμως ήρθε και πάλι αυτή η ώρα και νοιώθω και πάλι να ορίζω τον κόσμο. Θεός και πιστός ταυτόχρονα σ’ ένα ταξείδι γεμάτο χρώματα και όνειρα, για ένα καλύτερο άυριο… Για ελπίδες, να είμαι εκεί, μαζί της. Πάντα! Για ελπίδες να βλέπω το γέλιο της, να τη βλέπω να χορεύει και να πετάει σε ουρανούς εφτά κι εγώ να την θαυμάζω, από απόσταση αλλά και κοντά της πάντα…

Της ανήκω, αλλά λατρεύω τη στιγμή που θα φύγει, με όσο πόνο κι αν μου αφήσει. Άλλωστε δεν είμαι εδώ για να την εξουσιάζω, απλά για να την καθοδηγήσω και μετά να τη δω να ανοίγει πανιά για τον κόσμο. Ένα φιλί, μια αγκαλιά, πιο μετά κουτσομπολιό και ίσως κανένα δείπνο σε cosy restaurant, αφορμή για να της λέω και πάλι, πόσο την ευχαριστώ. Που υπάρχει, που είμαι στη ζωή της…

Μια Πριγκίπισσα, που είναι από μόνη της ένα Βασίλειο…

Το προηγούμενο ποστ είχε τίτλο A new day a new life και ήδη αλλάζουν όλα… Είναι το κέφι; Είναι το αίσθημα ότι πια είμαι εγώ και τα παιδιά μου μόνο, που υπάρχουν και δεν χρειάζεται να απολογούμαι σε κανέναν; ( Αγαπητή μου Άλεφ, ευχαριστώ, το ξέρω και το παλεύω. Ειλικρινά)

Οι τελευταίες μέρες ήταν περίεργες. Όχι απαραίτητα άσχημα, αντιθέτως… Βιώνοντας το “είμαι εγώ κι ο εαυτός μου, ξανά!” ένοιωσα σαν παιδί που προσπαθεί να περπατήσει, πάλι… (Σκέψου δηλαδή, μέχρι να μάθει να μιλάει..!) Ανάμικτα, από την καλή πλευρά, συναισθήματα, ξύπνησαν. Κάποτε έλεγα, ότι μου λείπει η φοιτητική ζωή. Μαλακίες… Δεν το αλλάζω για τίποτα αυτό! Τώρα ξεκινάει η ζωή μου! Έχω τα παιδάκια μου, ξέρω τί θέλω, τί ψάχνω, γιατί, πώς και εν τέλει (αφού είναι δοτική ενικού, γιατί το γράφουμε με “ει”;) έμαθα να ξεπετάω ό,τι δεν χρειάζομαι… Στα 20+ ήταν περισσότερο ποσοτικό, διψούσα να μάθω… Κι επειδή δεν γέρασα τόσο πολύ, και τώρα ποσοτικό είναι, αλλά θέλω να φτιάχνομαι κι εγκεφαλικά, σαν το μαύρο, ένα πράγμα…

Πάμε…

Ε, για παραπέρα υπάρχουν φοβερα κλαμπάκια στην Ελλάδα…

Men i alla fall du kan lyssna på musik och drömma med den!..

UPDATE: Μέσα στα γούστα σας έχω!

UPDATE No 2: Μόνο για κοριτσάκια

Έχω απίστευτο κέφι και γουστάρω πάρτυ! Τρελλό πάρτυ όμως!!!

Τα κομμάτια; Αρχίζω εγώ το πρόγραμμα και αν θέλετε ακολουθείτε…

Και καλά να περάσουμε…

Αφού ήθελε το ελαφίνι μια λίστα από στιγμές της ζωής μας σε ταργούδι…

Πάρε

Νο 5: Η πρώτη φορά που έκανα έρωτα:

Νο 4: Όταν έφυγα για σπουδές:

Νο3: Εκπαίδευση στα ΟΥΚ – Καταδυτική Ιατρική:

Νο2: Όταν “έφυγε” ο πατέρας μου

Νο1: Για την πάρτη μου και τις νύχτες μου…

Μπήκα στο μπλογκ του Πατσιουρίου (καλά δεν το λέω;) και είδα ένα ποστ… Τέλος πάντων, έψαξα κι εγώ λίγο στο youtube και βρήκα αυτό…

Μια χαρά είμαστε…

26 Οκτωβρίου και είναι του Αγ.Δημητρίου! Ωπα… Έχουμε κόσμο, εδώ!!!

Για να δούμε…

Ο Δημήτρης της Μάχης…

Ο Δημήτρης της Βάνας…

Η μητέρα μου…

Εγώ…

Ο ΓΙΟΚΑΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ο ξανθός μου άγγελος… Το αλητάκι μου γιορτάζει σήμερα!!! Πόσο μου έλλειψε, να τον κρατήσω μια αγκαλίτσα… Και είναι τόσο χαδιάρης, ίδιος ο πατέρας του παναθέμα τον…

Είναι πέντε χρόνια (!) που γεννήθηκες και μου φαίνεται μόλις σαν μία ώρα πριν… 25 Οκτωβρίου…

Η στιγμή που η Φωτεινή η γιατρός της μητέρας σου σε έφερε στον κόσμο μας και σε είδα (πριν τη μαμά), ένοιωσα ότι η ζωή μου έγινε απίστευτα όμορφη και σημαντική.

Η στιγμή που η μανούλα μου είπε ότι ήταν έγκυος ήρθε σε μια φάση που ο ερχομός σου ήταν ο μόνος λόγος να μείνω στη ζωή, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς… Άσχημα γεγονότα είχαν προηγηθεί, πριν μάθουμε ότι η μανούλα σε είχε στην κοιλίτσα της και σε όλη της την εγκυμοσύνη, ζούσα με διάφορα δυσάρεστα περιστατικά, που η μαμά δεν ήθελα να μάθει, για να μην επηρεαστεί άσχημα και αυτή αλλά κυρίως εσύ… Όταν την έβλεπα να είναι τόσο χαμογελαστή κι ευτυχισμένη τις φορές που σε βλέπαμε στον υπέρηχο, ένα μικρό φασολάκι, που μεγάλωνε και μεγάλωνε και μετά είδαμε τα χεράκια σου και τα πατουσάκια σου, ήταν η επιβεβαίωση ότι το να είμαι εκεί και να ζώ και να αναπνέω τον αέρα που κι εσύ αναπνέεις και να  σε βλέπω να γελάς, είναι το πιο σπουδαίο και το πιο όμορφο!

Θα ήθελα να θυμάσαι όταν κολυμπούσε η μανούλα στη Σύρο και εσύ ήσουν στην κοιλίτσα της στον 7ο μήνα, κάτι παραπάνω, και φόραγε μάσκα για να βλέπει το βυθό κι εγώ έκανα μακροβούτι και κολυμπούσα με το πρόσωπο προς την επιφάνεια, παράλληλα με τη μαμά και της έκανα γκριμάτσες. Φαντάζομαι όμως ότι έτσι όπως το διασκέδαζε και μου έλεγε ότι κι εσύ ήσουν πολύ χαρούμενη αφού σε ένοιωθε να στριφογυρίζεις όλο χαρά, είναι και ο λόγος που σου αρέσει η θάλασσα τώρα…

Η πρώτη στιγμή που σε κράτησα αγκαλίτσα θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή… Θα είναι το γούρι μου. Είναι το γούρι μου…

Σε όσες κι αν ποτέ παρουσιαστούν, δυσκολίες βρεθούν στο διάβα της ζωής σου θα είμαι εκεί για να τις ξεπεράσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Όσο πιο χαμογελαστή και ανάλαφρη μπορεί να είσαι…

 Η ευχή μου και η καρδιά μου, όλο μου το “είναι”, σε συντροφεύουν και θα σε συντροφεύουν. Σε αγαπώ χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς όρια…

Κόρη μου λατρεμένη, με τα γεννέθλιά σου, γιορτάζω κι εγώ μαζί σου, τη δικιά μου γέννηση και τα δικά σου όνειρα. Η χαρά σου και η ευτυχία σου, το γέλιο σου και η ηρεμία της ψυχής σου είναι ο σκοπός της ύπαρξής μου. Για όσο ζω και αναπνέω θα είμαι δίπλα σου για να μπορώ να σε δω να ζεις έτσι χαρούμενη και ευτυχισμένη όπως σου αξίζει.

Σε αγαπώ πολύ πολύ πολύ…

Ό,τι γράφω τώρα είναι ένα δωράκι για το μέλλον… Όταν θα είσαι μεγάλη πια και θα είσαι χαρούμενη και γεμάτη από όμορφες στιγμές, θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές και θα χαμογελάς για το χαζομπαμπά που έχεις.

Η Γερμανία υφίσταται τα δεινά της πίεσης των Συμμάχων και του Κόκκινου Στρατού. Η ήττα είναι κοντά και η προέλαση των δυνάμεων κατά των Ναζιστικών στρατευμάτων συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς. Ο Κόκκινος Στρατός προελαύνει  στα πρώτα Γερμανικά εδάφη… Από τα πρώτα χωριά που συναντού, το Nemmersdorf. Κατοικήσιμο, μόνο από 637 γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους, αφού οι άντρες μάχιμης ηλικίας, είναι όλοι στο μέτωπο… Γύρω στις 07:30 το πρωί τα πρώτα σοβιετικά τεθωρακισμένα, διασχίζουν τους δρόμους του χωριού. Οι κάτοικοι, είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και αναμένουν κάποια εξέλιξη, κάποιο σημάδι, κάτι.

Το απόγευμα, οι στρατιώτες εισβάλλουν στα σπίτια και ουσιαστικά κάνουν πλιάτσικο, αργότερα το βράδυ, κάποιος σοβιετικός αξιωματικός, ανακοινώνει οι κάτοικοι να βγουν όλοι έξω από τα σπίτια τους. Εκατέρωθεν του δρόμου, βρίσκονται παρατεταγμένοι στρατιώτες με τα όπλα τους προτεταμένα.

Η Gerda Meczulat, η οποία έπασχε από πολυομυελίτιδα, δεν αντέχει να σταθεί όρθια και σωριάζεται στο έδαφος, κλάσματα δευτερολέπτων πριν αρχίσουν οι πρώτοι πυροβολισμοί.  Αν όχι η μόνη, μία εκ των ελάχιστων που επιβιώνουν.

Ο ταγματάρχης Erich Dethlefsen, θα δηλώσει πως είδε με τα μάτια του, ανθρώπους σταυρωμένους στις εξώπορτες των σπιτιών και πυροβολημένους εξ επαφής. Μανάδες κείτονται πυροβολημένες στον αυχένα, με τα μωρά τους να έχουν την ίδια τύχη.

Είναι άγνωστο, λένε οι επιστήμονες, αν οι στρατιώτες έδρασαν κατόπιν εντολών ή από προσωπική εκδίκηση.  Έχει παρόλα αυτά δημοσιοποιηθεί, μυστική εντολή του Στάλιν, στην οποία αναφέρεται, όλοι οι πολίτες Γερμανοί, να μεταφερθούν στη Σοβιετική Ένωση, προκειμένου να την ανοικοδομήσουν, ως ανταπόδοση των καταστροφών. Ελάχιστοι επέζησαν.

Τί ξεχωρίζει το Θηλυκό από τις υπόλοιπες κυρίες…

Η αλήθεια είναι, πως ακριβής ορισμός δεν υπάρχει και φαντάζομαι, πως συχνά σε βρήσκει η στιγμή και σου έρχεται κατακούτελα, παρόλα αυτά, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω, ότι ορισμένες γυναίκες, θα παραμείνουν για πάντα Γυναίκες! Αιώνια θηλυκά…

Είναι ο τρόπος που θα σε κοιτάξει; Ο τρόπος που θα σου ξυπνήσει ό,τι πιο βαθύ και πρωτόγονο ένστικτο; Ο τρόπος που θα σου βάλεει το μυαλό στο μπλέντερ, όπως συνηθίζω και λέω; Όλα μαζί; Ίσως…

Όμως μια Γυναίκα ξέρει τί θέλει, ξέρει ποιά είναι και ξέρει τί και πώς θα πάρει από σένα… Όπως και γιατί είναι μαζί σου.

Μιλώντας για Γυναίκες, δεν μπορώ να μην ευχαριστήσω τους θεούς, για την εύνοια που μας έδειξαν και χάρισαν στη γη… αυτό το υπέροχο πλάσμα…

UPDATE:Αν έχεις potential, που λένε…

Καλημέέέέέρα!

Ήρθα! Και ήρθα ένα σωρό όμορφες εμπειρίες γεμάτος.

Λοιπόν ας τα πάρουμε από την αρχή. Ξεκίνησα από το Örebro το περασμένο Σάββατο, παρεπιπτόντως το ξημέρωμα του Σαββάτου, ενώ έπινα το καφεδάκι μου είδα αυτό…

Τέλος πάντων, πήρα το τραίνο, ένα απίστευτα χλιδάτο τραίνο, όλα ηλεκτρονικά μέσα, καθίσματα σχεδόν σαν κρεββάτι, με το τραπεζάκι σου και WiFi μέσα, για όσους θέλουν να σερφάρουν. Σε δύο ωρίτσες ήμουν Στοκχόλμη, πήρα το Arlanda Express, ένα τραίνο που καλύπτει 40χλμ σε 20 λεπτά και τσουπ, βγήκα στο αεροδρόμιο. Check in και αναμονή… Μεγάλη κιόλας γιατί ήμουν εκεί από τις 2 το μεσημέρι και η πτήση ήταν στις 6 το απόγευμα… Για καλή μου τύχη, ανακαλύπτω, σούπερ ντηζαϊνάτο μπαράκι, που δίπλα του ακριβώς (WOW!) είναι το δωμάτιο των καπνιστών…

Ποτάκι, Black russian, τσιγαράκι, παραπλεύρως, γιατί στη Σουηδία, δαγκώνουν και… η ζωή μοιάζει να γίνεται επικίνδυνα ωραία… Πρώτη στάση Κοπεγχάγη, μιάμιση ωρίτσα, φαγητό με την υπόλοιπη αποστολή και μετά… Βιέννη!

Φτάσαμε γύρω στις 12 παρά, τη νύχτα. Ξενοδοχείον Park hotel Schönbrunn, απέναντι ακριβώς από το γνωστό πάρκο.

Ντους αλλαγή ενδυμασίας και πρώτη στάση Bar Italia, στην οδό, Mariahilfestraβe 19 – 21. Καταπληκτικό μπαρ με πολύ… ωραίο κόσμο και το καλύτερο black russian, που έχω πιεί ποτέ. Η μουσική, ανάλογη του κόσμου, δηλαδή, εξαιρετική.Πολύ κέφι, ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό, που είδα τόσο κόσμο, μαζεμένο, να είναι χαλαρός και να να ζεί τις στιγμές της διασκέδασής του. (Να μας πουν το πώς..!)

Κατά τις 3, γύρισα στο ξενοδοχείο και νάνι γιατί η μέρα που ξημέρωνε ήταν πολύ μεγάλη και σπουδαία…

Ξύπνησα με τα μάτια να είναι ακόμα στο κρεββάτι. Καφές (παρεπιπτόντως, το ρημάδι το ξενοδοχείο, να μην έχει καφέ στο δωμάτιο!), από room service, ντους, κουστουμιά και βουρ για το συνέδριο. Ώρα Βιέννης 08:10. Πρώτη μέρα και γίνεται ο χαμός στο συνέδριο. Υπολογίζεται ότι μόνο οι σύνεδροι φτάνουν τις 7000. Βάλε και τους αντιπροσώπους των φαρμακευτικών εταιρειών…

Τις τρείς πρώτες ώρες, ομιλίες και γενικά ενημέρωση. Ακολούθησα, ένα σχετικά αυτόνομο, πρόγραμμα, δηλαδή, πέρασα, ώρες κοιτάζωντας πόστερς, όπου ανακάλυψς πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Το μεσημέρι, γύρω στις 11:30, την έκανα και πήγα τρέχοντας στη ΜΑΚ,

μετά από προτροπή της KV. Πολύ καλή έκθεση με ασιατικά αντικείμενα. Τέλος. Τα υπόλοιπα ήταν κάτι σαν έκθεση του Βαράγκη και της Μιραράκη, μαζί. Καφέ απέναντι σε πολύ cosy μαγαζάκι,

τραμ και Belvedere.

Klimmt, Schiele και άλλοι ενδιαφέροντες τύποι, μαζεμένοι. Είχε τον απίστευτο κόσμο κι εγώ έτρεχα σαν τρελλός να προλάβω να δω όσο το δυνατόν περισσότερα, γιατί στις 2 έπρεπε να είμαι στην άλλη άκρη της πόλης για να προλάβω κάποιους εξαιρετικούς ομιλητές. Με τα πολλά, πρόλαβα να δω κάποια λίγα. Αγορά από το Shop center του μουσείου, ένα βιβλίο με τα εκθέματα και σφαίρα πάλι πίσω! Το επόμενο τετράωρο, ήταν για μένα και το καλύτερο του συνεδρίου. Ομιλία ενός, τουλάχιστον, από τους κορυφαίους στον κόσμο στην Ψυχοφαρμακολογία. Αμερικάνος. Λοιπόν παιδιά, σκάνε οι Αμερικανοί και παθαίνω την πλάκα μου. Οι τύποι, μπορεί να είναι βλαχαδερά, αλλά είναι απίστευτοι επαγγελματίες. Όλοι στα Armani και τα χρυσά Rolex, με προσοχή στη λεπτομέρεια, μας μοίρασαν αντίγραφα, έγχρωμα κιόλας των slides, από τις ομιλίες τους. Αποκαμωμένοι, κατά τις 6.30 το απόγευμα, πήραμε το μετρό για το ξενοδοχείο.

Ντους, πιο κάσουαλ ντύσιμο και δείπνο με την αποστολή σε ένα σούπερ restaurant. Nickys restaurant, με πριβέ δωμάτιο, παρακαλώ και διακόσμηση, μεσαίωνα, με σιδηρόφρακτες στολές να διακοσμούν το περιβάλλοντα χώρο. Απίστευτο μέρος, απίστευτο φαγητό, φαντάζομαι και απίστευτες τιμές, αλλά ευτυχώς ήταν όλα πληρωμένα, αλλιώς θα τη βγάζαμε με κεμπάμπ, από τον τύπο απέναντι από το σταθμό του μετρό, στο ξενοδοχείο. (Τον τιμήσαμε βέβαια!)

Πίσω στο ξενοδοχείο, ποτάκι σε ένα μίζερο μπαράκι, δίπλα από το ξενοδοχείο και ύπνος.

Δευτέρα και η μέρα σε επίπεδο συνεδρίου είναι μια απίστευτη σούπα. Αλλιώς τα περίμενα, αλλιώς βγήκαν. Δυνατοί ομιλητές, μαλακίες παρουσιάσεις. Στις 11.00, πάλι, την έκανα, όμως με ταξί και επισκέφθηκα, το σπίτι τοy παππού Freud. Περιέργως, με απογοήτευσε, κυρίως, γιατί το είχα αλλιώς στο μυαλό μου. Ταξί, πάλι και Kunsthausswienn. Hundertwasser! Φοβερή γκαλλερί με καταπληκτικό cafe, μέσα στην ίδια την γκαλλερί. Πανάκριβο shop center, όμως… Φαρμάκι παιδιά. Αν και έχει καταπληκτικά πραγματούδια, δαγκώνει τρελλά. Το βράδυ, μία από τα ίδια. Δείπνο σε άλλο restaurant το οποίο ήταν εντός μιας γκαλλερί με πολύ όμορφη και εντυπωσιακή κάβα. Design διακόσμηση και πολύ σούπερ φαγητό. Επίσης πληρωμένα όλα…

Και μετά μίλησε η ευρηματικότητα του… Έλληνα. Με τη σκέψη, ότι την προηγούμενη νύχτα άφησα τους Σουηδούς να διαλέξουν που θα πάμε, ε αφού ζήσαμε εκείνη την αηδία, πήρα την πρωτοβουλία και τους έβγαλα εγώ έξω… Bar Onyx, στο roof garden του Haashaous, στην πλατεία Stephansplatz, με θέα στο ναό. Άντε γειά, λέμε! Διακόσμηση, New York lounge, πολύ μάρμαρο, υπόλευκοι δερμάτινοι καναπέδες, μουσική, καταπληκτική και τα Σουηδά, είναι ένα βήμα πριν τη ψυχανάλυση, ανακαλύπτωντας πως υπάρχουν και τέτοια μαγαζιά. Για το κόσμο ας μην μιλήσω καλύτερα…

Τρίτη, πολύ χαλαρά πράγματα στο συνέδριο. Ίσως γιατί είναι και η τελευταία μέρα, ουσιαστικά. Το μεσημέρι κάποια λίγα ψώνια για τα μικρά μου. Το απόγευμα εξαιρετικές ομιλίες από κάτι Αμερικάνους και μας έκαναν μια πολύ καλή “επίθεση” τεχνολογικής προόδου… Το βράδυ δείπνο όλα τα μέλη της αποστολής, σε μια ταβέρνα, τύπου Πλάκας, με γιρλάντες στο ταβάνι, σαν να ήταν τσικνοπέμπτη. Τα σουηδά σε έκσταση!..

Ε, με Σουηδούς έχουμε να κάνουμε κιόλας, μην περιμένετε και πολλά, φαγητό και ύπνο. Εγώ πάλι, τελευταία νύχτα στη Βιέννη και να μείνω μέσα; Μπαααα…

Bar Italia και πάλι. Πάλι σούπερ κόσμος, πάλι σούπερ κέφι. Όλα σούπερ!!! Σκάει και μια παρέα με μοντέλα (;) και είπα το Πάτερ ημών ανάποδα και έφυγα…

Η Τετάρτη ήταν μέρα πολύ σπαστική, γιατί είχαμε μια σειρά από meetings για αξιολόγηση του συνεδρίου, ομιλίες κόντρα ομιλίες, εκθέσεις αξιολόγησης, τέλος πάντων ένα ξενέρωμα απίστευτο… Με τα πολλά, πήγαμε στο αεροδρόμιο της Βιέννης, εξαιρετικό αεροδρόμιο! Μέχρι και restaurant για καπνιστές είχε. Κι όχι καμιά ξεπέτα, αλλά πολύ όμορφος χώρος, παρακαλώ. Παρεπιπτόντως, καπνίζεις παντού και όπου στη Βιέννη…

Πτήση απευθείας, για Στοκχόλμη. Μία ώρα αναμονή, (δηαλδή από τις 8.30 το βράδυ μέχρι τις 9.30), για να πάρω το λεωφορείο, να πάω σε ένα παναγνώστου χωριό να πάρω το τραίνο, να φτάσω στο σπίτι. Το τραίνο, άδειο σχεδόν, βρήκα την ευκαιρία και μπήκα στην πρώτη θέση. Α! Αυτό είναι… Χαλάρωμα και άφιξη στο Örebro, γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα…

Εντυπώσεις; Πολύ καλές. Ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από τη Βιέννη και από το συνέδριο. Όμως χρειάζομαι χρόνο να μου καταλαγιάσουν οι γνώσεις που μου ήρθαν σε μεγαδόσεις. Άντε και του χρόνου ελπίζω να είμαι στη Βαρκελώνη…

Α! Επειδή μπορεί να αναρωτηθείτε, πού κολλάει η Θεά με τα κόκκινα, που γράφω στον τίτλο… Περπατάω από τη μία στάση του τραμ προς την άλλη, να φτάσω στο Bellvedere και την είδα εκεί, σε μια γωνιά του δρόμου… Απίτευτη! Στα κόκκινα, λαμπερή και θελκτική…

UPDATE: Μόλις γύρισα από μια πολύ βαρειά εφημερία, με δύσκολες εισαγωγές και δύσκολα περιστατικά γενικά. Μια αναμπουμπούλα σε όλα τα τμήματα και γκρίνια πολύ, που ευτυχώς τη φέραμε βόλτα… Φτάνω σπίτι, ανοίγω τον υπολογιστή και βάζω μουσική από τους Γερμανούς (αν δείτε έχω και το σχετικό λινκ.) Αυτοί οι τύποι λοιπόν, κάθε Παρασκευή και Σάββατο, πάιζουν χορευτική -ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ- μουσική!

Λοιπόν, μετά τη Βιέννη και τα απίστευτα γούστα, στο δωματιάκι του Örebro, ε αυτό πια είναι ασταδιαλαπιαζηκουκιζήκου!!!!!!!!!!

Αει σιχτίρ!!!!

Καλά μου παιδιά, εγώ θα την κάνω σιγά σιγά, για κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις

Τις ημέρες που θα τρέχω, θα βρω χρόνο (ΠΡΕΠΕΙ) να βρω χρόνο για να βρεθώ:

εδώ

εδώ

εδώ

εδώ

Τρέξιμο!.. Πολύ τρέξιμο…

a.. Η διαφορά μεταξύ ιδιοφυΐας και βλακείας είναι ότι η ιδιοφυΐα έχει

όρια

a.. Φυσικά και υπάρχει πολλή γνώση στα πανεπιστήμια. Οι πρωτοετείς

φέρνουν λίγη, οι τελειόφοιτοι δεν παίρνουν πολλή κι έτσι η γνώση

συσσωρεύεται

a.. Ο καλύτερος τρόπος για να κρατάς το λόγο σου είναι να μην τον δίνεις

a.. Μην κρατάς αρνητική στάση λέγοντας:.Δε θα επιτύχω, δε θα επιτύχω..

Προτιμότερη είναι η θετική στάση:.Θα αποτύχω, θα αποτύχω

a.. Όσο απλό είναι να περιπλέξεις τα πράγματα, τόσο περίπλοκο είναι να

τα απλοποιήσεις

a.. Αρχιτεκτονική είναι η τέχνη να χαραμίζεις χώρο

a.. Όταν ένας άντρας ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου στην σύζυγό του,

δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή είναι καινούρια σύζυγος ή είναι

καινούριο το αυτοκίνητο

a.. Οι άντρες που έχουν τρυπήσει τα αυτιά τους είναι καλά

προετοιμασμένοι για γάμο. Έχουν νιώσει πόνο κι έχουν αγοράσει κοσμήματα

a.. Μην εκνευρίζεσαι αν ο γείτονάς σου έχει το στέρεο ανοιχτό στις δύο

το πρωί. Τηλεφώνησέ του στις τέσσερις και πες του πόσο σου άρεσε

a.. Καταλαβαίνεις ότι γέρασες από τη στιγμή που τα κεριά κοστίζουν

περισσότερο από την τούρτα

a.. Οι ληστές ζητούν ή τα λεφτά ή τη ζωή σου. Οι γυναίκες και τα δυο

a.. Το μόνο κοινό που έχουν το National Geographic και το Playboy είναι

ότι σου επιτρέπουν να δεις πολλά μέρη που ποτέ δε θα επισκεφτείς

a.. Ο ορισμός της κραυγαλέας σπατάλης για μένα είναι ένα λεωφορείο

γεμάτο δικηγόρους που πέφτει στο γκρεμό κι έχει τρεις θέσεις αδειανές

a.. E γωιστής: ένα άτομο που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον εαυτό του

παρά για μένα

a.. Επιτυχημένος άντρας είναι εκείνος που βγάζει περισσότερα λεφτά από

όσα μπορεί να ξοδέψει η γυναίκα του. Επιτυχημένη γυναίκα είναι αυτή που

μπορεί να βρει έναν τέτοιον άντρα

a.. Η σκληρή δουλειά δε σκότωσε ποτέ κανέναν, αλλά γιατί να παίζουμε με

την τύχη μας;

a.. Μ΄ αρέσει η δουλειά. Μ’ ενθουσιάζει. Μπορώ να κάθομαι επί ώρες και

να την κοιτάω

a.. Ο άνθρωπος που χαμογελά όταν όλα πάνε στραβά έχει σκεφτεί κάποιον να

ρίξει το φταίξιμο

a.. Σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε εδώ να γιορτάσουμε τη 43η επέτειο των

39 μου χρόνων

a.. Το να κόψεις το τσιγάρο είναι το πιο εύκολο πράγμα. Εγώ το έχω κόψει

τουλάχιστον 50 φορές

a.. Στη δημοκρατία το κάθε κόμμα αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος της

ενέργειάς του να αποδείξει ότι το άλλο δεν είναι ικανό να κυβερνήσει.

Και τα δυο το πετυχαίνουν. Και τα δυο έχουν δίκιο

a.. Αν αναλάβει το κράτος την έρημο Σαχάρα, σε λίγα χρόνια θα υπάρχει

έλλειψη άμμου

a.. Λογική είναι η τέχνη να κάνεις λάθος με αυτοπεποίθηση

a.. Για να ντυθεί μια γυναίκα, γδύνονται δυο ζώα: ένα που δίνει τη γούνα

κι ένα που την πληρώνει

a.. Γράφω σε ένα χαρτί ό,τι πρέπει να θυμηθώ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αντί

να ξοδεύω το χρόνο μου προσπαθώντας να θυμηθώ αυτό που έγραψα, τον

ξοδεύω ψάχνοντας το χαρτί που έγραψα αυτά που πρέπει να θυμηθώ

a.. Eίπα στη γυναίκα μου την αλήθεια. Της είπα πως βλέπω ψυχίατρο. Μετά

μου είπε την αλήθεια: βλέπει ψυχίατρο, δυο υδραυλικούς και έναν μπάρμαν

a.. Οικονομολόγος είναι ένας άνθρωπος που θα ξέρει αύριο γιατί αυτά που

προέβλεψε χτες δε συνέβησαν σήμερα

a.. Υπάρχουν τρεις τρόποι να γίνει κάτι. Κάν’ το μόνος σου, προσέλαβε

κάποιον να το κάνει ή απαγόρευσε στα παιδιά σου να το κάνουν

a.. Τα αισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Είναι σα να βλέπεις την πεθερά σου

να πέφτει στο γκρεμό με το αυτοκίνητό σου

a.. Εύκολη: αντρικός όρος που χαρακτηρίζει τις γυναίκες που έχουν τη

σεξουαλική ηθική του άντρα

a.. Η ζωή στη Γη μπορεί να είναι ακριβή, αλλά περιλαμβάνει και δωρεάν

ταξίδι γύρω από τον ήλιο

a.. Τράπεζα είναι το ίδρυμα που σου δανείζει λεφτά αν μπορείς να

αποδείξεις ότι δεν σου χρειάζονται

a.. Όταν κάνεις το καλό, ζήτα απόδειξη, μην τυχόν και ο παράδεισος

δουλεύει σαν την εφορία

a.. Οι στατιστικές λένε ότι ένας στους τέσσερις Έλληνες υποφέρει από

κάποια διανοητική διαταραχή. Σκέψου τους τρεις καλύτερους φίλους σου. Αν

είναι υγιείς, τότε έχεις πρόβλημα

Τους βρήκε το ξημέρωμα να περπατούν στους άδειους δρόμους του Βερολίνου. Το μυαλό του δεν μπορούσε να χωνέψει όσα έγιναν τις τελευταίες ώρες. Ήθελε να χαρεί και να κλάψει από το θυμό. Η ζωή του έιχε αλλάξει, από ένα παιχνίδι της μοίρας, από μια βραδυά σε μια δεξίωση, όταν την πρωτοείδε.

“Αγαπημένε μου Μάρκο… Πώς θα μπορούσα να σου εξηγήσω; Ήταν δύσκολα χρόνια και το ξέρεις κι εσύ. Το έθνος μας είχε ανάγκη κάθε βοήθεια κι εγώ προσφέρθηκα να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορούσα… Είναι πολλά που δεν γνωρίζεις για μένα, πράγματα που έκανα. Δυσάρεστα αλλά απαραίτητα. Ήμασταν σε πόλεμο, άλλωστε… Έπρεπε να “χαθώ”, να εξαφανιστώ. Ήταν απαραίτητο για την άμυνα της χώρας…”

“Τί εννοείς; Ήσουν κατάσκοπος δηλαδή;”, τη διέκοψε ο Μάρκο.

“Ναι καλέ μου Μάρκο. Τα ίχνη μου έπρεπε να σβηστούν για το καλό όλων και κυρίως της πατρίδας… Έφυγα στην Αγγλία, όπου έμεινα μέχρι την εισβολή των Αγγλοαμερικάνων… Γύρισα στο Βερολίνο και μετά στο Έσσεν. Δύσκολες μέρες και ώρες. Όμως φαντάζομαι εσύ τα πήγες καλύτερα από μένα. Η ζωή σου έχει γίνει καλύτερη! Είσαι στην πολιτική, ζεις στη χώρα που ονειρευόσουνα… Πώς είσαι; Παντρεύτηκες; Ποιά είναι η ζωή σου;”

Ο Μάρκο, δεν ήξερε τί να πει… Δεν ήξερε πώς να της περιγράψει, αυτό που ήταν η ζωή του. Αυτό που έγινε η ζωή του, το πώς ξεκίνησε, με ποιά όνειρα και που κατέληξε… Το δεξί χέρι ενός κακοποιού.

“Η ζωή μου ήταν γεμάτη από… εκπλήξεις” Είπε κοφτά και έβγαλε ένα τσιγάρο από την ταμπακιέρα του. “Θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, ξέρεις. Θα ήθελα να είναι αλλιώς!” ένοιωσε τα μάτια νου να τον καίνε και με δυσκολία κράτησε ένα λυγμό κι ένα δάκρυ. Ήταν τόσα τα χρόνια, που δεν είχε κλάψει, που πια δεν ένοιωθε άνετα. Αντίθετα, το έβλεπε σαν αδυναμία και φοβήθηκε.

“Λυπάμαι για το πώς ήρθαν τα πράγματα, μεταξύ μας, Μάρκο…” Σταμάτησε στη μέση του δρόμου και τον κοίταξε.

“Λυπάσαι; Απλά λυπάσαι; Μόνο αυτό εχεις να μου πεις; Τόσα χρόνια ζούσα με την ανάμνησή σου και το μόνο που λες, είναι ότι λυπάσαι; Η ζωή μου καταστράφηκε από τη μέρα που σε έχασα και εσύ απλά λυπάσαι;”

Τα δάκρυα πια έτρεχαν από τα μάτια του χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα για να τα σταματήσει.

“… Σε αγάπησα, όσο τίποτε άλλο, γαμώτο! Μου αξίζει κάτι παραπάνω από ένα “λυπάμαι”! “

Τον κοίταξε στα μάτια και τον φίλησε απαλά στα χείλη.

“Ποτέ δεν έπαψα να σε αγαπώ Μάρκο…”

Κατέληξαν στο ξενοδοχείο του, να κάνουν έρωτα μέχρι αργά το μεσημέρι. Το απόγευμα, χάζευαν το δειλινό από το παράθυρο. Έβλεπαν την ανατολική πλευρά του Βερολίνου. Μπορούσες να διακρίνεις τους Ρώσους στρατιώτες να περιπολούν.

Ο Μάρκο, σκεφτόταν τις ανατροπές της ζωής του. Ένοιωθε σα να ήταν ένας κύκλος, που τώρα έκλεισε, εκεί που ξεκίνησε. Με πόνο και κόστος, γύρισε στην αρχή. Ένοιωθε μια απίστευτη ηρεμία και γαλήνη, σαν αυτή που σου δημιουργεί η βεβαιότητα όσων είσαι βέβαιος για ό,τι κάνεις στη ζωή σου. Δεν είχε πάψει ποτέ να της ανήκει, αυτό το ήξερε, όμως ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποιούσε, ότι θα ήθελε να γυρίσει πίσω. Να ζήσει μαζί της, να νοιώσει ζωντανός ξανά… Σε δύο μέρες ήταν η διάσκεψη, όμως. Της μίλησε. Της είπε τα πάντα, για αυτόν. Ποιός ήταν πλέον, τί ήταν και κυρίως πώς έγινε αυτό που ήταν…

Τον άκουγε σιωπηλή. Όταν τέλειωσε, άναψε τσιγάρο, τον κοίταξε στα μάτια και με φωνή γεμάτη απόγνωση, του είπε:
“Τί θα απογίνεις; Πώς θα συνεχίσεις να ζεις έτσι;”

“Δεν αντέχω να ζω, έτσι… Θέλω να ζήσω μαζί σου. Θα τα παρατήσω όλα: Θα μείνω εδώ, μαζί σου. Θα ξεκινήσω ξανά την ιατρική. Ίσως όχι με τα ίδια σχέδια, που είχα κάποτε, αλλά μου αρκεί να είμαστε μαζί!!!”

Τον αγκάλιασε σφιχτά. Το βράδυ τηλεφώνησε στην Αμερική. Τους είπε ότι τα παρατάει, φεύγει. Εξήγησε τους λόγους.

Οι εβδομάδες περνούσαν ζώντας το όνειρο. Ζούσαν, μαζί, στο διαμέρισμά της στα όρια του Charllotenburg. Το πρωί έψαχνε για ιατρείο και το βράδυ, διασκέδαζαν και μιλούσαν για τα χρόνια που έχασαν. Ο έρωτάς τους είχε το πάθος και τη μελαγχολία του να προλάβουν, να αναπληρώσουν στιγμές. Χαρές και λύπες που στερήθηκαν μαζί.

Ήταν προχωρημένη νύχτα και μόλις γύριζαν από το Chamäleon, ένα από τα πλέον γνωστά καμπαρέ της πόλης. Γέλαγαν στη μέση του δρόμου. Αγκαλιάζονταν και αντάλλαζαν φιλιά, κάτω από τα φώτα του δρόμου. Κάποια λίγα αυτοκίνητα περνούσαν, αραιά και που. Η νύχτα ήταν γλυκιά, με καθαρό ουρανό και δεν είχαν καμία διάθεση, να πάρουν ταξί. Έστριψαν τη γωνία, της γειτονιάς τους και αυτή έβγαλε τα κλειδιά από τη τσάντα της. Ο Mάρκο, νόμισε πώς είδε μια σκιά να βγαίνει από την είσοδο, όταν άκουσε ένα κρότο και μια λάμψη, που σχεδόν τον τύφλωσε. Έκλεισε τα μάτια, ξαφνιασμένος και δεν πρόλαβε να τη δει να σωριάζεται νεκρή στο πεζοδρόμιο. Την ίδια στιγμή, ήταν κι ο ίδιος νεκρός με μια σφαίρα στο κεφάλι. Τους πυροβόλησαν άλλες δύο φορές τον καθένα, για σιγουριά.

“Pezzo di merda!!!” Φώναξε ο ένας από τους εκτελεστές τους.

Αντί επιλόγου: Όταν πρωτοέγραψα το part 1, το έκανα με τη σκέψη να αφήσω εσάς να φτιάξετε την ιστορία, όπως θα σας έβγαινε. Η Μαρία Δεδούση ήταν αυτή που έγραψε το part 2. Αυτό έγινε αρχές του καλοκαιριού. Έκτοτε το Μαράκι θα έφευγε για διακοπές στην Ελλάδα και από τότε χάθηκε, εντελώς. Κανένα ποστ, κανένα μέηλ.

Της το αφιερώνω όλο αυτό με την ελπίδα και την ευχή να είναι καλά.

Η λίστα της ντροπής

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν σε κάποια κουκκίδα του πλανήτη μας. Οι εκεί μοναχοί, οι οποίοι απέχουν παρασάγγας από το ελληνικό παπαδαριό, τραβάνε το Γολγοθά της Ελευθερίας, μαζί τους και κάποιοι γενναίοι και θαρραλέοι πολίτες. Τα ΜΜΕ γεμίζουν ώρες, τα blog χτυπάνε κόκκινα και ο κόσμος διψάει να μάθει τί συμβαίνει. Αν δείξει κιόλας η κάμερα και κανένα σκοτωμό, ακόμη καλύτερα!

Θα ήθελα, όμως να πω πέντε κουβεντούλες για τα χαϊρια μας, μιας και είναι της μόδας η Μπούρμα… Καταρχήν, μου φαίνεται πολύ ύποπτο, αυτό το ενδιαφέρον για το μαχητικό λαό της Μπούρμα κι εννοώ, ότι σε όλο τον πλανήτη υπάρχουν συγκρούσεις, σκατοφασισταριά και χιτλεροκουμμούνια, που σφάζουν κοσμάκη, γιατί έτσι γουστάρουν. Να θυμηθώ τη Ρουάντα, το Νταρφούρ;

Παιδιά και μανάδες βιάζονται και εκτελούνται. Εχθές, όχι και τόσο παλιά δηλαδή, ανέβασα ποστ-έκκληση, για τους βιασμούς παιδιών. ΠΑΙΔΙΩΝ!!! Είναι που το Νταρφούρ και οι όλες οι άλλες χώρες εκεί κάτω, κατοικούνται από μαύρους και δεν τραβιόμαστε;

Αν με πληγώνει κάτι, ειδικά στην Ελλάδα, είναι που βρήσκουμε αφορμή με το τίποτα και κλείνουμε τους δρόμους, κάνουμε συναυλίες, διαδηλώνουμε, γαμούμε το σύμπαν, αλλά για κάτι που πραγματικά έχει αξία και σημασία, σφυράμε αδιάφορα. Άντε να ρίξουμε ένα γαμώσταυρο στο delivery, που άργησε την πίτσα ” κι αρχίζει κι ο αγώνας, ρε μεγάλε…”

Και να συμπληρώσω και κάτι άλλο… Είναι πολύ παλιά, αλλά όχι και τόσο κι όσο κι αν διαφωνώ με το πολιτικό χαρακτήρα που πήρε τελικά το Πολυτεχνείο, ας μη ξεχνάμε κάτι σημαντικό. “Ψωμί Παιδεία Ελευθερία”. Αν νομίζετε ότι τα έχουμε λυμένα και τα τρία, τότε, φάτε την πίτσα σας μέχρι σκασμού, αλλά αν έχετε έστω και την παραμικρή αμφιβολία, καλά θα κάνετε να σκεφθείτε λίγο πιο σοβαρά, ότι οι επαναστάσεις δεν συμβαίνουν, καλύτερα, δεν πρέπει να συμβαίνουν μόνο σε χαροκαμμένες χώρες κι ούτε χρειάζεται να βγούμε στο βουνό…

Τελειώνω, γυρνώντας εκεί από όπου ξεκίνησα. Υπάρχουν χώρες, όπου καθημερινά σφαγιάζονται δεκάδες άνθρωποι. Αθώοι άνθρωποι. Μου κάνει μεγάλη υποκρισία, όλο αυτό το ενδιαφέρον για τη Μπούρμα, χωρίς να αφαιρεί σε τίποτα το θαυμασμό για όσα κάνουν εκείνοι οι ταλαίπωροι. Αλλά, αν ο πλανήτης έχει κέφια και νταλκάδες, να λύσει τα παγκόσμια προβλήματα, ας αρχίσει από κανένα παλιότερο κιόλας! Έχει να διαλέξει… Κύπρος, Παλαιστίνη… Αφρική, Κούβα… Απ’ όλα έχει ο μπαξές. Κι εσείς εκεί κάτω, κάντε κάτι καλό! Action Aid, για παράδειγμα!!! Άντε, ΞΥΠΝΗΣΤΕ! 20 ευρώ το μήνα είναι…

The Government is planning to close the child
protection unit and this is a petition against it. This is a
very important petition. It is an essential part of the justice
system for children. You may have already heard that there’s a myth in
South Africa that having sex with a virgin will cure AIDS. The younger the
virgin, the more potent the cure. This has led to an epidemic of rapes
by infected males, with the correspondent infection of innocent
kids.
Many have died in these cruel rapes.

Recently in Cape Town , a 9-month-old baby was raped
by 6 men.
Please think about that for a moment. The child abuse
situation is now reaching catastrophic proportions and if we
don’t do something, then who will?

Kindly add your name to the bottom of the list and
please pass this on to as many people as you know.

If you are signature no.: 1000 – please forward the
mail-list to childprotectpca@saps.org.za

Please don’t be complacent, do something about the
kids of South Africa . You can make a difference. That child is
fighting for life.
This is just 1 of the million cases of child abuse, so
please pledge your support and help keep CPU (CHILD PROTECTION UNIT)
open. Please give your support to the petition and ensure that it
goes to as many people as possible.

Please don’t just leave it, make a difference. In
order to write your name copy this message and paste it in a new mail
compose). Or click on forward and add your name to the list and
send it on to others. Again, if you are number 1000 please send this
to: childprotectpca@saps.org.za

> > >> > >01 – Jackson Kennedy ( Australia )
> > >> > >02
> >- Eugenie Knight Draper ( Australia )
> > >> > >03 – George Spiteri ( Australia )
> > >> > >04 – Susie Dureau ( Australia )
> > >> > >05 – Tim McCarthy ( Australia
> > >>)
> > >> > >06 – Megan Gleeson ( Australia )
> > >> > >07 – Susie Gleeson Byrne ( China )
> > >> > >08 – Fiona Darrigan( China )
> > >> > >09 – Elizabeth Hyland ( Dubai UAE)
> > >> > >10 – Margaret Winstanley ( Australia )
> > >> > >11 – Kate Williams ( Hong Kong )
> > >> > >12 – Shari Boyanton( England )
> > >> > >13 – ayelet shariv ( israel )
> > >> > >14 – Inbar Goren ( Israel )
> > >> > >15 – Dafna Gal ( Israel )
> > >> > >16 – Ruth Moushinsky( Israel )
> > >> > >17 – Aviv Moneta ( Israel )
> > >> > >18 – becky leinwand ( israel
> >)
> > >> > >19 – Frances Derhy ( Israel )
> > >> > >20 – Merav Hernando ( Israel )
> > >> > >21 – talia schneider ( Israel )
> > >> > >22 – Sharon Aviv ( Israel )
> > >> > >23 – Liora Engler ( Australia )
> > >> > >24 – Abigail Fry ( England )
> > >> > >25 – Robyn Elmslie ( Australia )
> > >> > >26 – Stephanie Fuller
> > >>( Hong Kong )
> > >> > >27 – Tanya Burrows( Australia )
> > >> > >28 – Martha E Morrison ( Australia )
> > >> > >29 – Gordon Pears (NSW Australia )
> > >> > >30 – Patricia Pears (NSW Australia
> > >> > >31 – Bette Bishop(NSW Australia )
> > >> > >32 – Vaeda van Lieshout ( Victoria , Australia )
> > >> > >33 – Zac Oldfield ( Vic , Australia )
> > >> > >34 – Julie Woodberry ( Vic , Australia
> >)
> > >> > >35 – Patrick Rigby ( Vic , Australia )
> > >> > >36 – Joshua Rigby ( Vic , Australia )
> > >> > >37 – lesa woodberry( vic.aus)
> > >> > >38 – Tania Pantalleresco ( Vic , Australia )
> > >> > >39 – Abbi Fendyk ( Australia )
> > >> > >40 – Angela Lancerotto ( Australia )
> > >> > >41 – Nicole Grech ( Australia )
> > >> > >42 – Rochelle Many ( Australia )
> > >> > >43 – Melissa de Leo ( Australia )
> > >> > >44 – Shereen Santiago ( Australia )
> > >> > >45- Lisa Vella ( Australia )
> > >> > >46 – Simon Smithson
> > >> > >47 – Renay D’Amico ( Australia )
> > >> > >48 – John Green ( London , UK
> > >> > >49 – Sandra Powell ( London UK )
> > >> > >50 – Charlene Jones ( Perth , Australia )
> > >> >
> > >51 – Helen Stathakis ( Perth , Australia )
> > >> > >52 – Anna Rogers ( Perth , Australia )
> > >> > >53 – Helen Barwick ( Perth , Australia )
> > >> > >54 – kerry summerton [ adelaide Australia ]
> > >> > >55 – Kadina Gregory ( South Australia )
> > >> > >56 – Fillmore Family ( South Australia )
> > >> > >57 – E Stiesch ( South Australia )
> > >> > >58 – K Craig ( Australia )
> > >> > >59 – E Cleveland ( Victoria , Australia )
> > >> > >60 – S Flanagan ( Australia )
> > >> > >61 – M.Gliddon( Australia )
> > >> > >62 – J Gliddon ( Australia )
> > >> > >63 – R Maher ( Australia )
> > >> > >64 – L Morrison (Australia )
> > >> > >65 – P Woods ( Australia )
> > >> > >66 – C Morrison Australia )
> > >> > >67 – S
> >Morrison ( Australia )
> > >> > >68 – J Morrison ( Australia )
> > >> > >69 – R Woods ( Australia )
> > >> > >70 – T Draper ( Australia )
> > >> > >71 – L Gentle ( Australia )
> > >> > >72 – Campton ( Australia )
> > >> > >73 – J Beale ( Australia )
> > >> > >74 – L Malamoo-Jib ( Australia )
> > >> > >75 – R.Backo ( Australia )
> > >> > >76 – Raymond D. BLANCO ( AUSTRALIA )
> > >> > >77 – B.Toby ( Australia )
> > >> > >78 – Annie Webster ( Australia )
> > >> > >79 – Maz Clarke ( Australia )
> > >> > >80 – Jenny Cooper( Australia )
> > >> > >81 – russell Cooper( Australia )
> > >> > >82 – Ben CooperAustralia)
> > >> > >83 – Lauren Smith ( Australia )
> > >> > >84 – Tess Hynes ( Australia )
> > >>
> > > >85 – Casey Symonds ( Australia )
> > >> >>86 – Claudia Beinhoff ( United Kingdom )
> > >> > >87 – Kerry Weddell ( South Africa )
> > >> > >88 – Daina Dyball ( Australia )
> > >> > >89 – Christen Allen ( Australia )
> > >> > >90 – Alira Hayward ( Australia )
> > >> > >91 – Lenore Hayward ( Australia )
> > >> > >92 – Jordan Toomey ( Australia )
> > >> > >93 – Kayt Howe ( Australia )
> > >> > >94 – Kerstin Thuresson ( Australia )
> > >> > >95 – Marie Tatters
> > >> > >97 – John Ross ( Australia )
> > >> > >98 – Susan Ross ( Australia )
> > >> > >99 – Gloria Grant Australia)
> > >> > >100 – George Grant ( Australia )
> > >> > >101 – Vicki Remington Australia )
> > >> > >102 – Melanie Close ( Australia )
> > >> 103 – Lyn Shepherd (
> > >>Australia )
> > >> > >104 – Judith Cassells ( Australia )
> > >> > >105 – Isabel Boura ( Australia )
> > >> > >106 – Ester Pereira ( South Africa )
> > >> > >107- Helder Pereira ( South Africa )
> > >> >> 108 – Antolia Mabokela ( South Africa )
> > >> > >109 – Ed Viana ( South Africa )
> > >> > >110 – Carlos Bello ( Maputo Mozambique )
> > >> > >111 – Joao Ruas (Maputo-Mozambique)
> > >> > >112 – Sara Americano (Maputo-Mozambique)
> > >> > >113 – S?f³nia Timana (Maputo-Mozambique)
> > >> > >114 – Eugenia Comissal (Maputo-Mozambique)
> > >> > >115 – David Nhancume (Maputo-Mozambique)
> > >> >> 116 – Maria Ant?f³nia Barros ( Maputo -Mozambique )
> > >> > >117 – Francisca Ibrahimo Da Silva ( Maputo
> >-Mo?f§ambique)
> > >> > >118 -Millie Whitehead ( Maputo )
> > >> > >119 – Ren?’??EBooysen >> 120 – Sonja Venter ( Mozambique ,
> > >>Maputo )
> > >> > >121 – Nahida Karimo ( Maputo )
> > >> > >122 – L Pereira ( Mozambique )
> > >> > >123 – Guambe, ( Maputo )
> > >> > >124 – Costa, Liliana (Maputo , Mozambique )
> > >> >> 125 – Guimar?f£es,Helu?a Maputo , Mozambique )
> > >> > >126 – Em?ia Tembe ( Maputo Mo ?f§ambique)
> > >> > >127 – RAUL ALMEIDA – Maputo
> > >> > >128 – Latif, Abubacar A. – Maputo/Mozambique
> > >> >> 129 – Teresa Ferr?f£o -Mozambique
> > >> > >130 – Rosa Maria
> > >> > >131 – Nhancolo, Odete( Maputo , Mozambique )
> > >> > >132 – Estev?f£o Chumaio
> > >> > >133 – GAWANA
> >MBAZIMA(MAPUTO-MOZAMBIQUE) >> 134 – Pioris,
> > >> > >Te?f³filo(Maputo-Mozambique)
> > >> > >134 – Inocencia M.F.C.Cantengo (Maputo-Mozambique)
> > >> > >135 – Ubisse,I(Maputo-Mozambique)
> > >> > >136 – SALOMAO MUIANGA ( MAPUTO CITY ) >> 137 – [SANDRA
> > >>ELIZABETE
> > >> > >MACARINGUE
> > >> > >MAPUTO/MOZAMBIQUE]
> > >> > >138 – OTILIA ROGERIO BEMBELE – MAPUTO /
> > >> > >MO?f???AMBIQUE
> > >> > >139 – Bernardo
> > >>-MAPUTO/MO?f???AMBIQUE
> > >> > >140 – Leonor Sheila Pene’wuda’(Mpto-Mocambique) >> 141 – FATIMA
> > >> > >MAPUTO-MOZAMBIQUE)
> > >> > >142 – Samuel Uamusse ( Maputo , Mozambique )
> > >> > >143 – Sandra Caniat Karimo ( Maputo , Mozambique
> > >> > >144 – Lutfe Karimo ( Maputo , Mozambique )
> > >> 145 – Kayla
> > >>Caniat Karimo
> > >> > >( Maputo , Mozambique )
> > >> > >146 – Kyandra Caniat Karimo ( Maputo , Mozambique
> > >> > >147 – Monica Vasconcelos Roberts
> > >> > >148 – Eric Vasconcelos Roberts >> 149 – Andre Vasconcelos
> > >>Roberts
> > >> > >150 – M?f’rio Filipe Guimar?f£es ( Brazil )
> > >> > >151 – Claudia Ferreira ( Brazil )
> > >> > >152 – Deborah Cunha ( Brazil )
> > >> > >153 – Acyr Luz ( Brazil ) >> 154 – Maria Eduarda Guimar?f£es (
> > >>Brazil )
> > >> > >155 – Leandro Quadros ( Brazil )
> > >> > >156 – Priscila da Luz Guimar?f£es(
> > >>Brazil )
> > >> > >157 – ?’??ESarah Iss?’??E( Maputo -
> > >> > >Mo?f§ambique)
> > >> > >158 – ?’??EPaulo Cam?f?es
> > >> >
> > >(Maputo-Mo?f§ambique)
> > >> > >159 – ?’??EMaria Teresa Cam?f?es
> > >> > >(Maputo-Mo?f§ambique)
> > >> > >160 – ?’??EJos?’??ECam?f?es ( Maputo -Mo> >> ?f§ambique)
> > >> > >161 – ?’EDalila Nordine Maputo-Mo?f§ambique)
> > >> > >162 – ?’??EEus?f(c)bio Abdulla(Chimoio-Mo?f§ambique)
> > >> > >163 – Tina NYOMBO ( Angola – Luanda ) >> 164 – Bern ?ia da
> > >>Flora NYOMBO
> > >> > >(Angola-Luanda)
> > >> > >165 – Vanda Soares ( Luanda – Angola )
> > >> > >167 – Andreza Vasconcelos (Luanda-Angola)
> > >> > >168 – ?f’ngela Chagas ( Luanda – Angola ) >> 169 – Fernanda
> > >>IZATA ( >Luanda
> > >> > >- Angola )
> > >> > >170 – Malvina Teixeira (NY-USA)
> > >> > >171 – ?’??EANTONIO IZATA ( Luanda – Angola
> >)
> > >> > >172 -
> > >>Ulisses da Cruz Luanda – Angola ) >> 173 – Jos?’??EAlexandre de
> > >> > > >Oliveira (
> > >> > >Belgium )
> > >> > >174 – Beto Figueiredo ( U.K. )
> > >> > >175 – ?’??EMANUEL LEMOS DA SILVA LUANDA-ANGOLA)
> > >> > >176 – ?’??EZulmira Gon?f§alves (Benguela-Angola)
> > >> > >177 – Rayssa Peairo ( Angola )
> > >> > >178 – ?’??EEM?f??LIO SILVEIRA F. MESQUITA (BENGUELA > >>
> > >>’??EANGOLA)
> > >> > >179 – ?’??EMathias Louren?f§o ( Luanda
> > >> > >?’??EANGOLA)
> > >> > >180 – ?’??ECarlos Cepeda ( Luanda Angola )
> > >> > >181 – ?’??EN?f’dia Cruz ( Luanda
> > >> > >?’??EAngola)
> > >> > >182 – ?’??ETidiane Nahary (
> > >> > >Luanda?’??EAngola
> > >> > >183 -
> >?’??EVanessa Jackson( USA )
> > >> > >184 – Walter Afonso ( Luanda Angola )
> > >> > >185 – Paulo Maria Francisco ( In Luanda ,
> > >> > >Republic of Angola
> > >> > >186 – ?’??ELopes do
> > >>Nascimento (In
> > >> > >Benfica-Luanda, Republic
> > >> > > >of Angola )
> > >> > >187 – Tony Domingos (in Viana-Luanda, Republic of
> > >> > >Angola )
> > >> > >188 – ?’??ECruz Junior ( Luanda
> > >> > >?’??EAngola)
> > >> > >189 – ?’??ERuth Saraiva ( Luanda
> > >> > >?’??EAngola)
> > >> > >190 – Sandra Louro( Luanda – Angola )
> > >> > >191 – Luciano Fonseca ( Praia Cape Verde )
> > >> > >192 – Nezi Brito ( Hanson – USA ) >> 193 – Carlos
> > >>Brito(Oslo-Nooruega)
> > >> > >194 – Maia
> >Brito(Oslo-Noruega)
> > >> > >195 – Esma Alissi(Oslo-Norway).
> > >> > >196 – Shayma Alissi (Surrey-UK)
> > >> > >197 – Ane Haugen(Surrey-Uk) >> 198 – Anders Solvang (Sydney-
> > >>Australia)
> > >> > >199 – Marte Lajord Fr?f?seth (Troms?’??
> > >> > >E Norway
> > >> > >)
> > >> > >200 – Siren Stefanussen ( Drammen- Norway )
> > >> > >201 – Kaia Kristine
> > >>Pettersen ( drammen- Norway ) >>
> > >> > >202 – Ranveig
> > >> > > >Menes Andersen (Drammen-Norway)
> > >> > >203 – Lene Menes Alm(Drammen-Norway)
> > >> > >204 – Britt Hasselberg ( Drammen – Norway )
> > >> > >205 – Tone Monsen ( Oslo – Norway ) >> 206 – Vanessa Borgli (
> > >>Oslo-
> > >> > > >Norway )
> > >> > >207 – Eva
> >Christin Laszka(Oslo-Norway
> > >> > >208 – Tom Brodal Bjerke ( Oslo ?’??ENorway)
> > >> > >209 – Rita Laska-Marosi(Budapest-Hungary) >> 210 – Sharon
> > >>Johnsen(Kuala
> > >> > > >Lumpur-Malaysia)
> > >> > >211 – Tore Johnsen(Oslo-Norway)
> > >> > >212 – Chrystina Tan Teck Lian ( Kuala Lumpur )
> > >> > >213 – Fong Oy Leng( Kuala Lumpur – Malaysia ) >> 214 – Helene
> > >>Fong (
> > >> > > >Kuala Lumpur ?- Malaysia )
> > >> > >215 – Angie Ang ( Singapore )
> > >> > >216 – Francis Chua ( Singapore )
> > >> > >217 -
> > >>Sim Claire ( Singapore
> > >> > >218 – Jacky Wong ( Singapore ) >> 219 – Giselia Lim ( Singapore
> > >>)
> > >> > >220 – Garry Lim ( Singapore )
> > >> > >221 – Nana Wang ( Singapore
> >)
> > >> > >222 – Arwati ( Singapore )
> > >> > >223 – Mahadir ( Singapore ) >> 224 – Rukiah ( Singapore )
> > >> > >225 – Alip ( Singapore )
> > >> > >226 – Arianah ( Singapore )
> > >> > >227 – Azlindah ( Singapore )
> > >> > >228 – Fazilrudin ( Singapore ) >> 229 – Azar ( Singapore )
> > >> > >230 – Yen Ling ( Malaysia )
> > >> > >231 – Carine ( Malaysia )
> > >> > >232 – Kam Lok Kun ( Malaysia )
> > >> > >233 – Tee Siok Chew ( Malaysia ) >> 234 – Selina Josephine
> > >>Matupang (
> > >> > > >Singapore )
> > >> > >235 – Shallynn Teoh ( Malaysia )
> > >> > >236 – Sivakumaran ( Malaysia )
> > >> > >237 – Jeslyn Teo ( Singapore )
> > >> > >238 – Jessica Ang(
> > >>Singapore ) >> 239 -
> >Lina Tan ( Singapore )
> > >> > >240 – Chee Keat ( Singapore )
> > >> > >241 – Tabitha ( Singapore )
> > >> > >242 – Puiwan ( Singapore )
> > >> > >243 – Siew Cheng ( Malaysia ) >> 244 – Choi Har ( Malaysia )
> > >> > >245 – Tommy Hoe ( Malaysia )
> > >> > >246 – SohCheng Lim ( Singapore )
> > >> > >247 – Lim Hwi Eng ( Singapore )
> > >> > >248 – Lim Lay Ngoh ( Singapore ) >> 249 – Chok Leng ( Singapore
> > >>)
> > >> > >250 – CS See ( Singapore )
> > >> > >251 – YT Toh ( Singapore )
> > >> > >252 – Clarence Fernandez ( Canada )
> > >> > >253 – Asha T ( Australia ) >> 254 – Karina Isdahl ( Canada )
> > >> > >255 – Jacqueline Ostick ( Canada )
> > >> > >256 – Eli Wick ( Canada )
> > >> > >257 -
> >Katherine Storrie ( Canada )
> > >> > >258 – Jamie Borock ( Canada ) >> 259 – Jamie Stadelmann (
> > >>canada )
> > >> >
> > >> >260 – Chandra Henkel ( Canada )
> > >> > >261 – Sarah Henkel( Canada )
> > >> > >262 – Katy bast ( Canada )
> > >> > >263 – Ashley Szederkenyi( Canada ) >> 264 – Cameo Kerr( canada
> > >>)
> > >> > >265 – Serena Bining ( Canada !)
> > >> > >266 – Harjot Gill ( canada !!)
> > >> > >267 – Harmeet Mann( Canada )– Please sign this
> > >> > >is sooooocruell-.-
> > >> > >268 – nARBIR MATHARU ( CANADA )
> > >> > >269 – Kajal Parmar ( Canada )
> > >> > >270 – ARSHDEEP BASI:D( CANADA )
> > >> > >271 – E.AKizuki( Canada )
> > >> > >272 – Vineeta ( Canada )
> > >> > >273 -
> >PRIYANKA KUAMR ( NEW ZEALAND
> > >> > >274 – Kajal Chandra
> > >> > >275 – courtney smith
> > >> > >276 – miki lambert
> > >> > >277 – maddie >> 278 – Courtney ( Victoria , Australia )
> > >> > >279 – shira shery( Israel )
> > >> > >280- Carisse( Melbourne , Australia )
> > >> >
> > >> >281-Joana F ( Melbourne , Australia )
> > >> > >282- Dani M ( Melbourne , Australia ) >> 283- Arlene M ( Melb ,
> > >> >Australia
> > >> > >)
> > >> > >284-Rhonda Shuter ( Toronto , Canada )
> > >> > >285-Samara Shuter ( Toronto , Canada )
> > >> > >286-Shannon Kook-Chun ( Toronto-Montreal , Canada >> 287-Millie
> > >> >Marshall
> > >> > >( London )
> > >> > >288-Simon Marshall ( Vancouver , Canada )
> > >>
> > > >289-Emily Doyle-Yamaguchi ( Vancouver , Canada )
> > >> > >290 – Garett Jansen ( Vancouver , Canada >> 291 – Michele
> > >>Lougheed (
> > >> > > >Vancouver , Canada )
> > >> > >292 – Diane Divall ( Vancouver , Canada )
> > >> > >293 – P. Grandinetti ( Vancouver , Canada )
> > >> > >294 – L. Grandinetti ( Vancouver , Canada ) >> 295 – C. Bowes (
> > >> >Vancouver
> > >> > >,
> > >> > >Canada )
> > >> > >296 – S. Rae ( New Westminster ,
> > >>BC , Canada )
> > >> > >297 – Christine Heidt ( Edmonton , AB , Canada )
> > >> > >298 – Jeannine chenier( edmonton ,ab, canada ) >> 299 – Lynda
> > >>Cyr (
> > >> > > >Edmonton , AB , Canada )
> > >> > >300 – Tracey Turcott
> > >> > >301 – Kerry
> >Cyr
> > >> > >302 – Linda Turcott ( Abbotsford , BC Canada )
> > >> > >303 – Corie Robinson ( Chilliwack , BC Canada ) >> 304 – Wendy
> > >>Robinson >(
> > >> > >Chilliwack , B.C. Canada)
> > >> > >305 – Dora Zwart ( Chilliwack , B.C. Canada )
> > >> > >306 – Leona Rodrique ( Chilliwack , BC Canada )
> > >> > >307 – Sarah Hernandez ( Montreal , Canada ) >> 308 – Andrewlina
> > >> >Hernandez
> > >> > >(
> > >> > >Kota Kinabalu ,Malaysia )
> > >> > >309 – Hartini Hashim ( Kuala Lumpur , Malaysia )
> > >> > >310 – Emily Clarice Joannes ( Kuala Lumpur ,
> > >> > >Malaysia )
> > >> > >311 – Ann Marian Ronald
> > >>( Malaysia )
> > >> > >312) Milani Stephen ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >313) Andrias Anthony
> >( Sabah , Malaysia )
> > >> > >314) Marion Maeve Michael ( Sabah , Malaysia ) >> 315) Mandy
> > >>Mae >Michael (
> > >> > >Sabah , Malaysia )
> > >> > >316) Judith Molly ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >317) Stanise Ansanit ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >318) Noor Aini Razi ( Sabah , Malaysia ) >> 319) Marjorie Poigi
> > >>( Sabah >,
> > >> > >Malaysia )
> > >> > >320) Esalilawati Aliamat ( Sabah Malaysia )
> > >> > >321) Rujiah Jumin ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >322) Emmawati Azaini ( Sabah , Malaysia ) >> 323) Ezam @ Reyno
> > >>Bin >Osman (
> > >> > >W.P Labuan ,Malaysia )
> > >> > >324) Dayang Haniza Hamidon ( Malaysia )
> > >> > >325) Issac John Charles ( Malaysia )
> > >> > >326) Baby Ngu (W.P
> >Labuan , Malaysia )
> > >> > >327) Christina Joseph (
> > >> W.P. Labuan , Malaysia )
> > >> > >328) Sandra Cathie Edward ( Labuan , Malaysia )
> > >> > >328) Wilson Koh ( Labuan , Malaysia )
> > >> > >329) Davie M. Doughty ( Alabama , USA ) >> 330) Jamnah Taim
> > >> > >331) ADRIAN BIN ZAINI( LABUAN , MALAYSIA )
> > >> > >332) ROWENA BTE MD SALLEH( LABUAN , MALAYSIA )
> > >> > >333) Saiful Bahri Hussain (Miri/Sarawak/Malaysia)
> > >> > >334) CHARLES BORROMEO MADILIOUS
> > >> > >335) PETRE Y L LEE (WP LABUAN MALAYSIA )
> > >> > >336) Hj. Ibrahim Tara
> > >> > >337) Buntat Ibrahim
> > >> > >338) Azizi Irwandy Yaacob (WPKL MALAYSIA ) >> 339) Azriel Aswad
> > >>(Perak
> > >> > > >Malaysia )
> > >> > >340)
> >Thinagaran (Sri Manjung Perak Malaysia )
> > >> > >341) Azlan Pakiri (Kampung Deralik Perak ,
> > >> > >Malaysia )
> > >> > >342) Suzana ( Perak , Malaysia ) >> 343) Prakash (Manjung,
> > >>Perak ,
> > >> >
> > >> > >Malaysia
> > >> > >)
> > >> > >344) Alan ‘D’ Guna ( Kuala Lumpur , Malaysia )
> > >> > >355) Joan Augustine ( Malaysia )
> > >> > >366) Mega ( Kuala Lumpur , Malaysia ) >> 367) KOMMAL A ( KUALA
> > >>LUMPUR ,
> > >> > > >MALAYSIA )
> > >> > >368) Hema ( Kuala Lumpur , Malaysia )
> > >> > >369) Egan ( Penang , Malaysia )
> > >> > >370) A.Nizam Shah ( Kuala Lumpur , MALAYSIA ) >>
> > >> > >371) Nazima Kassm (
> > >> > > >Kuala Lumpur . Malaysia )
> > >> > >372) Maheswaran
> >Kovilan ( KL, Malaysia )
> > >> > >373) Jay Arunasalam ( Kl , Malaysia )
> > >> > >374) Enba Deva ( KL, Malaysia ) >> 375) Devamanokaran
> > >>Poonagasu(
> > >> > >376) Nalinee Narayanan ( Malaysia )
> > >> > >377) Narayanan ( Malaysia )
> > >> > >378) Letchumey ( Malaysia )
> > >> > >379) Premila ( Ipoh , Malaysia ) >> 380) Ganes Narayanan (
> > >>Kulim ,
> > >> >
> > >> > >Malaysia )
> > >> > >381) Janarthini Menon ( Malaysia )
> > >> > >382) ahmad Daud ( Malaysia )
> > >> > >383) James Sebastian ( Malaysia )
> > >> > >384) Patricia Joseph ( Malaysia ) >> 385 Danny Wong ( Malaysia
> > >> > >386 Andy Choo ( Malaysia )
> > >> > >387 Angie Gow ( Malaysia )
> > >> > >388 Noor Syahida Nawawi ( Malaysia
> >) >>
> > >> > >389 Barbara
> > >> > > >Samy ( Malaysia )
> > >> > >390 Sunita Pandita ( Malaysia )
> > >> > >391 Jayasutha Raman ( Malaysia )
> > >> > >392 Jayamalar Raman ( Malaysia ) >>
> > >> > >393 Ahmootha >Ramachandran ( Malaysia )
> > >> > >394 Vimala Ramachandra
> > >> > >395 Sheila K Nalliah
> > >> > >396 F.Peter ( Sabah , Malaysia )
> > >> > >397 Farida Ibrahim ( Malaysia )
> > >> > >398 Badri Ibrahim ( Malaysia )
> > >> > >399 Anna Matthew ( Malaysia )
> > >> > >400 Angela Sam (
> > >>Malaysia ) >> 401 Martha Joseph (
> > >> > >402 Shivani Malhotra(US)
> > >> > >403 Sathya Shankar ( INDIA )
> > >> > >404 Himani Shetty ( INDIA )
> > >> > >405 Vinita Chakravarty (
> >INDIA )
> > >> > >406 Ludmilla Kapitanova ( Belgium )
> > >> > >407 Anne Hautfenne ( Belgium )
> > >> > >408 Ioanna Orfanoudaki ( Belgium )
> > >> > >409 Maria Brintaki (Greece)
> > >> > >410 Marie Deli (Greece)
> > >> > >411 Anastasia Vogiatzi (Greece)
> > >> > >412 Eleni Galani (Greece)
> > >> > >413 Anastasia Kerpinioti (Greece)
> > >> > >414 Anna Kostoula
> > >> > >415 Eirini Kareta ( Greece )
> > >> > >416 Eirini Vassou ( GREECE )
> > >> > >417 Michail Fas ( Greece )
> > >> > >418 Athina Manola (Greece)
> > >> > >419 Anna Foskolou (Greece)
> > >> > >420 George Panagiotopoulos
> > >> > >421 Sofia Liappa (Greece)
> > >> > >422 Nagia Mentzi (Greece)
> > >> >
> > >> >423 Anastasia
> >Kouvertari (Greece)
> > >> > >424 Froso Kasotaki (Greece)
> > >> > >425 Apanomeritaki Eirini (Greece)
> > >> > >426 Stella Kladou (Greece)
> > >> > >427 Lida Karakitsou (Greece)
> > >> > >428 Alex Panagiotopoulos (Greece)
> > >> > >42 9 Krikelas Ilias (Greece)
> > >> > >4 30 Michailidis Nick (Greece)
> > >> > >431 George Panagopoulos (Greece)
> > >> > >432 George Psahoulias(greece)
> > >> > >433 Xaris Kolovos (Greece)
> > >> > >434 Kiriakos Mihalos(Greece)
> > >> > >435 Kiki Fotaki (Greece)
> > >> > >436 Dikaia Mayroudaki (Greece)
> > >> > >437 John Giannelis (Greece)
> > >> > >438) Kali Maurokoridi (Greece)
> > >> > >439)Polyana Karagiorgou (Greece)
> > >> > >440)Panagiotis Pyknis(Greece)
> > >>
> > > <441)Iwanna Charitaki (Greece)
> > >> > <442)Maria Charitaki (Greece)
> > >> 443) Stephanie Canna (Cyprus)
> > >> 445 Eleni Georgiou (Cyprus)
> > >> 446 Evdokia Taliadorou (Cyprus)
> > >> 447)Maria Logiou (Cyprus)
> > >>>>448 Argyri Efstathiou (Cyprus)
> > > 449 Katia Panteli (Cyprus)
> > > 450 Christiana Kanari (Cyprus)
> > > 451 Sotiris Sotiriou (Cyprus)
> > >452 tonia (cyprus)
> > > 453 Nicoletta Andreou (Cyprus)

454 Marianna Aletrari (Cyprus)
456 Sofia Theodoridou (Greece)
457 Faye Avlogiari (Greece)
458 Maria Chatziparaschi (Greece)
459 Irini Tzirvelaki (Greece)
460 Eri Schina (Greece)
461 Victoria Papadimitropoulou (Greece)
462 Eleni Mellou (Greece)
463 Eleni Kakavaki (Greece)
464 Eleftheria Hatzidaki (Greece)
465 Anna Papakosmopoulou (Greece)
466 Joanna Bezerianos (Canada)

477 Anastassia Abatzoglou (Montreal, Canada)

448 Dimosthenis Syriopoulos (Örebro, Sweden)

Τέλη της δεκαετίας του ’80 κι ένας πιτσιρικάς τσιμπάει τη βαλίτσα του και φεύγει σε μια χώρα του ανατολικού μπλοκ, για σπουδές. Πρώτη φορά μακρυά από το σπίτι του έμοιαζε σαν η επανάσταση να πέτυχε και να έχει την πιο όμορφη γεύση και άρωμα. Νυχτερινή πτήση, φτάνοντας στο αεροδρόμιο, λίγα φώτα γύρω από το κτήριο υποδοχής κι αυτά τόσο αδύναμα, που νόμιζες ότι είχαν κεριά αντί για λάμπες. Στρατιώτες με Καλάσνικωφ στα χέρια και λυκόσκυλα, γύρω από το αεροσκάφος κι έχεις την εντύπωση ότι η ταμπέλα Arbeit Macht Frei θα είναι το πρώτο πράγμα που θα διαβάσεις… Τελωνείο, μπαχτσίσι και ταξί για το ξενοδοχείο. Έχει ξημερώσει σχεδόν…

Οι πρώτες μέρες κυλούν μουδιασμένες και άδειες. Καινούρια πρόσωπα, ονόματα, χαρακτήρες. Κράτησε κάποιους λίγους γύρω του, αλλά κυρίως συναναστρεφόταν με φοιτητές μεγαλύτερων ετών, όχι από σνομπισμό, αλλά γιατί δεν είχαν τίποτα να μοιραστεί με τους συνομήλικούς του. Οι εβδομάδες πέρναγαν και ο πιτσιρικάς άρχιζε να ζει το… by night… Πρώτες μέρες του χειμώνα, Σάββατο βράδυ, στο μοναδικό κλαμπ της πόλης στο οποίο οι ντόπιοι απαγορευόταν να μπουν, αφού τα πάντα πληρώνονταν σε δολλάρια και οι ντόπιοι, δεν είχαν δικαίωμα να έχουν ξένο ν όμισμα και είναι τραπεζάτος με μπουκάλι Teacher’s, κρυμένο κάτω από το τραπέζι και μια Stoli, πάνω στο τραπέζι. Η παρέα μεγάλη, όλοι τελειόφοιτοι.

Το πρόγραμμα έχει ξεκινήσει πλέον κανονικά, ο Daniel (ο τόνος στο e) ρίχνει τα κομμάτια του (πια τα ξέρει απ’ έξω, ο ήρωάς μας, ακόμη και τη σειρά που θα μπουν) καιξαφνικά βλέπει μια κοπέλα
να ανεβαίνει στην πίστα. Είναι μικρότερη του, τρία τέσσερα χρόνια. Ξανθιά, με μπλέ μάτια και σπαστό μαλλί, γελάει και λάμπει το κλαμπ… Σηκώνεται στην πίστα και χορεύει δίπλα της (τότε μέσα στην άγνοια του δεν φοβόταν να μιλήσει), χαμογελάει ο ένας στον άλλο, χορεύουν το ένα κομμάτι μετά το άλλο και η ώρα περνάει, η νύχτα γίνεται φωτεινή αναλαμπή στον ουρανό. Η κοπέλα πρέπει να φύγει… Θα τα πούνε το άλλο Σάββατο ξανά.

Η εβδομάδα πέρασε, με την προσμονή του Σαββάτου. Ο μικρός έμαθε, σχετικά γρήγορα ότι money rules κι έτσι μπαίνοντας στο κλαμπ, βρήσκει τον μετρ, του ακουμπάει 5 δολλάρια και είναι σε ένα από τα καλύτερα τραπέζια, δηλαδή, δίπλα από την πίστα και κάτω από το DJ, βλέποντας τη μπάρα, απέναντι και την είσοδο. Η παρέα του έρχεται σιγά σιγά, η νυχτα προχωράει και κάποτε εμφανίζεται η μούσα του. Ντυμένη με άσπρο πουκάμισο και τζην και μαύρη μπότα, μαζί με τη φίλη της, τη Τατιάνα, μια Σέρβα στην καταγωγή, Γιουγκοσλάβα ακόμα τότε… Βρήκαν ένα απόμερο τραπέζι και παράγγειλαν κάποια αναψυκτικά. Ο ήρωας μας έκανε νόημα στον μετρ και ένα μπουκάλι βότκα, έφτασε στο τραπέζι των κοριτσιών. Η νύχτα συνεχίστηκε με πολύ χορό (μέχρι και slow, χόρεψαν) και λίγη κουβέντα. Η μούσα του ζούσε κάποια πολλά χρόνια εκεί, καταγωγή από κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής, ο πατέρας της διπλωμάτης εγκατεστημένος εκει, σχεδόν μόνιμα τα τελευταία χρόνια. Αντάλλαξαν τηλέφωνα. Μετά από κάποιες μέρες βρέθηκαν, στο σπίτι της, όπου και γνώρισε τη μητέρα της (μια πανέμορφη γυναίκα). Έκαναν παρέα συχνά και ο πιτσιρικάς μας ένοιωθε να λιώνει, από ένα συναίσθημα, που δεν το είχε ξανανοιώσει ποτέ στη μέχρι τότε ζωή του. Σφίξιμο στο στομάχι, όποτε βρίσκονταν, όποτε μίλαγαν στο τηλέφωνο… Όμως δεν της είχε πει τίποτα ποτέ. Οι μήνες πέρασαν, έφτασε το καλοκαίρι. Η καλή του, έφυγε για διακοπές οικογενειακώς για Ελλάδα! Χαλκιδική… Πόρτο Καράς. Έστειλε 100 κατακόκκινα τριαντάφυλλα να την προϋπαντήσουν…

Τον Αύγουστο ανέβηκε πάλι πίσω, γιατί χρώσταγε κάποιο μάθημα ακι πήγε κατευθείαν στο κλαμπ. Ήταν εκεί. Χαρούμενη και χαμογελαστή, σαν ένας ουρανός γεμάτος χίλια χρώματα… Είπαν τα νέα τους, από τις διακοπές, πώς τα περάσανε τις τελευταίες εβδομάδες και τότε του είπε το καλύτερο… Ότι είδε προ ημερών στο κλαμπ κάποιον Έλληνα που μπορεί και να τον ξέρει και της άρεσε τρελλά… Ο κόσμος χάθηκε, κάτω από τα πόδια του. Ήπιε μέχρι που τον πήγαν σηκωτό στο σπίτι… Από τότε έκοψε τις επαφές μαζί της σταδιακά. Αυτή ερωτευμένη με τον Έλληνά της κι ο ελληνάρας να την έχει γραμμένη… Οι εβδομάδες πέρναγαν, το καθεστώς άλλαξε και με την επιστροφή του από την Ελλάδα, βρέθηκαν και του εξομολογήθηκε κάτι φρικτό. Ότι ο πατέρας της γυρνάει στην πατρίδα του… Όπερ σημαίνει ότι φεύγουν όλοι. Δεν άντεχε άλλο πια και της είπε τα πάντα, για το πώς νοιώθει. Έκλαψε στην αγκαλιά της και τον φίλησε στο μάγουλο. Αυτό ήταν και το μόνο φιλί που πήρε ποτέ από αυτή. Κάποτε έφυγε. Τα χρόνια πέρασαν αλλά ο πιτσιρικάς δεν μπορούσε να τη ξεχάσει. Για τέσσερα χρόνια της τηλεφωνούσε κάθε Σάββατο βράδυ και ζούσε τον πόνο της, τα δάκρυά της, που δεν είχε φίλους και ένοιωθε τόση μοναξιά. Έζησε τη ζωή της έστω και εξ αποστάσεως. Τον πρώτο της έρωτα, τις αποτυχίες της, όλα. Κάποτε χάθηκαν. Δεν άντεχε άλλο να τυρρανιέται, ήθελε να ηρεμήσει. Άρχισε τη ντόλτσε βίτα, (όχι πως δεν την έκανε και πριν, αλλά ένοιωθε πιο απελευθερωμένος πλέον). Η σχολή προχωρούσε, τα χρόνια πέρασαν και έφτασε στο τελευταίο έτος της σχολής. Οκτώβριος, καλή ώρα κάτι μέρες, εδώ κοντά, δούλευε αυτός, πια, DJ σε ένα από τα καλύτερα κλαμπ της πόλης, όπου δεν θύμηζε σε τίποτα την εποχή, που πρωτοπάτησε το πόδι του σε αυτή τη χώρα. Σάββατο βράδυ (πάλι) μιξάρει τρελλά, ο κόσμος έχει απίστευτο κέφι, μπροστά του έχει κάτι μωρά και παίζει μαζί τους. Σφηνάκια, τσιγάρα, καμάκια, ατάκες, βλέμματα και… ο χρόνος παγώνει. Μια πανδαισία συναισθημάτων, ενστίκτων, σκέψεων τον έλουσαν. Μια απίθανη σιλουέτα κατεβαίνει τα σκαλιά του κλαμπ. Αέρινη, ντυμένη με μαύρα ριχτά ρούχα, μελαχροινή, με ίσιο μαλλί και τα πιο όμορφα πράσινα μάτια που είχε δει ζωντανά. Πήγε σε κάποιο τραπέζι στο βάθος του κλαμπ, σε μια παρέα γεμάτη μοντέλα. Παλιό μοντέλο κι αυτή, παντρεμένη με ένα φωτογράφο μόδα στο Μόναχο, είχε φύγει πολλά χρόνια πριν. Είχε εργαστεί σε πολλούς και διάσημους σχεδιαστές μόδας και θεωρείτο στη χώρα κάτι σαν status symbol. Διοργανώτρια του Look of the year, στη χώρα της. Η ώρα πέρναγε, η μουσική έφτιαχνε το κέφι και κάποια στιγμή τον πλησίασε! Του χαμογέλασε και έπιασαν την κουβέντα για τη μουσική και αν θα μπορούσε να αναλάβει το διαγωνισμό. Την ερωτεύθηκε παράφορα και της το έδειξε σχεδόν αμέσως. Όλα κύλησαν γρήγορα, έντονα και με μεγάλο πάθος. Ήταν νύχτες που έβγαιναν έξω και τους κυνηγούσαν οι φωτογράφοι και την άλλη μέρα έβλεπε τη φάτσα του στα περιοδικά μαζί με τον έρωτά του. Γυναίκα επικίνδυνη, όχι γιατί ήταν κακιά, αλλά γιατί δεν μπορούσε να κουμαντάρει αυτή την κατάσταση ο ίδιος, την άφησε. Η ιστορία τους κράτησε γύρω στους 2, 3 μήνες. Δεν άντεχε την ανασφάλεια από τη λάμψη της, τη δόξα της, το δυναμισμό της. Τη ξεπέρασε δύσκολα. Πολύ δύσκολα.

Τα χρόνια πέρασαν και είναι πολλά χρόνια από τότε. Έζησε διάφορα και έγιναν πολλά στη ζωή του. Κοιτάζοντας πίσω, χαίρεται που είχε την τύχη να τις γνωρίσει. Τον “έκαναν” να δει τα πιο έντονα συναισθήματα που μπορεί να ζήσει κάποιος…

Ένας τυχερός, γεμάτος άνθρωπος.

Και μια παραγγελιά για τον Bill. Καλή του ώρα εκεί που είναι…

Εχθές πρώτη μέρα στην κλινική και όλοι με κοίταγαν σαν ξερολούκουμο. Ένα μήνα έλειψα και σα να έπεσε περονόσπορος! Οι μισοί γιατροί την έκαναν με ελαφρά και οι ασθενείς αυξήθηκαν… Τα ραντεβού πληθαίνουν κι εγώ θα αναλάβω πολύ περισσότερους.

Ζαλισμένος από τις εξελίξεις και για το πώς θα πάει στο μέλλον, το πρόγραμμα έφυγα το απόγευμα, με βαρύ κεφάλι και πέρασα από το καινούριο μου διαμέρισμα. Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, που έχω πάλι το δικό ΜΟΥ σπίτι… Το δωμάτιο των παιδιών, το καθιστικό, όλα εκεί. Ένα άδειο διαμέρισμα, που θα γεμίσει σιγά σιγά, έπιπλα και ελπίδες. Χαρές και λύπες, όνειρα και απογοητεύσεις. Είναι εκεί και περιμένει.

Πέρασα λίγα λεπτά, άναψα τσιγάρο και χάζεψα την αυλή, από το μπαλκόνι.

Έφυγα για πίσω. Στο δρόμο, συνειδητοποίησα ότι έχει φθινοπωριάσει πλέον… Κίτρινα, κόκκινα φύλλα στα δέντρα και στους δρόμους. Σταματημένος στο φανάρι, έχω ρίξει ροκιά στο ράδιο και τότε τρώω φλασάκι. Απέναντί μου και ψηλά στο βάθος, χιλιάδες πάπιες και κύκνοι την κάνουν. Απίστευτοι σχηματισμοί, στα μαβιά χρώματα του ουρανού, δημιουργούν κινούμενους πίνακες. Ανάβει πράσινο, αλλά έχω κολλήσει… Χαζεύω αυτό που βλέπω. Τελευταία “δώρα” της φύσης πριν το απόλυτο λευκό, του χειμώνα…

“Ξυπνάω”, από το τριπάκι, βάζω πρώτη, ξεκινάω…

How does it feel

To be on your own

With no direction home

Like a complete unknown

Like a rolling stone?

Κυριακή σήμερα… Και τέλος του μήνα. Άλλωτε θα είχα ξυπνήσει με χαρά και διάθεση για καινούρια σχέδια για το μέλλον, σαν την Πρωτοχρονιά, όμως οι συνθήκες άλλαξαν, η ζωή μου άλλαξε, οι προοπτικές, το μέλλον, ακόμη και το παρελθόν μοιάζει αλλοιωμένο. Μεταλλαγμένο. Σκέψεις και λόγια που ειπώθηκαν, φαίνεται να χάνουν το νόημά τους και φαντάζουν τόσο κενά και ανούσια.

Μία μέρα δύσκολη για εμένα και ανθρώπους κοντινούς μου, είτε λόγω συγγένειας είτε εξ ανάγκης. Κάτι σαν να έχεις χάσει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και να έρχεται η μέρα των γεννεθλίων του και ο χαμός του να είναι πρόσφατος. Δεν θα πέσεις; Εγώ πολύ… Θα μου πεις, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε δυναμώνει… Αυτό είναι μια απίστευτη μαλακία, προσωπικά και εν τέλει define σκοτώνω. Έχω ζήσει πολλούς σκοτωμούς κι έχω πεθάνει κι από λίγο, σε κάθε χωρισμό, σε κάθε θάνατο κάποιου δικού μου. Δεν δυνάμωσα, αντίθετα ένοιωσα πόσο μόνος μένω με την πάροδο του χρόνου. Κι όσο κι αν παρηγοριέμαι με την παρουία των παιδιών μου, άλλο τόσο μελαγχολώ, που είναι δικά μου και δεν θα τα έχω, που δεν θα είμαι πάντα εκεί, ακόμα κι αν συναισθηματικά και ψυχικά θα είμαι μαζί τους. Φτάνει αυτό; Αμφιβάλλω…

Μετανοιώνω για ό,τι έγινε το τελευταίο διάστημα; Προαναγγελία, ενός τέλους ήταν. Θα συνέβαινε κάποτε, απλά ήρθε άτσαλα κι απότομα. Out of the blue, που λέμε στην καθομιλουμένη. Όμως όσο κι αν το ξέρεις κι αν το πιστεύεις, όσο κι αν το περιμένεις δεν παύει να πονάει και σήμερα, ο πόνος είναι πιο έντονος και η μοναξιά δείχνει τα δόντια της γρυλλίζοντας απειλητικά. Αυτό το ζώο, με έχει δαγκώσει πολλές φορές και ξέρω πώς είναι. Το βίωσα τα τελευταία χρόνια, περισσότερο επώδυνα, αλλά είναι που τώρα ότι δεν έχεις και πολλές λύσεις.

Είχα γράψει σε παλιότερο post, ότι πονάω, μια νύχτα δύσκολη και βαρειά. Έτσι είμαι και τώρα. Η μέρα αυτή, η σημερινή, κάποτε ήταν γλέντι και χαρά. Έγινε μελαγχολία και σκέψεις. Απόσυρση και πικρία…

Το τραγουδάκι και η φωτογραφία, αναμνήσεις μιας άλλης ζωής… Καλημέρα

Η αλήθεια, είναι πως οντας Έλληνας δεν μπορώ να παραμένω αδιάφορος σε ένα τεχνηέντως, έστω, εθνικό ζήτημα, όμως, όντας άνθρωπος που ζη στο εξωτερικό κινείται στο εξωτερικό, λαμβάνοντας ερεθίσματα, τόσο από πολλά διεθνή κανάλια, όσο και από διάφορες διεθνείς εφημερίδες, sites κτλ, δεν μπορώ παρά να μην απορώ, για τον πολιτικό μεσαίωνα που ζούμε στην Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι πως έχω σοβαρές επιφυλλάξεις κατά πόσο ο μέσος Έλληνας, γνωρίζει τί γίνεται, έξω από τη γειτονιά του, με εξαίρεση, ποιός τα έφτιαξε με ποιόν και ποια γαμήθηκε με κάποιον άλλο κι αυτό μέσω εκπομπών ακραίου Πολιτισμικού ενδιαφέροντος, τύπου Δρούζα ή Τατιάνας, αλλά διερωτώμαι, αν είναι δυνατόν, οι φωστήρες της πολιτικής να είναι τέτοια ζώα που να μην ξέρουν ότι δεν υπάρχει ούτε μία (1) χώρα, εφημερίδα, αερπορική εταιρεία, ό,τι σκατά θέλετε, που να λένε τα Σκόπια FYROM κι όχι Μακεδονία!!!

Δεν βλέπουν; Δεν ακούν; Δεν λαμβάνουν εκθέσεις από το διπλωματικό σώμα; Δεν μπορώ να καταλάβω τί σκατά κουβαλάνε στο κεφάλι τους. Αρχίζοντας από τον απίθανο γκαντέμη, που τα έκανε όσο πιο σκατά θα μπορούσε να τα κάνει ένας άνθρωπος και φτάνοντας στον Καραμανλή και τη Ντόρα (βλέπετε σόϊ πάει το βασίλειο…)

Ρε κάφροι, ξυπνήστε επιτέλους και αποδεχθήτε την αλήθεια. Μακεδονία τη ξέρουν στα ξένα και δεν φταίνε οι κουτόφραγκοι. Εσείς και η πολιτική σας φταίει και κοιτάχτε να ενημερώσετε τον κοσμάκη και να πάμε παρακάτω. Ακόμα κι έτσι, όσο πικρό κιαν είναι το αγγούρι, όπως είπε ο δρακουμέλ σε δέκα χρόνια δεν θα το θυμάται κανείς… Άντε, όμως να αρχίσουμε να μετράμε κάποτε!!!

UPDATE: Κι επειδή τόνισα ότι τεχνηέντως ανεδείχθη το “Μακεδονικό” σε εθνικό ζήτημα και προσπαθούν να καλύψουν λάθη του παρελθόντος (από το πολύ μακρινό μέχρι το πρόσφατο και λέγοντας μακρινό, εδράζεται τουλάχιστον από πριν το Β΄ΠΠ) ας συμπληρώσω ένα πραγματικό πρόβλημα. Παραθέτω αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Καθ. Μπάλλα, μέχρι πρόσφατα προέδρου του ΟΚΑΝΑ.

“…Το μεγάλο του στοίχημα στον ΟΚΑΝΑ ήταν η κατάργηση της απομόνωσης των τοξικοεξαρτημένων. Η μέθοδος που προώθησε ήταν η ένταξη των μονάδων του ΟΚΑΝΑ σε νοσοκομεία. «Μπαίνοντας ως ασθενείς οι χρήστες στο ΕΣΥ, καταπολεμάται και ο ρατσισμός εναντίον τους. Διότι δεν είναι ούτε οι κακοί ούτε οι εκλεκτοί του Θεού. Το πρόβλημά τους είναι πολυπαραγοντικό: κοινωνικό, βιολογικό, ψυχολογικό. Ηδη, πρέπει να σας πω ότι τα περισσότερα νοσοκομεία στην ελληνική περιφέρεια το έχουν αποδεχθεί και ορισμένα έχουν πάρει και πρωτοβουλίες για την ένταξη των μονάδων υποκατάστασης, όπως στην Κατερίνη, Βέροια, Πρέβεζα, Αρτα, Γιάννενα, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Καβάλα. Ελπίζω να υπάρξει μια κανονιστική πράξη, μια πολιτική απόφαση, για να προχωρήσει άμεσα η ένταξη των μονάδων στο ΕΣΥ».

Ανησυχεί για τις λίστες αναμονής. «Είναι περίπου 4.000 άτομα που περιμένουν να μπουν στα προγράμματα και ο μέσος όρος αναμονής είναι 4 χρόνια! Να σκεφτείτε ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι χρήστες δεν περιμένουν πάνω από τρεις εβδομάδες. Οσο κι αν φαντάζει ανέφικτο, θα πρέπει να πλησιάσουμε αυτόν το στόχο», δηλώνει ο κ. Μπάλλας, ο οποίος μεταξύ άλλων είχε διατελέσει διευθυντής στο Retreat Hospital της Μ. Βρετανίας.

Αφήνει όμως και αιχμές για ορισμένους. «Ο ΟΚΑΝΑ δεν μπορεί να μεταβληθεί σε ΔΕΚΟ. Κάποιοι ήθελαν να τον μετατρέψουν σε όργανο εξουσίας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ένα τεράστιο πρόβλημα που υποσκάπτει το μέλλον του λαού και φέρνει δυστυχία προκειμένου να παίζει παιχνίδια εξουσίας…”

Αυτά

Καλησπέρα καλά μου παιδιά. Όνειρο ήταν και πάει… Του χρόνου πάλι με την ελπίδα ότι θα είναι το ίδιο καλά πολύ πιο ήρεμα όμως.

Μετά από μια πτήση τραγική αφού τα μικρά μικρά, έκαναν ΤΟ χαμό, γιατί δεν εννοούν να ξεκολλήσουν από τη μάνα τους και κάποτε έπρεπε να κάτσουν στο ρημάδι το κάθισμα, ακολούθησε κι ένα ταξειδάκι δυόμησι ωρών, ήτοι φτάσαμε καλές μία το πρωί. Κάτι ο ψυχαναγκασμός μου να φτιάξω κάποια πράγματα, κάτι η υπερένταση (καυγά, έχω μάθει πολύ καλά, μπορείς να στήσεις παντού και πάντα και για ασήμαντη αφορμή) κοιμήθηκα αργά. Πολύ για να καταφέρω να ανοίξω τα μάτια μου (εχθές) και να πάω σε κάποια επαγγελματική ομιλία. Ευτυχώς έχουμε μια σχετική ευελιξία και θα αναπληρώσω στο μέλλον.

Σήμερα πάλι, αφού χάσαμε δύο (2) λεωφορεία καταφέραμε και φτάσαμε μόνο με μισή ώρα καθυστέρηση. Anyway…

Βοτκίτσα πορτοκάλι ( για τις βιταμίνες ντε!) καλή μουσικούλα (motion lounge), εσχάτως και τσιγάρο και βυθιζόμαστε στο βούρκο της ακολασίας και της dolce vita…Νέα χρονιά, νέες σκέψεις, νέες ελπίδες, νέα όνειρα, που όμως δεν είναι δα και τόσο νέα. Μόνο ξεχασμένα. Κάτι σαν το “γύψο”, remember; Ε, ο καθένας έχει το δικό του Πολυτεχνείο…

BY THE WAY γνωρίζει κανείς σας τί κάνει η Μαρία Δεδούση; Ούτε φωνή ούτε ακρόαση αυτό το κορίτσι, είναι καλά βρε παιδιά; Πείτε αν ξέρετε κάτι!

Όχι για να ξυπνήσουμε τη λύπη και την οργή (αν και δεν θα ήταν και τόσο λάθος…), αλλά για να θυμόμαστε εξαιτίας ποιών, εμείς μιζεριάζουμε και το σημαντικότερο, μπορούμε ακόμα και ζούμε…

Λίγες μέρες έμειναν και γυρνάμε στη μαμά Sverige…

Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Δύσκολοι μήνες έρχονται από κάθε πλευρά, ψυχολογική, επαγγελματική, προσωπική (καλά εδώ είναι Μην Αγγίζετε) και να δούμε πώς θα βγει πέρα…

Όχι πως μέχρι τώρα είναι ρόδινα, απλά απέχω από το να μιζεριάζω και να κλαίγομαι, για την μαλακία του καθενός, της οποίας κιόλας δεν είμαι και ο άμεσος αποδέκτης, άλλο αν αφορά εμένα και μόνο εμένα καθώς και ένα (1) ακόμα άτομο… Αλλά Έλληνες είμαστε, το μοιραζόμαστε το πρόβλημά μας με καμιά δεκαπενταριά λεβέντες ακόμα και γίνεται πιο interactive… Ζήσε το Μύθο σου στην Ελλάδα…

Όπως πολύ καλά ξέρετε, κάποιοι κιόλας από πρώτο χέρι, οι τελευταίοι μου μήνες ήταν (και είναι) επιεικώς τρυκιμιώδεις και το μετεωρολογικό δελτίο δεν προβλέπεται να αλλάξει σύντομα, πάντως… Τις μέρες που απείχα από το blog, μέχρι και που σκέφθηκα, να το παρατήσω, όχι γιατί δεν με φτιάχνει ή κουράστηκα, αλλά γιατί ένοιωσα μια απέραντη αηδία. Αηδία, γιατί από διάφορες, ανεπιβεβαίωτες πηγές (κι όχι απαραίτητα έγκυρες), έφτασαν πληροφορίες για καλοθελητές (;), οι οποίοι και εκτύπωναν τα ποστ που ανέβαζα και μίλαγα για τα αισθήματά μου για κάποια άλλη γυναίκα… Βλέπετε, η δημοσιοποιήση των αισθημάτων αποτελεί “αδίκημα”, ειδικά όταν κάποιοι, ψάχνουν για αφορμές. Όλο αυτό ίσως και να το καταλάβαινα, αν η όλη ιστορία είχε περιοριστεί σε φυσιολογικά επίπεδα, αλλά πια περάσαμε πολλά όρια…

Καταλαβαίνω την οργή, τον θυμό, τη λύπη κάποιου, ειδικά όταν το παιδί του περνάει πολύ άσχημες στιγμές και μεγάλη ανηφόρα, αλλά από εκεί, μέχρι να εκστομίζεις απειλές, είναι way too much.

Φτύνω κατάμουτρα κάθε μαλάκα, που ανακατεύεται σε μια υπόθεση καθαρά προσωπική και δημιουργεί έξτρα χάος, σαν να μην έχουμε αρκετό ήδη, μόνο και μόνο για να μπορεί να κουτσομπολεύει τρώγοντας πίτσα και κοιτάζοντας Τατιάνα στην τηλεόραση. Έπειτα, αν νομίζουν ότι θα με περιορίσουν, από το να γράφω αυτά που νοιώθω, είναι γελασμένοι, αφενός κι αφετέρου, το μόνο σίγουρο, είναι πως δεν βοηθάνε καθόλου. Αντίθετα, με έχουν κάνει να μην θέλω όχι να τους δω, αλλά δεν αξίζουν ούτε τη σκέψη μου. Αν καταφέρατε κάτι, εσείς που τηλεφωνείτε δεξιά κι αριστερά, βρίζοντας με, αντί να με πάρετε εμένα και να μου τα πείτε απευθείας (μου αρέσει που μιλάνε και για αντριλίκια), καταφέρατε να χάσω και τα τελευταία ψήγματα σεβασμού. Α! Μια και το θυμήθηκα, οι δηλώσεις τύπου, “εγώ τον αγάπησα σαν παιδί μου” είναι τουλάχιστον passer, κυρίως γιατί η μέχρι τώρα πορεία σας έχει δείξει το ακριβώς αντίθετο και επίσης, οι ενέργειές σας μόνο αξιοπρέπεια δεν έδειξαν, όλα τα χρόνια που πέρασαν (αν θέλετε μπορώ να γίνω πολύ συγκεκριμένος..!) επίσης, δεν νομίζω ότι έχετε το μεγαλείο της ψυχής να αγαπήσετε κάποιον, που πολλάκις τον έχετε χαρακτηρίσει ρεμάλι.

Κλείνω λέγοντας το εξής. Σας ανέχτηκα, πολλά χρόνια, εφτά συγκεκριμένα. Πέρασα από πολύ δύσκολες στιγμές, στις οποίες λάμψατε δια της απουσίας σας και τις φορές που εμφανιστήκατε, ήταν μόνο για να δημιουργήσετε πρόβλημα. Το να κάνετε αναφορά στον πατέρα μου, στη ζωή του, στο πώς πέθανε και στις επιλογές του, είναι φτηνό και πρόστυχο, για να μην πω ανήθικο. Δεν γνωρίζατε τον πατέρα μου στο ελάχιστο και είστε τυχεροί, γιατί αν τον μαθαίνατε, θα τρέχατε να κρυφτείτε, από ντροπή, βλέποντας τί σημαίνει θυσία και αγάπη. Τόση, που δεν δίστασε και να αυτοκτονήσει όταν συνειδητοποίησε τις μαλακίες που έκανε στον εαυτό του και στους γύρω του. Λοιπόν άντε και στο γέροδιάολο και βουλώστε το, γιατί μπορεί να μην μιλάω, αλλά καμιά ώρα θα με πιάσει το Τριπολιτσιώτικο και δεν θα σας χωράει ο τόπος κι αν νομίζετε ότι μπορείτε να με απειλείτε ότι θα με σκοτώσετε δείχνει το επίπεδό σας και το μυαλό σας…

ΥΓ. Πριν αρχίσετε να κάνετε μαθήματα αγάπης στους γύρω για τα παιδιά τους, κοιτάξτε να αγαπήσετε τα δικά σας πρώτα!

… Γιατί εμένα δεν θα με δείτε! Χα! Κάποιοι δηλαδή θα με δείτε και πολύ μάλιστα και από την καλή κιόλας… Τώρα για την ανάποδη επιφυλάσσομαι εις το διηνεκές ένεκα τουρίσται και μην διαταράξουμε τα χρηστά ήθη και έθιμα του τόπου μας…

Μάγκες (και γοργόνες) ήρθε η ώρα! Του Γιάννη Βαλαώρα μάλλον παρήλθε, άρα για τη δικιά μου μιλάμε… Ναι, κοιτάχτε μην χαίρεσται και τόσο δεν σκέφθηκα να διαβώ άνωθεν και ούτε έχω λάβει και ανάλογο email, για να ετοιμάζω το κουστουμάκι το σοβαρόν. (Μια και τα έφερε η κουβέντα, επειδή τώρα “κατεβαίνω” solo και δεν υπάρχει ανάλογη γνώσις και πληροφόρησις, άν, λέμε τώρα ΑΝ – μη το δένετε και κόμπο – και τύχει το μοιραίο και σας την κοπανήσω δια παντός, επιθυμία μου είναι να γίνω BBQ, παρακαλώ και ευχαριστώ προκαταβολικώς καθότι να ευχαριστήσω εκ των υστέρων μου κάνει δύσκολον ολίγον τί!)

Παμ’ παρακάτω… Τί λέγαμε; Α! Ναι… Τη στρίβω και όχι δια του αρραβώνος, πλην δια της Viking Airlines (τιμημένη εταιρεία!) και σε 3 1/2 ωρίτσες είμαι στην τροπική Αθήνα. Με την ευκαιρία δε να απευθύνω τις ευχαριστίες μου και τη βαθειά μου συγκίνηση στην κυβέρνηση της Ελλάδος, η οποία με ιδιαίτερο ζήλο και σθένος και με σεβασμό στις ανάγκες του πολίτη, λαμβάνοντας υπόψη το αναβληθέν ταξείδι μου στο Μαρόκο, φρόντισε να μετατρέψη την Ελλάδα σε Μαρόκο!

Έτσι… Σκέψεις πως το αρχικό σχέδιο ήτο όπως μετατραπούμε σε Dubai ελέγχονται ως ανακριβείς, ελλείψη μοναρχίας…

Λοιπόν καλοί μου φίλοι την κάνω με ελαφρά και έρχομαι πιο κοντά σας… κι όχι όπως ο χρυσός αλλά όπως η βροχή (για ορισμένα προσώπατα…), για τους λοιπούς ε,απλά έρχομαι! Τί να γίνει τώρα δηλαδή, αναφορά θα δώσουμε;

Ααααααααχ… Καλοκαιράκι… Ήλιος, θάλασσα, χταποδάκι…

(μια και είπα χταποδάκι, προβλέπω να αυξηθούν οι ψαράδες μετά την ανάγνωση του ποστ…)

Κανονίστε ρε, να κατέβω κάτω και να αρχίσουν οι βροχές και τα κρύα, να σας ρίχνω μπινελίκια μέχρι να φύγω… Τ’ ακούς εσύ εκεί πάνω ή μου κάνεις τη παλαβή; Ε; Εεεεεεεεεεεεε;;;;;;;;;;;

Άντε να σοβαρευτούμε λίγο… Φεύγω! Γειά σας

(Το άσμα για το πλάσμα…)

27/8/2007
>
> “Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
> πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
> «Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα.”
>
> Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
>
> λογική της δημοσιογραφίας..
>
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τα 3-4 πρόβατα που δεν πρoλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
> ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
>
> που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
> κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
>
> κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό.. Θα ήθελα να ξεχάσω
> τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
> παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
> και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
> φλόγες να μας ζώνουν από παντού
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
> όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
> γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
> όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
> Θα ήθελα να τους ξεχάσω
> όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
> επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
> Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
> όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
> και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
> εκτεθειμένους στις φλόγες
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η
> φωτιά
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
> τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
> δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν
>
> Μα δεν θα ξεχάσω
> εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
> δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
>
> μας περιτριγύρισαν Μα δεν θα ξεχάσω
> τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
> για αυτούς περιοχή
> Μα δεν θα ξεχάσω
> όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
> χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
> κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
> Μα δεν θα ξεχάσω
> το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
> για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
> συμφέροντα.
> Μα δεν θα ξεχάσω
> οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
> μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
> μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
> Μα δεν θα ξεχάσω
> την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
> αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
> μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
> και καλοσύνη.
> Σας ευχαριστώ.
>
> Και δεν θα ξεχάσω
> να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
> για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου. Η
> απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν
> υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
> Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
> πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
> πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
> δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
> πνευμόνια μου…
>
> Λίγη στάχτη στα μαλλιά…
> δολοφόνοι…

Κατ’ ακρίβειαν το παρόν πόστ αποτελεί απάντηση στο ποστ του Μπαμπάκη. Θα ήθελα να πω λίγες λέξεις παραπάνω κι έτσι σκέφθηκα να ανεβάσω ένα ποστ. Ο Μπαμπάκης θέτει ένα πάρα πολύ ισχυρό σκεπτικό και μάλιστα με αρκετά λογική δομή. Θα συμφωνήσω απόλυτα με το σκεπτικό του, όμως θέλω να αναπτύξω λίγες σκόρπιες σκέψεις και ιδέες.

Κατ’ αρχήν διαφωνώ κάθετα με την αποχή. Πέρα από το σκεπτικό που έχει αναπτυχθεί σε διάφορα μπλογκς, ότι δηλαδή κάποιοι κάποτε πέθαναν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν για να μπορώ εγώ να μαυρίζω τον πάσα ένα τυχαίο (κυτιολεκτικά!) ή για να μπορεί το κάθε τσογλάνι να καίει την ελληνική σημαία, νομίζοντας ότι έπιασε τον παπά απ’ τα γένια, για να μην πω από πουθενά αλλού, άλλωστε αυτός που θα υπολόγιζε και θα ένοιωθε δέος για αυτούς τους αγώνες και τις θυσίες, δεν θα ανήκε σε αυτούς που από αντίδραση ή διαμαρτυρία θα απήχαν. Νομίζω όμως ότι είναι θεμελιώδες δικαίωμα, το να ακουστείς, να υπολογιστείς. (σ.σ. αν τα ποσοστά αποχής δεν ήταν τόσο μεγάλα και οι μαύροι, ειδικά αυτοί, των ΗΠΑ, ψήφιζαν, σκεφθήτε ότι ο Μπους δεν θα είχε εκλεγεί πρόεδρος, από την πρώτη τετραετία…)

Συμφωνώ απόλυτα με τον Μπαμπάκη όταν λέει ότι το λευκό και το άκυρο είναι βούτυρο και μαρμελάδα στα δύο πρώτα κόμματα. Δυστυχώς είναι τέτοιο το εκλογικό σύστημα (βλέπετε μπορεί να είναι ανίκανοι και βλάκες, αλλά είναι και πονηροί…) και τα λευκά και άκυρα δυστυχώς δεν έχουν νομική ισχύ.

Πολλοί από τους αναγνώστες αναρωτιούνται πού να τη ρίξουν τη ρημάδα τη ψήφο… Ο Μάνος μάλιστα δηλώνει ότι δεν θέλει να ρίξει ούτε στους μεγάλους αλλά ούτε και στους μικρούς…

Παρατήρηση/εξομολόγηση: Ανέκαθεν αρνούμην σθεναρά την αριστερή όχι ιδεολογία, αλλά πραγματικότητα, πολύ πριν βρεθώ να σπουδάζω στη Ρουμανία. Πιτσιρικάς μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες από τον εμφύλιο και ζώντας έντονους καβγάδες μεταξύ συγγενών, την εποχή που η κομματοποιημένη πολιτική είχε κάποια αξία. Με τα χρόνια, κάτι τα προσωπικά βιώματα, κάτι η εξέλιξη της ιστορίας, η αριστερά στην Ελλάδα κατάντησε αν μη τί άλλο γραφική και ιδιαιτέρως ξύλινη, χωρίς όραμα και λύσεις για μια Ευρωπαϊκή Ελλάδα, κυρίως. Είναι που και οι αναρχοαυτόνομοι με τους οποίους διαφωνώ κάθετα και οριζόντια, πρωτίστως γιατί όση επαφή έχουν με τις ιδέες του Μπακούνιν άλλη τόση έχει κι ο Ντόναλντ Ντακ με τη πυρηνική φυσική, προέρχονται από την αριστερά, ως κεντρική ιδέα. ΌΠως και να έχει αριστερά για μένα στην Ελλάδα, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει;

Ο Μάνος, αναφέρει ότι δεν θέλει να το ρίξει στα μικρά κόμματα… Σωστό. Να σου θυμήσω όμως ότι το ΚΚΕ έγινε 3ο κόμμα μόλις το ’77; Να σου θυμήσω ότι το ΠΑΣΟΚ, πήρε τις εκλογές το ’81, χάρη στις ψήφους του ΚΚΕ και του ΚΟΔΗΣΟ, προκειμένου να πέσει η “επάρατη” Δεξιά; Το αν τα δύο αυτά κόμματα τα έφαγε η μαρμάγα έχει να κάνει και με τα παιχνίδια του Αντρέα εκείνα τα πρώτα χρόνια…

Ας είναι… Λοιπόν θα συμφωνήσω με τα παραπάνω του Μπαμπάκη και με το σκεπτικό ότι κάπου θα το ρήξω, εγώ τολμώ να το δηλώσω και δημοσίως ότι θα ψηφίσω ΚΚΕ… Ψήφος διαμαρτυρίας θα είναι, καθαρά και αποκλειστικά και το πιθανότερο είναι να πάει άκλαυτη η ψήφος, αλλά εγώ δεν βλέπω άλλη λύση, για να διαμαρτυρηθώ.

Αυτά… σύντροφοι!

Αυτοί είναι οι φίλοι μου. Ο ένας επιχειρεί από τα γνωστά Canadair ενώ ο άλλος από τα ελικόπτερα έρευνας και διάσωσης, δηλαδή τα επίσης γνωστά Super Puma.

Ο ένας από αυτούς κιόλας έγινε πατέρας για πρώτη φορά, πριν από πολύ λίγες μέρες. Το καθήκον αλλά κυρίως το φιλότιμο και η φιλοπατρία αυτών των ανθρώπων ωθεί τους εαυτούς τους στα όριά τους, για να μπορέσουμε μετά να χτίσουμε με άνεση τη βιλίτσα μας…

Έβλεπα στο ΣΚΑΙ στο διαδίκτυο στιγμιότυπα με πτήσεις των αεροσκαφών και παρατηρούσα πόσο χαμηλά πετούν. Συγκινήθηκα, γιατί ξέρω τον φίλο μου και ξέρω και πώς είναι όλοι αυτοί που πετούν και αυτοί που είναι στο έδαφος για να προλαβαίνουν τα πάντα και να είναι επιχειρησιακά τα αεροσκάφη. Δεν είναι υπερβολή ούτε σχήμα λόγου, ότι τα παιδιά αυτά ξεπερνούν κάθε λογική, για να ανταπεξέλθουν (βλέπετε η τηλεόραση αφαίρεσε και τη σημασία των λέξεων και όλα ακούγονται τόσο κοινότυπα).

Φοβάμαι για την ασφάλειά τους και θέλω να τους πω πόσο τους αγαπώ και πόσο τους ευχαριστώ και τους σέβομαι γι’ αυτό που κάνουν… Ξέρω ότι είναι τόσο δυνατοί χαρακτήρες που τα δικά μου ευχαριστώ δεν τα χρειάζονται, αλλά ώρες που είναι, δεν ξέρω πώς αλλιώς να δείξω ότι τους νοιάζομαι.

Είμαι συγκλονισμένος

Είμαι φοβισμένος

Είμαι μουδιασμένος

Είμαι άφωνος

Είμαι οργισμένος

Είμαι συγκινημένος. Συγχωρήστε μου τη συγκίνηση, αλλά τα δάκρυά μου, δεν μου επιτρέπουν να είμαι και ιδιαίτερα ψύχραιμος…

Οτόπος που αγάπησα, που πόνεσα, που υπηρέτησα παύει να υπάρχει… Η μελωδία αφιερωμένη

Είναι φορές που δεν έχεις λόγια, για να περιγράψεις τον πόνο, τη θλίψη, την οργή… Μου έχει συμβεί πολλές φορές να βλέπω τα γεγονότα να με προσπερνούν κι εγώ να στέκω αδύναμος να αρθρώσω μια λέξη, από τον κλονισμό και την έντασή τους…

Ίσως και να κράταγα μια στάλα διακριτικής παθητικότητας και να μην έγραφα λέξη. Άλλωστε τί θα αλλάξει; Όμως είναι οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και κάποια σχόλια που διάβασα όσο και κάποια σημερινά άρθρα σε εφημερίδες, με “έσπρωξαν” να γράψω πέντε αράδες.

Είμαι της άποψης πως στην Ελλάδα, κάνουμε ή κάνουν κάποιοι τεχνηέντως κατάχρηση της καλοσύνης και της αφέλειάς (;) που μας διακρίνει, συχνά… Έχουμε καταντήσει μια κονωνία διχασμένη, με την ψυχιατρική ερμηνεία της λέξης, που αυτομαστιγωνόμαστε στο όνομα της προόδου και της παράδοσης ταυτόχρονα… Πολλοί από αυτούς που κατέβαιναν στους δρόμους πριν πολλά (όχι και πάρα πολλά όμως) χρόνια, για να διαδηλώσουν κατά της ονομασίας της Μακεδονίας είναι αυτοί που δεν ενοχλήθηκαν και ιδιαίτερα για την σύλληψη Οτσαλάν. Όπως πολλοί από αυτούς που ήταν υπέρ της ένταξής μας στην ΟΝΕ και της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ, ευχαρίστως διαδήλωσαν διαμαρτυρώμενοι που το Αλβανάκι θα κρατούσε την Ελληνική σημαία στην παρέλαση…

Είναι πολλοί αυτοί που γράφουν ή θα γράψουν για τη συλλογική ευθύνη, όλων μας. Ένα γενικό ανάθεμα και καθαρίζεις… Φταίμε όλοι. Πιο παλιά είχαμε το δεν φταίει κανείς. Τώρα φταίμε όλοι… Όπως και να έχει, κάποιος συγκεκριμένος που να φταίει, σ’ αυτόν τον τόπο δεν έχει βρεθεί…

Διάβαζα ένα άρθρο, δεν έχει σημασία ποιού και πού, όπου ο συντάκτης αναθεματίζει τη νοοτροπία μας και τον “ωχ αδερφισμό μας” και δεν μπορώ να διαφωνήσω, κατ’ αρχήν. Εκεί που διαφωνώ είναι στο γεγονός, πώς υπάρχουν πολλοί συμπολίτες οι οποίοι έχουν τη διάθεση να προσφέρουν ενεργά και δεν έχουν το βήμα να το κάνουν. Διαφωνώ με την άποψη που οι περισσότερες εφημερίδες έχουν υιοθετήσει, απλά να καταγράφουν απόψεις συντακτών, ούτε καν δηλαδή διασταυρωμένα γεγονότα. Διαφωνώ με τη νοοτροπία, κανάλια, Τύπος γενικότερα, να χαϊδεύουν τα αυτιά πολιτικών και στην πρώτη στραβή να το παίζουν κριτές και τιμητές των πάντων, απλά για να γεμίσουν το χρόνο των δελτίων ή για να πουλήσουν φύλλα.

Όλοι λένε (αυτό το γενικόλογο είναι σωτήριο τελικά) να κάνουμε αυτοκριτική, να δούμε τις ευθύνες που έχουμε όλοι μας, αλλά δεν έχω δει και κανένα άξιο γράφοντα τούτων των απόψεων να μας μοιράζεται τις δικές του εξομολογήσεις…
Στεκόμαστε στις στιγμές, σαν τομή με το νυστέρι, στο τραπέζι του ανατόμου και χάνουμε την ουσία. Είναι εύκολο να ρίχνουμε το ανάθεμα δεξιά αριστερά, όμως τελικά η ταπεινή μου άποψη είναι πως στις ρημάδες τις εκλογές, όταν ψηφίζω για κάποιον καραγκιόζη, το κάνω για να μου λύνει προβλήματα και όταν ανοίγω την τηλεόραση, να δω τις ειδήσεις, το κάνω για να μάθω τις ειδήσεις κι όχι για να βιώσω αυτομαστιγώματα και καινούρια ενοχικά συμπλέγματα.

Το αν έχουμε όλοι μας ευθύνες και σε ποιό βαθμό είναι ένα ζήτημα, όμως μέχρι εκεί υπάρχει στο μεταξύ μια κατηγορία ανθρώπων που έχουν ευθύνες να μας προστατεύουν από το να έχουμε εμείς ευθύνες. Δεν θα ζήταγα ποτέ από τον Καραμανλή να πάει να μαζέψει τα κονσρβοκούτια, που κάποιος ασυνείδητος πέταξε στο δάσος, όμως δεν μπορώ να μην κατηγορήσω όλο τον πολιτικό κόσμο που με χαρακτηριστική άνεση δεξιώνονται και συναγελάζονται, αντί να κάνουν μια επένδυση στην Παιδεία, μπας και αλλάξουν τα μυαλά μας κάποτε.

Για να τελειώνω με τις φλυαρίες μου, δεν μπορείς να κατηγορείς κάποιον ότι φέρει ευθύνη για κάτι, όταν δεν έχεις φροντίσει να του δείξεις, πώς είναι το σωστό, όταν δεν του έχεις τις προϋποθέσεις να πράξει το ορθό, το έντιμο, το άξιο. Από εκεί και μετά είναι και εκ του πονηρού…

UPDATE: Μεταφέρω (copy-paste) απόσπασμα άρθρου απο την Καθημερινή του κ. Τερζή:

“…Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι είναι τέτοιες οι διαστάσεις της τραγωδίας «που δεν μπορείς εν θερμώ ούτε αναλύσεις να κάνεις ούτε να εκτιμήσεις το κόστος». Θεωρούν, πάντως, ότι αναμφίβολα θα υπάρξει εκλογικό κόστος για τη Νέα Δημοκρατία τουλάχιστον στις περιοχές που επλήγησαν –παρά την όποια αρωγή στους πληγέντες– ενώ εις ό,τι αφορά το ευρύτερο εκλογικό σώμα, επισημαίνουν ότι «και το ΠΑΣΟΚ έχει ιδιαίτερη δυσκολία διαχείρισης, καθώς θα πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ της κριτικής και του κινδύνου να εξοργίσει την κοινή γνώμη».

Σε πρώτο χρόνο, κυβέρνηση και κόμμα θα προχωρήσουν σε αναβολή σειράς προεκλογικών εκδηλώσεων αλλά και προβολής των προεκλογικών μηνυμάτων ώστε να υπάρξει χρόνος απορρόφησης του σοκ από την κοινή γνώμη αλλά και θεραπείας του «μουδιάσματος» που βιώνουν γαλάζια στελέχη και ψηφοφόροι. Μάλιστα, δεν αποκλείουν κάποια σχετική πρωτοβουλία προσωρινής αναστολής της προεκλογικής διαμάχης, συμπαρασύροντας και τα υπόλοιπα κόμματα.

Την ίδια στιγμή θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια να παρασχεθεί η, μεγαλύτερη δυνατή, οικονομική και ηθική αρωγή προς τους πληγέντες. Με πρώτο τον πρωθυπουργό θα υπάρξει έμπρακτη ένδειξη σεβασμού προς τα θύματα και, συνεπώς, οι «κραυγές» απαγορεύονται διά ροπάλου, ώστε να εκτεθούν όσοι επιχειρήσουν να σηκώσουν το «λάβαρο της μικροκομματικής αντιπαράθεσης».

Η κυβέρνηση (που ήδη ζήτησε τη συνδρομή της ΕΥΠ και της Αντιτρομοκρατικής) αλλά και το κόμμα μέσω των στελεχών θα «δουλέψουν» προς την κοινή γνώμη το –αποδεδειγμένο πλέον– σενάριο του εμπρησμού, χωρίς όμως να φωτογραφίζουν, έστω και εμμέσως, όποιον πολιτικό χώρο. Οπως χαρακτηριστικά έλεγε, χθες, στην «Κ» ο Γραμματέας της Ν.Δ. Λευτ. Ζαγορίτης, «οι φωτιές δεν μπαίνουν μόνες τους στις 12 τα μεσάνυχτα, δεν είναι οικοπεδοφάγοι γιατί δεν μπορούν να χτίσουν στα βουνά… κρίνετε μόνοι σας». “

Δηλαδή ακόμα και τώρα την πάρτη σας κοιτάτε;;;;;;;;;

Οι μέρες έφτασαν… Είναι ελάχιστες πια και το μυαλό είναι ήδη εκεί, αν και το σώμα έχει περιοριστεί για την ώρα εδώ… Πολύ σύντομα, θα είμαι Αθήνα…

Σχεδόν βλέπω και το αεροπλάνο, να με περιμένει.

Και επειδή τους τελευταίους μήνες έγιναν πολλά και τις τελευταίες εβδομάδες ακόμη περισσότερα κι επειδή τα καλά όταν είναι καλά είναι απίστευτα όμορφα, να ένα τραγουδάκι όλο ένταση και επιθυμία για αυτό που το παρελθόν έχει καταστήσει υπόσχεση γα το μέλλον.

Όταν ο έρωτας και η επιθυμία μεταφράζονται σε ανεξέλεγκτο πόθο και όταν η προσμονή γίνεται ανάγκη, η σκέψη μου της ανήκει…

Είναι πολύς ο καιρός που διάβαζα, μου το έχει επιβεβαιώσει κι ο μέντοράς μου, πως τα μεγαλύτερα ποσοστά αλκοολικών και καταθλιπτικών, όπως και σε αυτοκτονίες, στον ιατρικό κόσμο τα παρουσιάζουν οι ψυχίατροι.

Είναι επίσης γεγονός πως ο περισσότερος κόσμος μεταξύ σοβαρού και αστείου, μας τοποθετεί κάπου ανάμεσα στους ασθενείς μας και στους περίεργους τύπους που όλως περιέργως κυκλοφορούν ελεύθεροι. Η αλήθεια είναι πως είναι μια από τις δυσκολότερες ειδικότητες, χωρίς να προσπαθήσω να μειώσω τις υπόλοιπες, κυρίως γιατί έχει να κάνει με τις εσωτερικλες συγκρούσεις αυτού που έχεις απέναντί σου και εσένα του ίδιου.

Είναι γνωστό και στον τελευταίο φοιτητή ιατρικής ότι πρέπει να αποστασιοποιείται από τον ασθενή και τον πόνο του, για να μπορέσει να τον βοηθήσει όσο καλύτερα μπορεί… Στη Ψυχιατρική αυτό αποκτά ζωτική σημασία για να μπορέσεις να κρατήσεις τα λογικά σου, δηλαδή…

Είναι όμως φορές που δεν… Τί εννοώ;

Ηλικιωμένος κύριος γύρω στα 80, έρχεται για 2η φορά το τελευταίο μήνα στα επείγοντα ψυχιατρικά, για κατάθλιψη…

Θέλετε να ακούσετε ιστορικό; Ορίστε κι αυτό… Ο κύριος αυτός είχε ένα γιο, ο οποίος κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 αυτοκτόνησε με απαγχονισμό από ένα δοκάρι του σπιτιού. Άφησε πίσω του ένα μικρό αγόρι, το οποίο ο παππούς το ανέλαβε. Το φρόντισε και το μεγάλωσε. Το είδε να μπαίνει στην εφηβεία, να ανδρώνεται σιγά σιγά… Δεν ήταν η διάνοια μαθητής, ούτε και το ιδανικά τέλειο παιδί, όμως ήταν και εγγονός και το παιδί του κιόλας και το λάτρευε…

Το αγόρι αυτό στις αρχές του καλοκαιριού πέρασε στο Πανεπιστήμιο… Λίγες μέρες μετά αυτοκτόνησε με απαγχονισμό από το ίδιο δοκάρι που κάποια χρόνα πριν είχε κρεμαστεί ο πατέρας του.

Σημείωση, και τους δύο τους είχε βρει ο ηλικιωμένος κύριος…

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ανήκεις κάπου

Να γελάς από τη ψυχή σου

Να ζης τη στιγμή…

Δεν ήξερα πως μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος και χαρούμενος

Αυτό δεν το είχα ζήσει ποτέ.

Δεν περίμενα πως θα ένοιωθα τόσο έντονα πράγματα που δεν θα με ενδιέφερε ο έξω κόσμος…

Δεν θυμόμουν τη χαρά του να ανήκεις σε κάποιον. Να εξαρτάσαι…

Να θές να ζης το χαμόγελό της.

Ζω το σκίρτημα του Έρωτα, σαν μικρό παιδί που τον συναντά πρώτη φορά…

Δεν είμαι από την Κρήτη, όμως λόγω ανεξήγητων (;) ιδεών έχω μια συμπάθεια για το νησί, για τη μουσική του, το φαγητό του και όλα τα της Κρήτης. Είτε αυτό λέγεται μπαλωθιές είτε το απόλυτο και άγριο του τόπου.

Ανέκαθεν είχα μια δορυφορική σχέση με το νησί αυτό και κάποιοι φίλοι που κατάγονται από εκεί, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές ότι είναι εξαιρετικοί άνθρωποι, όταν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.

Έχουν κι ένα ιδιαίτερο τρόπο να δείχνουν τα συναισθήματα τους κιόλας…

Ατίθασες ψυχές. Με αφορμή αυτές τις ατίθασες ψυχές θα στείλω στη δικιά μου γενναία και ατίθαση ψυχή αυτό το ποστ σήμερα. Για το γενναίο μου αγρίμι…

Προ μόλις ολίγων ημερών είχε γίνει αναφορά από τούτο το blog στον τρισκατάρατο και είχα παραπονεθεί ή έστω είχα εκφράσει την ανησυχία μου για την αρνητική ενέργεια που φημολογείται πως ακολουθεί τον πολιτικό Άνδρα…

Καίτοι άνθρωπος της Επιστήμης και δη ψυχίατρος, σημειώνω δε και με τάσεις προς τον αθεϊσμό ή να μη τί άλλο προς την κριτική σκέψη, οφείλω να ομολογήσω πώς περισσότερο συντηρώ το μύθο, χάριν αστεϊσμού παρά το πιστεύω…

Μεταξύ των συμμετεχόντων η Νατάσα, εγώ κι η KV (καλομελέτα…). Εχθές χάλασε το αυτοκίνητο της Νατάσας καθ’ οδών προς εκδρομή, ενώ εγώ σήμερα είχα λάστιχο στο ποδήλατο με αποτέλεσμα να αργήσω στα ραντεβού μου στην κλινική…

Φταίω εγώ τώρα;;;;;;;;;

 

Και μιας και είναι τόσο γουρλής ο άνθρωπος ας στείλει και τις ευχές του στο Γαύρο για καλή επιτυχία φέτος!!

Σε σκέφτομαι σήμερα… Έντονα

Το χρώμα της λαχταρας σου

 Τη γεύση του φιλιού σου

Την ανάσα σου

Το χάδι σου

Τη σκέψη σου

Τον πόθο σου

Και τον δικό μου

Παρασκευή επιτέλους! Είναι ώρες ώρες που δεν περνάνε οι μέρες με τίποτα… Με grader να τις σπρώχνεις αυτές εκεί! Βράχοι ακλόνητοι!

Κάπως έτσι ήταν οι τελευταίες μέρες της εβδομάδας, είτα γιατί είχα αρκετη δουλειά με τις εφημερίες είτα γιατί το πλάσμα μου έλλειπε με αφορμή τη γιορτή του δεκαπενταύγουστου κι εγώ ήμουν πιο μαγκούφης απ’ ό,τι συνήθως… Τέλος πάντων, οι μέρες περνάνε και σύντομα θα είμαι στο αεροπλάνο που θα με φέρει στην αγκαλιά της και στην εξωτική Αθήνα…

Τώρα που το θυμήθηκα, τί σας έπιασε κυρίαρχε Λαέ και μου θέλετε εκλογές στο ντάλα καλοκαίρι; Χάθηκε ένας Νοέμβριος, ένας Δεκέμβριος;

Άσε δε που έχω κι ένα θέμα κιόλας που μου προέκυψε προ ολίγων λεπτών. Ανάθεμα την Ευρώπη μου κιόλας τρομάρα μας… Τί είπε ο χοντρούλης ότι θέλει εκλογές γιατί πάμε καλά;

Μμμμμμμμμμμ… Λοιπόν μιλάω με Ελλάδα προ ολίγου, πώς λέμε “μάνα ρέηβερ τώρα”; Ένα τέτοιο πράγμα, λοιπόν και Αυτή (βλ. Προηγούμενο ποστ που να σου εξηγώ τώρα!) παίρνει τα μάτια της κι έρχεται να με βρει, (καλά, περίπου) και ,για μια διαδρομή από Λειβαδιά, Θήβα, κάπου εκεί τέλος πάντων με τα καλά σουβλάκια, με ΚΤΕΛ, ταξιδεύει όρθια (!) Στο λεωφορείο του κρατικού ΚΤΕΛ. Άσε που,εντελώς Ινδία και Πακιστάν η στάση είναι ΠΑΝΩ στην εθνική. Σε παρακαλώ τώρα που θες και εκλογές καλέ μου μπούλη… Πάρε τα δίδυμα να παίξετε όλοι μαζί με τα κουβαδάκια…

Τέλος πάντων… Σάματι ο άλλος είναι καλύτερος… Ροφό με μουστάκι δεν είχα δει ποτέ,ε το είδα κι αυτό…

Λοιπόν εκλογές το Σεπτέμβριο κι εμένα μου ψιλοέσκισες κυρίαρχε Λαέ τις διακοπές (μα καλά, έκτακτες εκλογές γιατί πάμε καλά στα οικονομικά, ήμαρτον Κύριε αλλά πού ακούστηκε!!!!)

Ασταδιάλαπια Ζήκο και Ζήκο, ένα πράμα!

Και το χειρότερο είναι που έρχομαι να περάσω πέντε μέρες καλά κι ευχάριστα με το κορίτσι μου και θα πέσω πάνω στον κάθε απίθανο Μαυρογυαλούρο!!!!!!!! Με μελέταγε ο Μητσοτάκης γαμώτο; (Ρε σεις ακόμα ζει αυτός! Θα μας θάψει όλους να δείτε!!!)

Έτσι λοιπόν… Πάει καλά η οικονομία λέει… Και γιατί ρε τσίφτη δεν δίνεις και το επίδομα πολύτέκνου στους γονείς με τρία παιδιά; Εγώ έφυγα πια και σας ρίχνω και πέντε φάσκελα, αλλά ο κοσμάκης που περιμένει να ζήσει απ’ αυτό το επίδομα τί φταίει; Λαϊκίζω ε; Βέβαια… Από τότε που ανακαλύφθηκε αυτός ο όρος, μας έχουν σπάσει τα καρύδια…Η Ευρώπη μας μάρανε…

Έτσι που λές κυρίαρχε Λαέ, όρθιο το μωρό μου στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ, λες και πάει με το τρόλλεϋ Παγκράτι Κυψέλη…

Στην αρχή όταν το συζητούσαμε από το τηλέφωνο μας είχαν πιάσει τα γέλια με όλο αυτο το σουρεαλιστικό σκηνικό, αλλά ξεκινώντας το ποστ, με πιάσανε τα νεύρα μου για τα χάλια μας…

Αλλά παρ’ όλα αυτά θα πάμε, λέει σε εκλογές γιατί έπεσε η ανεργία κα βελτιώθηκε η οικονομία… Κοίτα ρε που έφυγα στο καλύτερο…

Σουηδία Δεκαπενταύγουστος ώρα 19:00

Αυτός:

Φοράει το ναυτικό αδιάβροχο, σορτσάκι, φορτώνει την ειδική μπαγκαζιέρα, στη σχάρα του ποδηλάτου, φοράει τα ακουστικά του iPod, επιλέγει dance music, ανεβαίνουν κάτι ωραία μπητάκια και ξεκινάει να ποδηλατεί, προς τη δουλειά. Εφημερία νύχτα… Σημείωση: Κατακλυσμιαία βροχή με αέρα κόντρα…

Το ποδήλατο το πάει αργά και γιατί είναι κουρασμένος και γιατί ο αέρας τον φρενάρει. Η βροχή του χτυπάει το πρόσωπο και αναγκάζεται να τρέχει με το κεφάλι σκυμμένο.

Ελλάδα Δεκαπενταύγουστος ίδια ώρα

Αυτή:

Φοράει το μαγιώ της και κατεβαίνει στην παραλία. Είναι τέτοια η ώρα που ο πολύς κόσμος έχει φύγει, ίσως και να μην υπάρχει και κανείς, μέρα που είναι σήμερα… Από κάποιο σπίτι ακούγεται μουσική και φωνές… Γιορτή.

Αφήνει τα πράγματά της και πηγαίνει προς τη θάλασσα… Κάνει τρία βήματα και βουτάει. Είναι κάτω από το νερό με τα μάτια ανοιχτά και κοιτάει την άμμο και μικρά ψαράκια. Προς στιγμή ανήκει σε αυτή τη πλανεύτρα θάλασσα… Δεν ξέρει πόση ώρα πέρασε όμως ο αέρας της τελειώνει, βγαίνει στην επιφάνεια και παίρνει βαθειά ανάσα.

Κοιτάει γύρω της, είναι αυτή και η θάλασσα. Κανείς άλλος…

Η πολυτέλεια της απόλαυσης prive…

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα ΔΕΝ είναι συμπτωματική!

<a href=”http://www.sync.gr/claim/GbCRQ4YyarJA” rel=”sync”></a>

Δύο μόλις μέρες πριν από τη γιορτή της Παναγίας και λίγες πριν φύγω με άδεια…

Είμαι μόνος στο γραφείο μου και μιλάω με ένα πολυ ξεχωριστό και ιδιαίτερο πλάσμα, για διακοπές και για χαρά. Πολύ χαρά όμως… Απλά πράγματα, θάλασσα, δειλινά, βλέμματα βαθειά και έρωτας.

Η ζωή στην αρχική της μορφή και ουσία…

Μένοντας για λίγο μόνος και μη έχοντας κάτι συγκεκριμένο να κάνω σκεπτόμουν τον τελευταίο χρόνο, πώς ήταν και πώς πέρασε… Τα τελευταία μου χρόνια, κιόλας… Δεν μπορώ να πω ότι ήταν άσχημα, ούτε ότι ηζωή μου κύλησε άσχημα και μόνο από το γεγονός ότι τα χρόνια που μας πέρασαν απέκτησα τα παιδιά μου και αυτά είναι από μόνα τους αιτία να χαζέψει κανείς, όμως…

Όμως είναι στιγμές που φτάνεις σε αδιέξοδα και τότε, εκεί που λες ”μάγκα μου την κάτσαμε τη βάρκα” δεν βλέπεις μόνο την ελπίδα μπροστά σου… Τα βλέπεις όλα συμπυκνωμένα και συγκεντρωμένα. Μετά από πολλά χρόνια, είμαι ήρεμος και γελάω όσο δεν γέλασα όλα αυτά τα χρόνια. Ζω και ζω τη ζωή στα καλύτερά της, στα πιο όμορφα της, στα πιο ερωτικά της, στα πιο ουσιαστικά της.

Ίσως σε κάποιους φανεί κάπως, αλλά έτσι είναι, τί να κάνουμε; Δεν θα απολογηθώ που ερωτεύθηκα κιόλας…

Σε λίγες μέρες φεύγω κι εγώ. Σε διακοπές, που αρχικά αλλιώς είχαν προγραμματισθεί, αλλά να που εξελίσσονται πολύ πιο συναρπαστικά.

Θέλω αυτές τις μέρες που μου απομένουν να τις περάσω ζώντας μαζί της, μαθαίνοντας την, ακούγοντάς την… Δεν έχω μυαλό για να ανεβάσω κάποιο ποστ, αν τύχει και νοιώσω ότι θέλω να μοιραστούμε κάτι, να ξέρετε ότι θα γίνει.

Πριν αποχαιρετιστούμε για τις επόμενες εβδομάδες, θέλω να σας ευχαριστήσω όλους εσάς που υπήρξατε δίπλα μου στα δύσκολά μου, και κάποια από αυτά ήταν πολύ δύσκολα, πραγματικά, αλλά και στα καλά μου και στις ευχάριστες στιγμές μου…

Υπήρξατε όλοι σας πολύ καλοί και ευγενικοί μαζί μου, ειδκά για κάποιον που πέρασε τόσες μεταπτώσεις ψυχικές, θεωρώ ότι δείξατε ιδιαίτερη κατανόηση… Όμως, θέλω να έχω την ευκαιρία να πω ένα ευχαριστώ στη Νατάσσα… Με στήριξε στις φάσεις μου τις πολύ ζόρικες, όσο κανείς και τώρα, που με βλέπει ευτυχισμένο κι ερωτευμένο, είναι τόσο χαρούμενη, σα να το βιώνει η ίδια και την ευχαριστώ.

Τους φίλους τους θέλουμε ΚΑΙ στις χαρές…

Θα τα πούμε κάπου εκεί προς το Σεπτέμβριο, Οκτώβριο…

Update: Cal Tjader & Carmen Mc Rae – Speak Low. Αφιερωμένο σε εμάς, αν μπορώ

Είναι η ώρα που μπορείς να πεις ότι αξίζει που ζεις στη Σουηδία. Ο ήλιος πέφτει και χάνεται πίσω από καταπράσινα λιβάδια, συννεφάκια σα μπαμπάκι, πυκνά δάση κι εκεί που πάει να σβήσει, γεμίζει τον ουρανό με χίλια χρώματα και αποχρώσεις του μωβ και του μενεξεδί και χάνεσαι σε μια πανδαισία χρωματικών παιχνιδιών, παλέτα με αισθήσεις που η φύση της πιάνει και τις κάνει κομφετί…

Ένα ελαφρύ αεράκι, με κρατάει σε μια ευχάριστη δροσιά και στην άλλη άκρη της γραμμής εσύ… Πλάσμα, βγαλμένο από σελίδες γεμάτες έρωτα και χαρά να ζεις. Να γελάς με την εμπειρία της ζωής που θέλεις να ζήσεις και με τη σοφία του βλέμματος που, από επιλογή βλέπει τα όμορφα που συμβαίνουν γύρω του…

Λίγο κόκκινο κρασί, κόκκινο σαν το χρώμα του γέλιου μου όταν σε ακούω να γουργουρίζεις και σε φαντάζομαι να χαμογελάς, ξαπλωμένη στο κρεββάτι σου, με το γλυκό σου χαμόγελο να φωτίζει το δωμάτιο. Ναζιάρα και ερωτική συνδυασμός θηλυκού γεννημένου να σαγηνεύει και να προκαλεί, συναισθήματα, έρωτα και αιλουροειδούς, (το είδος αλλάζει με τη περίσταση και τον άνθρωπο που έχεις απέναντι…)

Καλή μουσική, ταξειδιάρικη, σα σκάφος, ξανοιγμένο στο Αιγαίο, στο σούρουπο και από μακρυά να βλέπεις το άσπρο του νησιού κι εσύ να δένεις έξω από το λιμάνι, γιατί θέλεις να κρατήσεις την εικόνα της μαγείας κι όχι του όχλου. Μουσική που σε κάνει να βλέπεις στο βλέμμα του… απέναντι, τον τρελό που ζητάς μια ζωή, σε νύχτες γεμάτες «γιατί» και προσμονή για ένα καλύτερο αύριο…

Και μετά… Μετά αφήνεσαι στο απέραντο γαλάζιο της σκέψης και της λαχτάρας να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου και να δούμε μαζί το δειλινό, εκεί προς το Πειραιά, να κοιτάξω τα μάτια σου, να ονειρευτώ με τα χάδια σου και να δω το ξημέρωμα κοιτάζοντας σε να κοιμάσαι παραδομένη στον ύπνο με το χαμόγελο της ηρεμίας, αυτής που μόνο όταν τα έχεις βρει αυτά που ψάχνεις, αποκτάς…

Αυτό το καλοκαίρι, είναι για μένα μια δεύτερη γέννηση. Ζω τον έρωτα στην πιο όμορφη, αγνή του, δυνατή του και βαθειά του μορφή. Ζω Εσένα…

Είναι που βγαίνει το ξημέρωμα, σιγά σιγά μέσα από τη νύχτα αργά και νωχελικά κι εγώ το περιμένω παρέα με σένα, ίσως που μου έχει δημιουργήσει αυτή τη διάθεση, για εξομολογήσεις και μυστικά… Κάτι έχει ο τρόπος σου και η προσέγγισή σου που θέλω να σου μιλάω για τους φόβους μου και τα όνειρά μου, για το πώς σε βλέπω, σε νοιώθω… Πώς σε αντιλαμβάνομαι και πώς βλέπω τον κόσμο από τα δικά σου μάτια.

Ίσως επειδή, ξαναζώ το φως και τη χαρά του να δοκιμάζω τη ζωή την ίδια, χωρίς όρους και περιορισμούς, γιατί είμαι ελεύθερος να σε ζω…

Φαντάζομαι πως θα πρέπει να είναι επειδή, η φωνή σου είναι τραίνο ταξειδιάρικο που σε πάει σε άλλους ουρανούς, αργά, βασανιστικά γλυκά…

Πρέπει να είναι, ότι το βλέμμα σου μοιάζει με κερί που φωτίζει έντονα το σκοτάδι… Το χωρίζει στα δύο…

Αναρωτιέμαι αν είναι, το άρωμά σου, φανταστική σκέψη και προσμονή…

Μπορεί να είναι όλα αυτά ή απλά και μόνο η παρουσία σου…

Καλημέρα…

Αποδεχόμενος την πρόσκληση του μισοφαγωμένου ροδιού
και αφού έπρεπε να δω τί μου έχει απομείνει να διαλέξω, κατόπιν ωρίμου και ενδελεχούς σκέψεως κατέληξα στα εξής τέρατα της έβδομης (βέβαια λόγω ομορφιάς νομίζω ότι ανήκουν σε όλες τις Τέχνες αλλά είναι άλλο ποστ αυτό μάλλον) Τέχνης… Είστε έτοιμα παιδάκια μου;

Για πάμε…

Marlon Brando (κοπήκατε;)

Ο Άντρας σύμβολο για δεκαετίες. Επαναστάτης και με και χωρίς αιτία, πήρε την ηθοποιία την κράτησε στα χέρια του, της έδωσε ένα παθιασμένο φιλί και την άφησε να πορεύεται στην παραζάλη της…

Ο Νονός, Λεωφορείο ο Πόθος , Το λιμάνι της αγωνίας τρείς από τις ταινίες σταθμούς και για τον ίδιο και για τον κινηματογράφο γενικότερα. Ας μην ξεχνάμε βέβαια και το Τελευταίο Ταγκο στο Παρίσι, με χρηστικές οδηγίες για το βούτυρο στην καθημερινότητά μας και πως η ζωή αποκτά πίσω πόρτες… Κι επειδή ο άντρας ήταν πολύ Άντρας όμως, το Όσκρ που κέρδισε, ούτε να το φτύσει δεν πήγε…

Paul Newman

Άλλος απίστευτος κι αυτός… Τί να πεις δηλαδή;

Άντε να πεις ότι είναι ένα ς εξαιρετικός ηθοποιός; Να το πεις, δεν αρκεί όμως! Προσωπικά τον έχω απολαύσει σε κάποιες λίγες ταινίες του αλλά δεν χορταίνω να τον παρακολουθώ. Είτε είναι κωμωδία είτε γουέστερν ο τύπος το έχει… Η καλύτερή του για μένα; Αρκετές. Αναφέρω επιγραμματικά

Cool Hand Luke

The sting

Για να προχωράμε και να δούμε την πρώτη μεγάλη κυρία που έχει μια θέση στο υποσυνείδητό μου…

Grace Kelly

Δεν λέω τίποτα… Δεν έχω λόγια. Απλά θαυμάστε…

Rita Hayworth

Όλοι την γνωρίσαμε κυρίως από την Gilda και την αξέχαστη ατάκα/τραγούδι Put the blame on me, αλλά who can ever possibly blame her?????????

Last but definitely not least…

Bond, Daniel Craig Bond

Η πιο μεγάλη έκπληξη για μένα και σίγουρ αο πιο πετυχημένος Bond ακόμα και από τον all time classic Sean Connery. Αλητόφατσα, με τρελλό παιδικό χαμόγελο και φονικό βλέμμα. Όσο για κορμί… Ε, εμείς οι υπόλοιποι ας κρυφτούμε καλύτερα…

Είπατε τίποτα;;;

<a href=”http://www.sync.gr/claim/GbCRQ4YyarJA” rel=”sync”></a>

Μέσα σε μια βροχή σε άκουσα να τριγυρίζεις σε σκοτάδια μαβιά

Ανιχνευτής ψυχών και επιθυμιών

Σε μια νύχτα που η σιωπή αλυχτάει τη μελωδία του πόνου

Σε είδα μαυρόασπρη φωτογραφία ξεχασμένη πάνω σε ενα κομοδίνο

Ξεριζωμός…

Σε ένιωσα γέλιο παιδιού θαλασσινά παιχνίδια

Με άμμο και ήλιο

Φεύγεις όπως ήρθες,αέρινη και στο σκοτάδι που το φως προκαλεί

Αν το κοιτάξεις πολύ ώρα

Καινούριο τραγούδι στο πικ απ

Λόγια που δεν τα ξέρω οι στίχοι σου

Σε ακούω και σε τραγουδάω

Εχθές ήταν η κορύφωση του μέχρι τώρα δράματός μου με την έννοια, μεταξύ άλλων ότι «έσπασα». Σε αυτό το σπάσιμο είδα πολλά για μένα και συνειδητοποίησα ορισμένα πράγματα, που ενώ τα θεωρούσα ότι μου κάνουν καλό, τελικά με διώχνουν από τους γύρω μου.

Μέχρι τώρα, οι ανασφάλειες μου δεν μου επέτρεπαν να δείχνω πόσο ανάγκη έχω τους ανθρώπους γύρω μου, το αποτέλεσμα ήταν να μείνω μόνος μου. Κάτι τέτοιο πήγε να γίνει κι εχθές, αν δεν έγινε κιόλας, εδώ.

Είδα όμως ότι υπάρχουν άνθρωποι, που (αν και δεν ξερω γιατί) πιστεύουν σε μένα και σας ευχαριστώ που μου στέκεσται ακόμα κι αν δεν γνωρίζετε τί μου συμβαίνει… Όσοι πάλι γνωρίζετε σας ευχαριστώ που δεν μου χτυπάτε τα λάθη μου αυτές τις στιγμές και με στηρίζετε και ανέχεσται.

Η φωτογραφία ελήφθη το πρωί σε MMS, από ένα καταπληκτικό ατομάκι και το ευχαριστώ από τη ψυχή μου!!!

Όπως μου έγραψαν σε ένα email που είδα το πρωϊ, «αύριο είναι μια καινούρια ημέρα». Ε, ναι λοιπόν είναι…

Σας ευχαριστώ! Σας χρειάζομαι και δεν θα τα ξανακάνω χάλια με το να είμαι απότομος μαζί σας! It’s a promise…

(Πριν από όλα δώστε λίγο ένταση παραπάνω στον ήχο)

Μόνος στο σπίτι όπως κάτι λίγα ποστς πριν, μόνο που τώρα η διαφορά ειναι ότι το σπίτι δεν είναι άδειο, απλά εγώ είμαι μόνος. Μέσα μου δηλαδή…
Λοιπόν η ζωή είναι μεγάλη σκρόφα, δεν λέω πουτάνα γιατί εκείνη πληρώνεται για να σου κάνει τα κέφια, ενώ η σκρόφα σε αφήνει μπουκάλα και ψάχνεις να βρεις από που σου ήρθε… Χρόνια τραβιέσαι να βρεις την άκρη σου, πληγώνεσαι και πληγώνεις και στη βιάση σου αυτή, κάνεις κι ένα σωρό μαλακίες σε άλλους (και μια και είπα για μαλακίες, προ μηνών έκανα μια χοντρή και μεγάλη. Παντζιαρά δεν έχω τη δύναμη να στο πως κατά πρόσωπο γιατί σε ντρέπομαι,αλλά αν δεις το ποστ έχει καλώς, όπως και να έχει σου ζητάω συγνώμη. Δεν ξέρω ούτε γιατί το έκανα ούτε και τί έκανα, να σου πω την αλήθεια. Ζήλεια ίσως… Αυτά και πέρας, είμαι ακόμα πολύ εγωιστής για να πω κι άλλα)

Πάμε παρακάτω…
Λοιπόν όπως έλεγα, παίρνεις φόρα να βρεις την άκρη σου, τρως τα χαστουκάκια σου και μπαίνεις σε μια διαδικασία «επιβίωσης». Ξεχνάς τα πάντα για να μπορέσεις να σταθείς και , (είδες η δουλειά τί σε μαθαίνει;) ένας χοντρικός έως χονδροειδής κανόνας είναι πως αν σε σχέση με το τώρα ασχολείσαι με το παρελθόν και ζεις και «μουρμουράς» για το παρελθόν το πιθανότερο είναι να έχεις κατάθλιψη, εάν πάλι ζεις και αγχώνεσαι για το μέλλον το πιθανότερο είναι να έχεις αγχώδη διαταραχή. Το λέω πολύ χοντρικά μη τρέξετε όλοι να πιστέψετε ότι έχετε το ένα ή το άλλο!!!
Λοιπόν, εγώ είμαι καταθλιπτικός εδώ και χρόνια. Το υποψιαζόμουνα καιρό τώρα πίσω πίσω το αναγνώρισα και αρχίζω να το αντιμετωπίζω.
Έτσι, έρχεται η στιγμή που κάποιος που είναι φίλος, γιατί θα σου τα πει, όπως τα βλέπει κι όχι όπως θες να τα ακούσεις, σου τα λέει την κατάλληλη στιγμή, με την έννοια ότι είσαι και έτοιμος να ακούσεις.

(Επειδή τα καλά στη ζωή μου είναι λίγα, Μάχη σε ευχαριστώ για όσα είπες και που προσπαθείς να μου ανοίξεις τα μάτια. Δεν ξέρω αν θα αλλάξω σε κάτι μου βγαίνουν πολλές άμυνες κι η συνονόματή σου λέει ότι είμαι παθολογικά εγωιστής, αυτό ίσως και να με βολεύει για μελλοντικές μαλακίες, αλλά ξέρω ότι εσύ έχεις τις καλύτερες προθέσεις να σώσεις μια κατά τα άλλα χαμένη ψυχή. Thanks anyway…)

Και ακούς…
Και το σκέφτεσαι
Και βλέπεις και τα λάθη σου και γυρνάς σε άτομα έχεις πληγώσει πολύ και λες μια συγνώμη τόσο ειλικρινή, όσο η ντροπή και ο εγωισμός σου και ο φόβος σου μπορούν και σου επιτρέπουν να πεις… Και βλέπεις πόσο έχεις πληγώσει και πόσο σου το γυρίζουν πίσω και πονάει… Γιατί είναι συμπυκνωμένο…

Όλοι κάνουμε λάθη στη ζωή μας, εγώ έκανα και πολλά και σοβαρά (να δείτε θα γίνω σοφός κάποτε…) και μου έκαναν, όμως στη μετάνοια του άλλου, όποτε μου συνέβη και το βίωσα, ποτέ δεν υπήρξα είρωνας, γιατί ήξερα πόσο πονάει από πριν.

Τώρα το ξαναθυμήθηκα…

Είσαι από τις λίγες γυναίκες στη ζωή μου που θα σας αφήσω να με κάνετε ό,τι θέλετε κι αυτό γιατί έχω παραδοθεί στην απίστευτη χαρά που μου δίνει το γέλιο σου και τα ναζάκια που μου κάνεις…

Είναι μόλις 2,5 χρόνια που ήρθες στη ζωή μου και η αλήθεια είναι πως δυσκολευτήκαμε πολύ να τα ”βρούμε” μεταξύ μας, ισχυροί χαρακτήρες και οι δύο, όμως αυτή η ακαταμάχητη γοητεία σου δεν μπορούσε να με αφήσει ανεπηρέαστο…

Τους τελευταίους μήνες σε απολαμβάνω καθημερινά και δεν θα το άλλαζα για τίποτα όλο αυτό, ακόμα και τις φορές που είμαι κατάκοπος και σέρνομαι.

Ξέρω ότι δεν μπορείς να το δεις και να το διαβάσεις τώρα, αλλά ελπίζω να υπάρχω κι εγώ κι αυτό το μπλογκ στο μέλλον να μπορέσεις να το δούμε μαζί και να γελάμε!

Σήμερα είναι η γιορτούλα σου και θέλω να σου πω ένα μεγάλο Χρόνια πολλά και ότι σε λατρεύω με όλη μου τη δύναμη της καρδιάς μου, της ψυχής μου, του μυαλού μου και θα κάνω τα πάντα να είμαι συνέχεια δίπλα σου και σε σένα και στα αδέλφια σου, να με γεμίζετε χαρά, βλέποντας σας να μεγαλώνετε σε σπουδαία ατομάκια!

Σε λατρεύω κοράκλα μου!

Είναι να μην με βρει από κάτω, γιατί τότε με παίρνει και με σηκώνει… Μετά τα νεύρα του πρωινού, έρχεται η ψυχική κόπωση και παραίτηση. Λύγισα…

Θα ήθελα να μπορώ να κλάψω, να ρίξω δηλαδή ένα καλό χέρι κλάμα και να κοιμηθώ μα φωνή βραχνή και μάτια πρησμένα και το πρωί να έχουν φύγει όλες οι έγνοιες και οι στενοχώριες. Ελεύθερος από φόβους και σκέψεις… Αδιέξοδα και απόγνωση…

Είναι που δεν μπορώ να αλλάξω το παρόν μου και αυτό με φέρνει σε απόγνωση… μου προκαλεί εκνευρισμό, με πανικοβάλει και δεν μπορώ.

Σε κάποια emails που είχα πριν από λίγο με ένα άτομο που συμπαθώ ιδιαίτερα, μου παρατηρούσε ότι εγώ έχω μάθει να ζω τη στιγμή και απάντησα αυτό: «Έχω πονέσει τόσο βαθειά και πολύ και σε βάθος και σε μάκρος χρόνου, που βιώνω πως η χαρά μου δεν κρατάει για πάντα… Είμαι καμένος στη ζωή μου και δεν στο λέω για να με λυπηθείς, απλά για να σου πω ότι όλα έχουν μια εξήγηση πίσω τους…»

Αυτό βιώνω και πάλι, επιστροφή στη συνήθη κατάσταση, εκεί που ξέρω τόσο καλά και κινούμαι με μάτια κλειστά. Δεν είναι που αλλάζει η ζωή μου ακι με ενοχλεί, αλλά ίσως που βλέπω τις ζωές άλλων να αλλάζουν και σε αυτό έχω βάλει το «χέρι» μου. Δεν θέλω να δημιουργώ αρνητικές καταστάσεις ή σκέψεις και σήμερα το κατάφερα και το ένα και το άλλο και τί να κάνεις για να αλλάξει όταν είσαι και μακρυά; Και δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι που έχει γίνει;

Δεν ήθελα να δημιουργήσω πρόβλημα… Να σε κάνω να χαμογελάσεις και να το ευχαριστηθείς ήθελα, αλλά τα σκάτωσα…

Αρκεί ένα συγγνώμη να σε κάνει να νοιώσεις καλύτερα;

Πέρα από το ότι θέλω να γράφω και να γράφω, είναι που αλλάξαμε και διεύθυνση και τώρα που είναι και αρχή, έχουμε ένα drive πιο έντονο…

Έχω ξυπνήσει από τις έξι το πρωί, αφού είχα κοιμηθεί κατά τις 2 τα ξημερώματα, καίτι αξιοπερίεργο αφού τις τελευταίες μέρες είμαι ένα φερόμενο κορμί που απλά εργάζεται κι αναπνέει και παρά το ότι είχα κατεβάσει 548756 ποτήρια βότκα.

Λοιπόν το έγραφα κι εχθές, αλλά έχω νεύρα πολλά. Δεν θέλω να βλέπω κάποιες φάτσες, αλλά έλα μου που δεν μπορώ να τις αποφύγω…

Σήμερα όμως είμαι παρμένος, πραγματικά και κυριολεκτικά… Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, όλοι μας έχουμε γνωρίσει τέτοιους, που μπαίνουν στη ζωή σου, κάνεις σχέσεις μαζί τους, δίνεις παίρνεις, τέλος πάντων υπάρχουν around, είτε πολύ είτε λίγο… Φτάνει μια στιγμή που η πουτάνα αυτή η επαφή που έχετε δεν πάει άλλο! Εδώ τελειώνουν σχεσάρες και σχεσάρες, γάμοι, φιλίες, όλα περνάνε κρίσεις. Άλλες αντέχουν άλλες βαράνε διάλυση, γιατί όχι κι αυτή; Όλα καλά μέχρι εδώ, αλλά από εδώ και κάτω είναι που αλλάζει το πράγμα…

Βλέπεις έναν άνθρωπο, που μέχρι εχθές ήσασταν αυτό που λέμε κώλος και βρακί, να σου μιλάει με ένα ήρεμο, ψευτοπολιτισμένο τρόπο, που όμως είναι αρκετά δηκτικός και ειρωνικός στη βάση και την ουσία του και να σου ρίχνει κάτι ψευτοφιλοσοφίες, για πρακτικά πράγματα και ζητήματα και εσύ το ζώον το τρως!

«Έλα να το δούμε κι από αυτή τη σκοπιά», σκέφτεσαι ο αδαής και δεν περνάνε λίγες μέρες και βλέπεις το μπουρδέλο του μυαλού και της αντίληψης να ξεδιπλώνονται μπροστά σου κι εσύ για άλλη μια φορά να νοιώθεις ο μαλάκας του μήνα…

Είμαι άνθρωπος που ακριβώς επειδή από πάρα πολύ μικρός, έμαθα να ζω μόνος και ψυχικά και βιολογικά, έχω αναπτύξει, δικές μου εμμονές, άμυνες, λειτουργίες, ένα τρόπο ζωής που μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλήξω ότι έτσι ζω όσο πιο αποδοτικά και λειτουργικά μπορώ και κατά συνέπεια έτσι μπορώ να είμαι λειτουργικός και για τους άλλους.

Θα μου πεις, σε όλες τις σχέσεις κάνεις συμβιβασμούς, ανάλογα με τη σοβαρότητα της σχέσης. Είναι επιδερμική μπορεί και να τον γράψεις τον άλλο κανονικά στην τελική…Είναι σοβαρή τα σκέφτεσαι τα πράγματα διπλά και τρίδιπλα.

Σωστόν! Για αυτό και κάνεις τον μαλάκα, πολλές φορές και δεν μιλάς, αλλά έρχεται η στιγμή που ο άλλος θα κάνει το κάτι που εσένα σε ενοχλεί… Μί, δύο, πέντε, εκατό, κάποτε θα το πεις…

«Ξέρεις; Να το ξαναδούμε αυτό;»

Λοιπόν, με κάτι συγκεκριμένους ανθρώπους, έχω δοκιμάσει τα πάντα… Τί με το καλό, τί με το άγριο, τί να λέω «με έχεις χεσμένο», τί να λέω «γιατί δεν σέβεσαι τις ανάγκες μου;»

Πέρα βρέχει!…

Είναι μέρες τώρα που παρατηρώ ότι ορισμένοι γύρω μου είναι κουκουρούκου εντελώς. Ενώ έχουμε πει Α, ο δικός σου συνεχίζει να κάνει Β και καμιά φορά Γ… Γάματα όμως!!!

Έχω φρικάρει να συμμαζεύω τις μαλακίες άλλων και το ρημαδιό που προκαλούν!!!

Λοιπόν εχθές μίλαγα με ένα πρόσωπο και λέγαμε για τα όπλα που θέλω να αγοράσω και το είχαμε ρίξει στη πλάκα και έλεγα ότι θα πάρω το κουμπούρι και θα αρχίσω να ρίχνω.

Ε, δεν θέλει και πολύ μου φαίνεται..!

Το λοιπόν, που λένε και σε άλλα μέρη, εκτός Ελλάδος (έτσι δεν είναι; Ε; Ξέρεις εσύ…) σε όλους εσάς που ειστε στη ζωή μου και παλεύω να σας βγάλω και σας φορτώθηκα, σαν τον Σίσυφο, ελπίζω να το διαβάσετε το γαμημένο το ποστ μπας και ανοίξει το ρημάδι το μυαλό. (Μπορεί να υπάρχει αυτός ο Θεός, που ξέρεις και να ακούει τώρα…) Αλλά και πάλι δεν ελπίζω και πολύ, γιατί δεν άνοιξε τόσα χρόνια…

Αντέχω μόνος μου μια χαρά, όμως όταν βλέπω δίπλα μου να καταντούν τα πάντα κωλοχανείο σε βαθμό μπουρδέλου, αποσυντονίζομαι κι όταν αποσυντονίζομαι, γίνομαι νευρικός!

Και όταν είμαι νευρικός, αρχίζω και ρίχνω μπινελίκια και επειδή τυγχάνει στη ζωή μου να υπάρχουν και παιδιά και δεν θέλω να με ακούνε να βρίζω και να σιχτιρίζω, προσπαθώ να το αποφύγω, αλλά μη με πολύ σκοτίζετε, γιατί εύκολα μπορώ να το ξεχάσω και να αρχίσω τα «γαλλικά»…
Ανασκουμπωθείτε και αντί να το παίζετε σκεπτόμενοι καπνιστές, χτυπημένοι από τα βάσανα της ζωής, κοιτάχτε να αρχίσετε να δραστηριοποιήστε, μήπως και βγάλουμε καμιά άκρη… Άειντε!

Σάββατο βράδυ και μόλις μπήκα στο σπίτι από εφημερία… Είναι πια τόσες πολλές, τόσες μαζεμένες που έχω χάσει το μέτρημα, πότε είμαι μέσα, πότε είμαι έξω… Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει… Ζω μηχανικά και περιμένω να τελειώσουν, για να ξεκινήσω τις επόμενες…

Μέχρι πρόσφατα ήλπιζα στις διακοπές, μέχρι που έφαγα το φλασάκι ότι άλλοι επέλεξαν για μένα και δεν μπορώ όμως καθόλου τώρα…

Τί να γίνει, μήπως θα είναι πρώτη φορά που θα είναι στραβωμένες οι διακοπές; Χέστηκα!

Λοιπόν πρώτο ποστ από αυτό το σπίτι δεν γίνεται να είναι μαύρο! Να ανέβουμε λίγο, λοιπόν και να μιλήσουμε για αλλαγές.

Πόσο δυνατές αλλαγές βιώνουμε στη ζωή μας, πώς ήταν τούτη η μετακόμιση ένα πράμα; Ε, αυτό επί πολλά εις τη δεκάτη…

Κι αυτό το πρόστυχο το μυαλό… Γι’ αυτό λατρεύω τη Ψυχιατρική, γιατί συνέχεια ανακαλύπτεις χίλια πράγματα που μπορεί και να σε αντιπροσωπεύουν, χωρίς να σε κάνουν και άρρωστο όμως…

Λοιπόν έγιναν ένα σωρό αλλαγές, ελπίζω μόνιμες πια, που δέκα μέρες πριν με είχαν ρίξει στα τάρταρα… Σήμερα αν και νοιώθω απίστευτα νεύρα, δεν έχω την παραμικρή θλίψη, ή ενόχληση… Ίσως μάλιστα νοιώθω και καλά κιόλας…

Fast forward: σας αρέσει το σκάκι; Τρελαίνομαι…

Το πιο εγκεφαλικό παιχνίδι μετά το φλερτ… Δεν το συζητώ… Και όπως είχα δει πριν κάποια χρόνια σε μια διαφήμιση το Dimple όσο πιο σημαντικός ο αντίπαλος τόσο πιο σπουδαία η νίκη…

Λοιπόν είχα χρόνια να παίξω, ο «γύψος» γαρ και τώρα ξεκίνησε μια παρτίδα με άγνωστο αντίπαλο κιόλας… Έχουμε στήσει πιόνια και έχουμε κάνει τη συμφωνία, να μην πειράξει τη σκακιέρα κανείς. Υπάρχει εκεί και υφίσταται τις σκέψεις μας τις προβλέψεις μας για την κίνηση του άλλου… Μπαίνεις ξανά στη διαδικασία να σκεφθείς τον άλλο, τί σκέφτεται, τί θέλει, να μπεις στη σκέψη του, να τον προβλέψεις και να τον αφήσεις να κάνει την κίνηση που θα τον φέρει κοντά σου…

Μιλάμε για απίστευτα συναισθήματα! Αργά βασανιστικά, περνάνε οι μέρες και ψάχνεις τον άλλο σε μια παρτίδα που είπαμε να την κάνουμε χαλαρά και όσο κρατήσει… Μια κίνηση σήμερα εγώ αύριο μια άλλη… Το θέμα είναι να κρατάς τη φλόγα αναμμένη, που λένε…

(Μισό να βάλω ποτό…)

Και πάλι πίσω… (μαλακία πορτοκάλι αυτό… Είναι βότκα πορτοκάλι και ο χυμός βγήκε μούφα…)

Σκάκι φίλοι μου… Θα δείτε τη ζωή με άλλο μάτι. Το θυμάμαι πώς ήταν αλλά τότε οι παρτίδες μου ήταν σύντομες, σαν one night stand, ένα πράγμα… Σε βάζω κάτω και σου αλλάζω τον αδόξαστο και ή που χάνω ή που σου παίρνω και το κυλοτάκι, ενθύμιο της νύχτας…

Ετούτο είναι άλλο… Αργό, χαλαρό θα κρατήσει μέρες, θα μας λιώσει…

Καλό είναι θα ξυπνήσουν τα αίματα…

Μετά από χρόνια ύπνου…

Λοιπόν το άσμα που ακούμε μου το είχε στείλει το ελαφίνι το οποίο έχει και καταπληκτική μουσική, τα συγχαρητήρια σε αυτή. Το ανεβάζω, με το φόβο ότι χρησιμοποιώ το γούστο της, απλά για να το αφιερώσω σε αυτή την παρτίδα σκάκι…

Δύσκολο να το δει και να το ακούσει αλλά δεν πειράζει, με φτιάχνει και που το σκέφτομαι…

Λοιπόν μετά από τρεις μερούλες στα επείγοντα, σήμερα με αφήσανε να πάρω ανάσα και από αύριο πάλι μέσα… Σήμερα όμως είμαι στο γραφείο μου, έχω τα καφεδάκια μου, την πέφτω γενικώς, αφού αν μπορούσαμε να καπνίσουμε ίσα που θα το ξανάρχιζα! Τόσο πολύ…
Λοιπόν που λέτε, αφού εκουρσέψαμε προσφιλή μας μπλογκ, οι παθούσες ιστοσελίδες και ιδιοκτήται έχουν γνώση, είπα να σοβαρευτώ και να γράψω και στα μέρη πέντε λέξεις. Έλα μου όμως που με τόσο γράψιμο δεξιά αριστερά, στεγνώσαμε… Ούτε σάλιο να καταπιούμε δεν έμεινε…Κάθομαι και σπάω το κεφάλι μου, τί να γράψω! Είναι που διάβαζα το πρωί την κεντρική σελίδα του wordpress (apropos αυτή η ταλαιπωρία πώς δουλεύει, μπορεί να μου πει κανένας από εσάς που το έχετε και το χαίρεστε; Εγώ ούτε να το σετάρω δεν έχω καταφέρει!!! Κάτι δεν βλέπω, δεν εννοείται διαφορετικά…), λοιπόν τί λέγαμε; Α, ναι! Είναι που διάβαζα το πρωί τις οδηγίες του wordpress, να με συμβουλεύει, εμένα τον υποψήφιο συγγραφέα blogs, να γράφω μόνο αν έχω κάτι να πω, και τώρα μου έχει δημιουργήσει θέμα!

Δηλαδή ρε παληκάρι, τί εννοείς αν έχω κάτι να πω; Define “κάτι” και define “λέω”, πάραυτα! Πώς δηλαδή να κρίνουμε τί θα πούμε; Εγώ είχα καταλάβει λάθος ή όντως γράφουμε ό,τι θέλουμε;

Άσχετο! Έχω βάλει Derti fm, θα βρείτε το λίνκ εκεί στους σταθμούς κι λεχω μερακλώσει απίστευτα!
(Ντόλλυ τον κολλητό βρε! Στη Ξάνθη βρε!)

Πάλι έχασα τον ειρμό μου… Σαν κάτι γερόντια που τα έχει επισκεφθει το εγκεφαλικό κάτι φορές και τους έχει αφήσει μόνιμες βλάβες…
Πήρα κι ένα μέηλ, ευχάριστο κι αποσυντονίστικα…

Ναι, τέλος πάντων δεν έχει σημασία τί έλεγα, αυτό που μετράει είναι ότι μέρα που είναι σήμερα, φχαριστιέμαι την γλυκειά βαρεμάρα του να μην έχεις δουλειά και κάπου κάπου μου αρέσει τρελλά!

UPDATE: Δείτε εδώ!

Κοίτα να δεις πώς περνάει ο καιρός… Σε ένα μήνα μέχρι κι εγώ θα πάρω άδεια! Πϊστευα ότι έχω ριζώσει στην κλινική, εφημερία κι εμπλοκή, αλλά θα με αμολύσουν σε λίγες μέρες. Σε παράκρουση βέβαια, γιατί έχω ένα κύκλο εργασιών, ήτοι δέκα (10) εφημεριούλες και στο ανάμεσα, το κορίτσι έχει άλλες τόσες περίπου. Ό,τι περισέψει θα το τυλίξουμε για το σπίτι…Περιδαβαίνω σε λοιπά μπλογκς και διακρίνω μία ένταση, με τις διακοπές του Αυγούστου. Καταλαβαίνω…

Σου λέει, δέκα μέρες πήρα άδεια, να πάω στην παραλία, να απλωθώ μήπως και έρθω στα φυσιολογικά μου μέτρα και να πέσω σ’ ένα σωρό φάτσες που συναντάω κάθε μέρα στα φανάρια της Αθήνας; Δηλαδή, τον κάθε φρικαρισμένο, στερημένο, πηγμένο καβλόγκαζο ελληνάρα, που τώρα το αυτοκίνητο έχει αντικατασταθεί από εφημερίδα/ρακέτες/τάβλι/πουράκλα 7μ. και άλλα δείγματα υψηλού πολιτισμού…
Ναι, δεν λέει…

Ούτε και το να πας στη ταβέρνα και να φας κάτι περισσευούμενα από πέρυσι, λέει πάλι…

Μήπως να μην φεύγατε;

Έτσι θα κάνουμε και παρεούλα μέχρι να φύγω εγώ, κιόλας!!!

Επειδή όμως είστε στραβόξυλα και θα φύγετε, φροντίστε να χαλαρώσετε, να διασκεδάσετε και να είστε χαρούμενοι και που ξέρετε, μπορεί και να σας έρθει η ανάστροφη του καλοκαιρινού έρωτα και από φρικαρισμένες διακοπές να γίνουν αξέχαστες… Think about it!

At 8 You take her to bed and tell her a story

At 18 — You tell her a story and take her to bed.

At 28– You don’t need a story to take her to bed

At 38 — She tells you a story and takes you to bed.

At 48 — She tells you a story to avoid going to bed.

At 58–You stay in bed to avoid her story.

(Isn’t the next pic just beautiful?)

At 68 — If you take her to bed, that’ll be a story!

At 78–What story???What bed???Who the hell are you???

I amsterdam

.

Όπως καταλάβατε, ήρθε η ώρα μου…Από αύριο και μέχρι και τη Δευτέρα θα κολυμπάω στα νερά της ακολασίας του Άμστερνταμ… Το Κροτάκι μου έδωσε και όρισμένα hints, για να δούμε το καλό Άμστερνταμ, συμπυκνωμένο και ελπίζω ότι θα γίνει κουρνιαχτός!
Στάχτη και μπούρμπερη…

Αν από Δευτέρα δεν ματαδείτε ποστ από μένα, μη φοβηθήτε, καλά θα περνάω…

Ξύπνησα, ως συνήθως από τηη μαύρη νύχτα σα να έχω βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου, πόσο μπορώ να με ζορίσω. Έχω ξεχάσει αν το κάνω από συνήθεια ή από ευχαρίστηση, αν και κυρίως το κάνω για να είμαι λίγη ώρα με τον εαυτό μου, πριν ξεκινήσει η μέρα να τρέχει με μεγάλες ταχύτητες. Πάλι βρέχει…
Περιδιάβηκα λίγο τα τελευταία νέα και είδα πως δύο παληκάρια, πιλότοι, πήγαν άδικα. Στην αρχή πάγωσα, μέχρι να δω ότι τουλάχιστον δεν ήταν το φιλαράκι μου ο “Πάχνης”, όμως μου έμεινε το μούδιασμα του θανάτου. Αυτό το απόλυτο κενό που αφήνει πίσω του.
Ειδικά όποτε διαβάζω για πιλότους που “φεύγουν” έτσι άδικα, θλίβομαι, κυρίως γιατί ο θάνατός τους δεν έχει αντίκρυσμα. Είναι πολλά τα παραδείγματα, από το παρελθόν που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές…
Με άλλη διάθεση ξύπνησα κι αλλιώς με πάει το γράψιμο. Πειράχτηκα, τί να κάνω, δεν μπορώ να το κρύψω…

Η συμπάθειά μου για το κόσμο των πιλότων είναι δεδομένη εξ απαλών ονύχων, άλλωστε είχα δώσει εξετάσεις στην Ικάρων, άλλο που δεν πέρασα. Έχω φίλους πιλότους και με το ενδιαφέρον που έχω, γνωρίζω αρκετά και για τις συνθήκες ζωής και της ποιότητας ζωής που έχουν αυτοί οι άνθρωποι. Γι’ αυτό και θλίβομαι…

Θα μεμψιμοιρήσω και ίσως και να έχετε και δίκιο να μου την πείτε, όμως όπως παντού, έτσι και στην αεροπορία, έχουμε βρεί τους μαλάκες. Τί εννοώ; Ότι είναι μια χούφτα έντιμοι άνθρωποι που τους εκμεταλλεύονται την ενέργεια και την προθυμία για να κάνουν το καθήκον τους, άνθρωποι που το μόνο που ξέρουν είναι να ζουν παρασιτικά, μέσα από την πολιτική, εις βάρος όλων ημών.

Τί να το κάνω εγώ, που θα ξεκατινιαστούν στα κανάλια και αν θα φταίει η συντήρηση, ο ανθρώπινος παράγον, η κακιά η ώρα κι ένα σωρό άλλα ευτελή, όπως η ίδια η παρουσία αυτών των μίζερων ανθρωπαρίων, που μιάνουν με την παρουσία τους τη μνήμη τέτοιων ανθρώπων;

Χεσμένα έχω και τα αγήματα και τις τιμές που θα προσφέρετε στους νεκρούς.

Ύαινες είστε και γουστάρετε το αίμα για να ζήσετε.

Κάτι ή δικιά μου σχιζοφρένεια κάτι ο μικρός, έχω ξυπνήσει από τις 5 το πρωί. Ήπια τους καφέδες μου, ξαναήπια τους καφέδες μου, έφαγα πρωινό στούμπωσα, ξύπνησαν οι πάντες στο σπίτι, ξανακοιμήθηκα, ξύπνησα, κόντρα καφέ και χαζέυω στα μπλογκς all around the world…Περνάω μια δόση από όλους όσους επισκέπτομαι τακτικά… Νέκρα! Διαβάζω εφημερίδα, ξαναπερνάω από τα μπλογκς, άκρα του τάφου λέμε.
“Τί διάολο;” σκέφτομαι…
emails σε γνωστούς και αγνώστους… Άντε να στείλουμε…
Τρίτη γύρα… Μουγκαφόν λέμε τώρα! Μόνο κάτι απαντήσεις της Ζωής (καλημέρα σας! Πώς είστε;) στο μπλογκ της. Πέραν τούτου ουδέν
“Μαλάκα κάτι θα έγινε στην Ελλάδα, δεν μπορεί…”

Τελικά οι συνάψεις δούλεψαν, (καμία φορά δεν θέλουν, αλλά πέρνουν μπροστά με τα πολλά) και έκανα τους απαραίτητους συνειρμούς. Βέβαια βοήθησε και το σημερινό ποστ της Σοφίας
(καλημέρα κούκλα να περάσεις καλά!) και συνειδητοποίησα ότι είναι Ιούλιος, Σάββατο με 40 βαθμούς.

Σας ζηλεύω ρε εκεί κάτω. Τουλάχιστον για σήμερα, μη τρελλαθούμε κιόλας…

Το τραγουδάκι αφιερωμένο στα κορμιά που λικνίζονται σε κάποιο beach bar και γουστάρουν

Πέταξαν τη γιαγιά στα… σκουπίδια, επειδή κατά τα φαινόμενα δεν υπήρχε χώρος γι’ αυτή, στη σύγχρονη ζωή τους. Την άτυχη γυναίκα βρήκε ένα ζευγάρι, που περνούσε από τον σκουπιδότοπο σε περιοχή του κρατιδίου Ταμίλ Νάντου, στον ινδικό Νότο. Σύμφωνα με τα όσα φέρεται να είπε η 75χρονη γυναίκα, η μικρότερη κόρη της έβαλε τους δυο γιους της (και εγγονούς της γιαγιάς) να τη μεταφέρουν στον πλησιέστερο σκουπιδότοπο, επειδή δεν ήθελε να αναλάβει τη φροντίδα της. Είχε προηγηθεί οικογενειακός καβγάς, για το ποιος θα αναλάβει τη φροντίδα της γιαγιάς, αλλά κανένας δεν ήθελε την ευθύνη. Κι η μικρότερη κόρη βρήκε την ευκολότερη και αποτελεσματικότερη λύση: πέταξε την ανήμπορη γιαγιά στα σκουπίδια”

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;!

Λίγες μέρες αδράνειας, αν και ποτέ δεν έπαψα να είμαι στη γύρα και πάλι πίσω. Μη φανταστείτε ότι τα πάντα είναι όπως πριν ή και καλύτερα, για την ακρίβεια τα πάντα έχουν αλλάξει γύρω μου και οι πιθανότητες να είναι καλύτερα, στο μέλλον μειώνονται με γρήγορους ρυθμούς. Τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον…
Όμως, ούτε τη ζωή, ούτε το χρόνο, μπορείς να σταματήσεις κι έτσι, όσο πιο γρήγορα αρχίσεις να επιστρέφεις σε κάποιες σου καθημερινές συνήθειες, τόσο πιο γρήγορα θα δημιουργήσεις καινούρια ζωή (και συνήθειες..!)
Έτσι είναι αυτά…

Το τραγουδάκι σήμερα καλό; 60 seconds λέγεται…

Να τώρα θυμήθηκα ένα ποστ που είχε ανεβάσει ο Σπύρος Σεραφείμ (γεια σου Σπύρο, τί νέα;) για τα 5 λεπτά που σημαδεύουν τη ζωή μας και του είχα πει πως θα ανέβαζα σχετικό ποστ, σύντομα. Από τότε που το είπα, άλλαξαν πολλά και άρδην, αλλά όπως και να ‘χει, μ’ ένα τέτοιο τραγούδι και με όσα έγιναν αυτές τις μέρες, δεν μπορεί, μια ματιά στις αναμνήσεις, θα τη “ρίξεις”…

Έτσι, λοιπόν θυμάμαι, ότι πριν εφτά χρόνια, 60 seconds μου χρειάστηκαν, για να αλλάξει η ζωή μου κι άλλα τόσα πριν μια εβδομάδα. Όχι ότι μέσα σε αυτή την επταετία (ακούγεται κάπως αυτό το “επταετία”, ή μου φαίνεται;) δεν υπήρξαν άλλα 60 seconds. Αλίμονο, τότε θα ήμουν φυτό που μόλις ξύπνησε (εδώ ίσως και να σηκώνει κάποια κουβεντούλα, αλλά δεν δύναμαι επί της παρούσης…).
Στιγμές… Αμέτρητες…

Πολλές δυσάρεστες, που κάποιες από αυτές τις κουβάλησα βαρύδι, στη ψυχή μου, άλλες τις κουβαλάω ακόμα κι άλλες ξέρω ότι υπάρχουν για να με τυραννήσουν στο μέλλον…
Όμως, όταν θυμάμαι τις στιγμές που κράτησα τα μικρά μου, ή που τα είδα να πέρνουν την πρώτη τους ανάσα (ναι ήμουν μέσα στους τοκετούς), ό,τι και να με βρει, ό,τι και να γίνει στη ζωή μου, αυτό δεν ξεχνιέται και θα είναι η επιτομή της ευτυχίας μου. Δεν νομίζω ότι μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο. Ίσως με τίποτα εγγόνια στο μέλλον, αλλά δεν ξέρω αν θέλω να ενοχλώ με την παρουσία μου μέχρι τότε, οπότε επιφυλάσσομαι!

Περίεργα συναισθήματα, τις τελευταίες μέρες, βιώνω. Δύναμη να κλάψω, να χτυπηθώ, να πιω και άλλα τέτοια, δυνατά και έντονα δεν έχω. Μου έφυγε με την πάροδο των ετών και άλλωστε πέρα από μια περίεργη μελαγχολία, δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω τον ψυχικό μου κόσμο. Είναι και νωρίς άλλωστε, αλλά για χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα, φανταστείτε ότι έχετε ένα ιδιαίτερα στενό κι αγαπημένο σας πρόσωπο, που το αγαπάτε και το λατρεύετε και είναι άρρωστο. Το ξέρετε κι εσείς και το πρόσωπο και κάνετε ό,τι μπορείτε για να το γλυτώσετε ή και να το παρατείνετε, όμως η νόσος επιδινώνεται, εξαπλώνεται, το αγαπημένο σας πρόσωπο, υποφέρει, ταλαιπωριέται, μαζί με αυτό κι εσείς και κάποτε ξεψυχάει. Νοιώθετε τοπόνο του χαμού, όμως από την άλλη ξέρετε μέσα σας ότι γλύτωσε και ξαλάφρωσε από περισσότερη ταλαιπωρία και πόνο. Έτσι δεν είναι;

Πάντως, όπως και να’ χει, ξέρεις ότι μερικά πράγματα, δεν αλλάζουν και δεν γίνεται και δεν θέλεις. Κάποια από αυτά είναι επιλογή σου να μην αλλάξουν. Κάτι τέτοιο, είναι η αγάπη μου για κάποια πρόσωπα της ζωής μου. Δεν μπορώ να πάψω να τα αγαπάω και να τα νοιάζομαι και σίγουρα ελπίζω και εύχομαι, όταν με το χρόνο, όλοι μας βρούμε την ηρεμία που χρειαζόμαστε να αυτοεξερευνηθούμε, τότε να δουν το Δημοσθένη που κάποτε είχαν ελπίσει ότι θα γνωρίσουν και ποτέ δεν είδαν ως τώρα…

Άντε, καλημέρες

Έτσι για καλησπέρα…

Ταξείδια του μυαλού, καλοκαίρι…

Αισθησιασμός…

Απολαύστε το τραγουδάκι για αυτές τις μέρες… Περνάω περίεργες μέρες και δεν είμαι σε διάθεση να ανεβάζω ποστς. Όσοι καταλαβαίνετε, δεν χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα, οι υπόλοιποι ας με συγχωρήσετε που είμαι τόσο ομιχλώδης (ωραία λέξη αυτή τελικά…)

πρίν 1 ώρα & 40′, ανανέωση: πριν 18′

Γκάφα μεγατόνων διέπραξε το υπουργείο Παιδείας μετά την αλλοίωση των βαθμολογιών στις Πανελλήνιες Εξετάσεις στο μάθημα των Αγγλικών.

Το υπουργείο έστειλε σε πέντε λύκεια της Θεσσαλονίκης καταστάσεις με τις νοθευμένες βαθμολογίες αντί των βαθμών της αναβαθμολόγησης.

Το γεγονός εξόργισε την υπουργό Παιδείας που ζήτησε ευθύνες από τη Διεύθυνση Μηχανογράφησης του υπουργείου.

Εκτός, όμως, του αλαλούμ με τις λανθασμένες καταστάσεις βαθμολογίας, υπάρχουν και λάθη στον τελικό βαθμό, όπως αποκάλυψε, μιλώντας στον ΑΝΤ1 ο διευθυντής του 1ου Λυκείου Σταυρούπολης Δημήτρης Πασχαλίδης. Ο κ. Πασχαλίδης χαρακτήρισε τραγελαφική την όλη κατάσταση.

Τώρα τί να γράψω κι εγώ…Θέλω να πω, τις τελευταίες μέρες έχω νοιώσει τέτοιες εναλλαγές συναισθημάτων που αν ήταν έργο, θα πετάγαμε σαϊτες στο πανί…
Από αυτά που ζω σε προσωπικό επίπεδο ή αυτά που βλέπουν τα μάτια μου στο κόσμο των μπλογκ;

Θέλω να γράψω για σκέψεις μου, για το πώς νοιώθω, να με αποκρυπτογραφήσω, να με καταγράψω δημοσίως, μήπως και με καταλάβω κιόλας, αλλά μπούκωσα!..

Δεν νοιώθω τίποτα και όλα, συνάμα.

Τί να περιγράψεις λοιπόν; Πώς να μεταφράσεις σε λέξεις αυτό το λαβύρινθο συναισθημάτων και σκέψεων, που η επόμενη ακυρώνει την προηγούμενη;
Πώς το λέει το τραγούδι; “ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ…”

Έτσι!

Συνοθύλευμα. Σκέψεις, έγνοιες, συναισθήματα… Γέλιο και δάκρυ μαζί…

Άγομαι και φέρομαι μέσα σε μύριες σκέψεις, μύχιες, κρυφές κι υποβόσκουσες. Ανομολόγητες, ανθρώπινες όμως…

Είναι φορές που ο πόνος και καμιά φορά ο θυμός, είναι τόσο έντονος, που παύεις να το νοιώθεις. Μουδιάζεις και βλέπεις τη ζωή σου σαν να είσαι έξω απ’ αυτή, θεατής του θεάτρου. Του δικού σου.
Και χαζεύεις και κοιτάς και σκέφτεσαι, μια παράσταση βγαλμένη από τα σωθικά της ψυχής σου.

Βλέπεις γύρω σου έρωτες να γεννιούνται και να πεθαίνουν σε ταχύτατους χρόνους.
Αγάπες που προδώθηκαν, εξαργυρώθηκαν.
Ζούμε τη φρίκη του όλα και του τίποτα ταυτόχρονα.

Διττά νοήματα, διττές ζωές.

Καλή ερωτική εβδομάδα…

Κοίτα να δεις κάτι πράγματα, τώρα…Αφού δεν ήθελα να γράψω, λέξη… Τί σου κάνει η βότκα… Είμαι λίγο ως πολύ χάλια και ειλικρινά τώρα δεν έχω ιδέα αν φταίει η βότκα, οι συνθήκες ή εγώ από μόνος μου…
Φταίει κι η μουσική, μάλλον…

Είναι η δεύτερη φορά σε δύο εβδομάδες, που σιχτηρίζω την τύχη μου που δεν είμαι Ελλάδα. Αυτό το βρήσκω αρκετά σημαντικό και σοβαρό. Την πρώτη για να βρεθώ με ανθρώπους, τώρα για να γλυτώσω απ’ αυτούς… Βέβαια γι αμένα η Ελλάδα δεν θα ήταν κι ό,τι καλύτερο αυτή τη στιγμή, μέσα στον έρωτα και τη ζέστη που προκαλούν τα αγγίγματα κι οι αισθήσεις, όμως νοιώθω μεγάλη την ανάγκη να φύγω. Μακρυά…

Φοβάμαι μην γίνω μελό και φοβάμαι πολύ… Παλιά έκρυβα τα λόγια μου πίσω από ένα τσιγάρο και μια σιωπή. Κοίτα να δεις τί πάθαμε, που με ξεμπροστιάζω έτσι…

Πονάω ρε σεις, μ’ ακούτε;

Πονάω, για όσα έχασα κι όσα είχα δώσει και πήρα. Πονάω γιατί είμαι πάλι στο μηδέν , γαμώ την πουτάνα την τύχη μου…

Βλέπω τα σύννεφα από το παράθυρο πως α (άστο έτσι δεν γαμιέται) παίρνει ο αγέρας και ζηλεύω τη φυγή τους. Εγώ στάσιμος. Αποκλεισμένος στο τίποτα. Εγκλωβισμένος στο χτες… Φυλακισμένος στο αύριο, που δεν ξέρω πότε θα έρθει και πώς θα’ ναι…

Πόσο γελοίος είμαι, είμαστε… Πολιτισμένες κουβέντες μεταξύ μας, υποβόσκουσα ένταση, αλλά πάνω απ’ όλα επίπεδο…

Μόνος σ’ ένα δωμάτιο, με μένα αντιμέτωπος. Και τη ζωή μου που παλεύω να την πιάσω από κάπου, αλλά κοίτα πώς φεύγει! Πώς έφυγε ως τώρα…

Καλέ μου εαυτέ, ούτε να θρηνήσεις δεν πρόλαβες. Τη ζωή που έχασες, τις στιγμές που έζησες. Μια ευθύνη γενικώς και ειλλημένες υποχρεώσεις. Η δουλειά, η εργασία μάλλον, η οικογένεια, τα παιδιά…

Και τώρα;

Το κακό με όλα αυτά είναι πως ξεχνάς γρήγορα… Ξεχνάς, πώς είναι να είσαι μόνος, να υπολογίζεις στη μοναξιά σου… Να φτιάχνεις τη ζωή σου γύρω από σένα, ξανά. Να ξεκινάς να σε βρείς με άξονα το εσύ. Και το μηδέν βεβαίως γιατί τόσο είναι το πηλίκον…

Α ρε μάγκα… Το έργο που έβλεπες παλιά θα είσαι πάλι πρωταγωνιστής…

Πουτάνα βότκα…

ΥΓ Συγχωρήστε μου το μελό, αλλά νομίζω πως το δικαιούμαι σήμερα…Θα επανέλθω, κυνικός και σαρκαστικός όσο ποτέ. Σύντομα…

Οι τελευταίες μέρες μου είναι δυσάρεστες και ιδιαίτερα φορτισμένες. Αν μπορούσα να ουρλιάξω χωρίς να φοβάμαι ότι θα με μαζέψει η αστυνομία και θα με σέρνει στην… κλινική μου , για ψυχιατρική εκτίμηση, θα το έκανα.Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να γράψω κάτι, για σήμερα. Ανέβασα ένα ποστ τα ξημερώματα, λόγω της ημέρας (αρκετά ειδική ημέρα), αλλά επειδή συχνά τα γεγονότα σε προσπερνάνε και μένεις συχνά “μπουκάλα” για να μην πω άλλη λέξη, το έβγαλα άρον άρον, κυρίως για να μη νοιώθω και νούμερο. Το προήγουμενο ποστάκι, που λέει ένα λιτό “άσε καλύτερα” δεν είναι τίποτε άλλο από τη γενικότερη μου διάθεση, τις τελευταίες ημέρες, τις τελευταίες ώρες.
Ίσως είναι παραίτηση, ίσως είναι δειλία να κοιτάξεις κατάματα το πρόβλημα, ίσως είναι περιφρόνηση, κούραση, μπούχτισμα… ίσως, ίσως…

Flashback και τί απέμεινε; Η λαχτάρα μου για να ανάψω πάλι ένα τσιγάρο και μισό μπουκάλι βότκα…

Κλείνουν τα μάτια μου από την κούραση, αν και δεν ξέρω αν είναι σωματική ή ψυχική… Το ίδιο κάνει, πάντα πρέπει να βρήσκω σαφώς το γιατί; Έχω βαρεθεί τα “γιατί”. Κουράστηκα ατέρμωνες συζητήσεις αυτού του στυλ. Γιατί είναι έτσι; Γιατί είπες αυτό; Εκείνο; Το άλλο; Εσύ; Γιατί το είπες; Γιατί; Γαιτί;
Δεν μπορώ άλλο κουβέντα για το πού πάμε, πάτε, πάνε. Άστο να πάει! Όπου…

Άσε καλύτερα…

Τί το θες και το συζητάς το πράγμα; Γιατί μπλεκόμαστε σε κουβέντες που δεν έχουν νόημα;
Όταν βρεθείς προ τετελεσμένων, τί να συζητήσεις; Για να επιβεβαιώσεις την απόφαση που ελήφθη;
Και τί θα αλλάξει;
Και γιατί να αλλάξει τώρα;

Άσε καλύτερα…

Κάπου, κάποτε, πριν από χιλιάδες χρόνια, είχα διαβάσει σε κάποιο περιοδικό, συνέντευξη κάποιου (είμαι λίγο ασαφής, ε;), πως μια σχέση έχει τελειώσει όταν ο ένας από τους δύο θέλει να μιλήσει γι’ αυτήν και το πώς θα διορθωθεί. Να συζητήσει…
Τί να πεις…

Άσε καλύτερα…

‘Ασε καλύτερα…

Είχα σκοπό να σκεφθώ κάτι για να ανεβάσω τη νύχτα, γυρνώντας από τη βάρδια, αλλά σερφάρωντας κι ακούγοντας μουσική από το μουσικό σταθμό (το link είναι εκεί δίπλα), άκουσα αυτό το τραγούδι που έχω ανεβάσει σήμερα…Κόλλησα! Το παθαίνω ώρες ώρες, αν ακούσω ακνένα ενδιαφέρον κομμάτι, αλλά τέτοια νίλα έχω καιρό να θυμηθώ.
Μου ξύπνησε όλες τις απαγορευμένες αισθήσεις και διαισθήσεις…

Φανυασιώσεις απανωτές και δεν ξέρω από πού να το μαζέψω…

Κλαμπ, με σκοτάδια και ψυχεδελικά φώτα, κορμιά ιδρωμένα να χορεύουν, να ερωτεύονται κι εσύ εκεί ανάμεσά τους, να ορέγεσαι και να γεύεσαι, σκεψεις μύχιες απαγορευμένες… Πλάσματα θηράματα και συνάμα κυνηγοί. Της απόλαυσης του μυαλού που περνάει μέσα από τη σάρκα και χορταίνει τις αισθήσεις.

Ηδονή..

Ο πόνος του αναρμόζοντος και του αδιανόητου…

Η ανάγκη της ζωής…

Το φιλί με το αύριο…

Λοιπόν που λέτε, είναι φορές, είναι στιγμές, που ένα ευχαριστώ μπορεί να είναι αρκετό, όμως ένα δημόσιο ευχαριστώ, να είναι “υποχρέωση”.
Θα σας μιλήσω για ένα άνθρωπο, που σημάδεψε τη ζωή μου λίγο περισσότερο από ό,τι σημάδεψε τη ζωή των Ελλήνων γενικότερα, αφού είχα την τύχη να τον έχω καθηγητή.
Φιλόλογος στο επάγγελμα, με έμαθε να διαβάζω και δεν εννοώ “Λόλα να ένα μήλο”, αλλά να πιάνω ένα βιβλίο στα χέρια μου και να το βιώνω, να γίνομαι ένα μαζί του, να το αγαπάω. Μου άνοιξε τους ορίζοντες, τόσο τους πνευματικούς όσο και του ψυχικούς. Υπήρξε δε κι ο πρώτος ever, που μου έκανε αφιέρωση, μέχρι τότε έκνα εγώ αφιερώσεις από τον πειρατικό σταθμό στα κοριτσάκια… Ήταν το ¨Λένε για μένα” των Πυξ Λαξ…
Τα χρόνια που εγώ ήμουν στο γυμνάσιο, μιλάμε για αρχές και μέσα της δεκαετίας του 80, σε ένα μικρό σχολείο του Παγκρατίου, το 17ο, το οποίο δεν υπάρχει πια… Το μόνο που λείπει είναι να γκρεμιστεί και τότε θα δω το “σινεμά ο παράδεισος” ζωντανά…
Τα οικονομικά μας, σχεδόν όλων δεν ήταν αυτά που είναι τώρα, αλλά και καλά να ήταν δεν φαινόταν τόσο έντονα όσο τώρα.
Εγώ δε, ήμουν ένα ντροπαλό μάλλον παιδί, που λόγω συνθηκών δεν είχα και πολλούς φίλους και με χαμηλή αυτοπεποίθηση, που ονειροπολούσα πάνω από ένα βιβλίο, ή ζωγραφίζοντας με τις ώρες, με τις μέρες.Αυτός ο άνθρωπος, πίστεψε σε μένα, μου έδωσε ευθύνες και στόχους. Με υπομονή κι εξυπνάδα με κέρδισε και κατά συνέπεια αγάπησα τη φιλολογία με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται.
Τα χρόνια πέρναγαν εγώ έφυγα από το γυμνάσιο, μετά κι από την Ελλάδα και τα νέα του τα άκουγα σποραδικά.
Μετά από χρόνια, έμαθα πως έκανε εκπομπές στο δεύτερο πρόγραμμα και για να πω την αλήθεια στενοχωρήθηκα, γιατί (τότε δεν υπήρχε ιντερνετ) στο εξωτερικό, που σπούδαζα δεν μπορούσα να ακούσω τις εκπομπές του.

Κάτι φορές, είχαμε βρεθεί τυχαία σε ταβερνάκια και ρεμπετάδικα, κάπου εκεί που τέλειωνα τη σχολή ή είχα πρωτοέρθει Ελλάδα…
Έμαθα πως ασχολείται με το τραγούδι και συγκεκριμένα με το στίχο. Δεν μου έκανε εντύπωση αυτό όσο ότι είχε το θάρρος να κυνηγήσει το όνειρό του όταν άλλοι στην ηλικία του, σχεδιάζουν τί λουλούδια θα φυτέψουν στο μπαλκόνι για να ξεχνιούνται συνταξιούχοι γαρ… Έγραψε τραγουδάρες, όπως “Χαλκίδα”, “Τα σμυρναϊικα τραγούδια” και άλλα πολλά περισσότερο ή λιγότερο γνωστά.
Τέτοιος άνθρωπος είναι ο κύριος Ηλίας Κατσούλης. Πολυπράγμων, έξυπνος, πλούσιος στη ψυχή και στα αισθήματα και στην ικανότητα να πλάθει χαρακτήρες και πνεύματα.
Οι μαθητές του διαλέξαμε ο καθένας διαφορετικούς δρόμους, άλλοι θα “πετύχουμε” άλλοι όχι, όμως εύχομαι και ελπίζω πως αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς θα έχουμε μια σπίθα που θα σιγοκαίει και θα είναι θαμμένη, κάπου εκεί κάτω από τόνους στάχτης και σκουπιδιών. Μία σπίθα που αυτός ο άνθρωπος την είχε ανάψει πριν χρόνια…
Την αγάπη για τη ζωή και το πνεύμα.

Σας ευχαριστώ…

η φωτογραφία ανήκει στο music heaven

Νύχτα, εφημερία, ευτυχώς ηρεμία, τουλάχιστον επιφανειακά (…) κι εγώ την έχω αράξει στο γραφείο και ψάχνω στο ιντερνέτι να ανακαλύψω κάτι ευχάριστο. Με τα πολλά πέφτω πάνω στον Πυγμαλίωνα
ο οποίος έχει ανεβάσει κι ένα ωραίο τραγουδάκι του Θαλασσινού και γουστάρω τόσο, που αρχίζω και ψάχνω να βρω κανένα σταθμό που να παίζει ελληνικά. Έπεφτα πάνω σε κάτι σκυλάδικα, τελικά αφού και το δεύτερο το γύρισε στα ξένα, έβαλα δίεση fm.
Όλα καλά μέχρι που έπεσε το άσμα…”Στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες”

Με έστειλε αδιάβαστο, καθότι το τραγούδι είναι αν όχι το μόνο ένα από τα 2 άντε 3, που θα σηκωθώ να χορέψω. Τώρα βέβαια η άποψή μου για το ζεϊμπέκικο είναι μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο επιγραμματικά μπορεί να συνοψιστεί εδω.

Επειδή όμως, για μένα το ζεϊμπέκικο είναι θύμησες σε πόνους και σε δύσκολες στιγμές, μου είναι δύσκολο να μείνω ανεπηρέαστος από το αγαπημένο μου τραγούδι. Δεν μπορώ να μην γυρίσω στο παρελθόν και να μην θυμηθώ τους λόγους που μέ έκαναν να χορεύω αυτό το τραγούδι.
Τις στιγμές που δυνάμωσαν τη σχέση μου με αυτή τη μελωδία.

Το ταξίδι αυτό που κάνεις, με τον εαυτό σου, στον εαυτό σου. Μόνος, για την πάρτη σου και για τους πόνους σου, γι’ αυτούς που πέρασαν κι αυτούς που θα ‘ρθουν… Στιγμές σαν και τούτη, κοιτάω “πίσω” μου και αναπολώ όλους όσους έχουν “φύγει” και μου λείπουν και νοιώθω το κενό τους, στις χαρές μου.
Αναμνήσεις από ανθρώπους που δεν θα ξαναδώ είτε γιατί δεν είναι ανάμεσα μου είτε γιατί τους πλήγωσα τόσο πού ούτε να με φτύσουν πια… Θα ήθελα να πω πως ό,τι έκανα δεν ήταν από πρόθεση, όμως πια , μετά από τόσα χρόνια δεν ξέρω πόσο “αθώα” πληγώνουμε τους δίπλα μας… Όλοι έχουμε κλάψει, γιατί μας πλήγωσαν, μας άφησαν, μας εξαπάτησαν…

Εγώ σήμερα θέλω να κοιτάξω μέσα μου όλους όσους πλήγωσα, άφησα, εξαπάτησα. Θα ήθελα να μπορέσω να δείξω πως λυπάμαι, για τον πόνο που προκάλεσα, όμως δεν ξέρω αν έχει πια και τόση σημασία, γι’ αυτούς τουλάχιστον… Κάποτε θυμάμαι είχα ψάξει κι είχα βρει ένα παλιό φίλο, που του είχα κάνει στραβή και του ζήτησα συγνώμη,μέσα από την καρδιά μου. Τέτοια ξεπέτα μετά, δεν ξανασυνάντησα τόσο συχνά στη ζωή μου. Είχε άδικο; Όχι. Του φέρθηκα σκάρτα. Όμως αυτό που κατάλαβα είναι πως φίλε μου, άπαξ και έκανες τη μαλακία… Όσες συγνώμες και να ζητήσεις, η ζημιά έχει γίνει και έχει γραφτεί.

Δεν μπορώ να ξέρω αν και πώς σταματάς να πληγώνεις κόσμο γύρω σου, θέλει δύναμη ψυχής να αφήσεις εγωισμούς και φόβους απ’ έξω…

Να δούμε…

Σήμερα δουλεύω νύχτα (Ω! Τί χαρά…), οπότε, καθότι εδώ υπάρχει εργασιακός πολιτισμός, το πρωί έχω ρεπό, όπως και αύριο μετά τη λήξη της βάρδιας. Το πρωί αφού αφήσαμε τα μικρά στο παιδικό σταθμό, πήγα μέχρι το γυμναστήριο του νοσοκομείου, έτρεξα τα χιλιομετράκια μου και την έκανα με το ποδήλατο μετά.
Μουσικούλα στο iPod και δώστου ορθοπεταλιές…
Τώρα κιόλας έχω προπονηθεί αρκετά κι έτσι δεν φτύνω αίμα να βγάλω τα 10 χλμ που είναι η απόσταση μέχρι το σπίτι κι έτσι έχω την “άνεση” να αδειάζω το μυαλό μου από τις πνευματικές μου τοξίνες και να το ρίχνω στη σκέψη…Ξέρω, ότι μπορεί να σας έχω πρήξει στη σκέψη αλλά τί να κάνουμε; Είναι κι η ρημάδα η δουλειά που με κάνει να θέλω να βλέπω τα πράγματα με άλλο μάτι… ή τουλάχιστον να προσπαθώ.

Λοιπόν μου ήρθε στο μυαλό ένα πόστ που είχε ανεβάσει ο Μάνος Αντώναρος
Το είχα διαβάσει εδώ και μέρες αλλά προφανώς τώρα μου βγαίνει η αντίδραση. Γράφει λοιπόν ή ακριβέστερα αναρωτιέται αν η αλήθεια μπορεί να είναι και ψέμα για να απαντήσει αμέσως πως ναι και αναφέρει χαρακτηριστικά τα λόγια αγάπης…
Λοιπόν θα διαφωνήσω.
Θα διαφωνήσω και μάλιστα κάθετα για πολλούς λόγους. Κατ’αρχήν ας ορίσουμε τί είναι αλήθεια… Είναι μήπως μια διαχρονική αξία που έχει διάρκεια στο διηνεκές; Δεν μεταβάλλεται και δεν επηρεάζεται;
Καλό ερώτημα, μόνο που σε αυτή την περίπτωση, πολλές από τις αλήθειες του σήμερα, ούτε που θα υπήρχαν έστω και ως φαντασία στο μυαλό μας, αν δεν άλλαζαν τα μυαλά, οι αντιλήψεις, οι αξίες, οι κοσμοθεωρείες. Ο άνθρωπος φύση και θέση, περίεργο μα συνάμα κοινωνικό ον, δεν θα μπορούσε να ζει στον αιώνα τον άπαντα χωρίς να αλλάζει και να μεταμορφώνει το κοινωνικό του και πνευματικό του περιβάλλον.
Με αυτό το σκεπτικό και μόνο, ο ισχυρισμός πως τα λόγια αγάπης είναι ψέμα αν και αλήθειες, δεν στέκει, γιατί απλά, ό,τι αγαπάς σήμερα δεν σημαίνει πως δεν μπορείς απλά να μη νοιώθεις αγάπη, πάθος έρωτα, αύριο… It happens all the time!..

Όμως πέρα και πάνω από όλα αυτά, πιστεύω και ελπίζω πως η αγάπη, ο έρωτας, το πάθος είναι η κορυφαία στιγμή του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος γίνεται Θεός και ο Θεός κατεβαίνει στη γη… Δε νοίζω ότι υπάρχει ομορφότερο ποίημα από δύο ανθρώπους που ερωτεύονται, αγαπιούνται, ενώνονται στο σύμπαν, με το σύμπαν και γίνονται όλα και τα πάντα.
Όλη η ποίηση του κόσμου μετουσιώνεται σε δύο λέξεις: Σε Αγαπώ.
Και είναι η πιο μεγάλη αλήθεια που μπορεί να υπάρξει και η πιο μεγάλη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για να μπορούμε να υπάρχουμε και να ζούμε, ως πνεύμα και ψυχή κι όχι μόνο ως κορμιά, που περιφέρονται.Έχω, είχα τη τύχη στη ζωή μου και να αγαπήσω και να αγαπηθώ και να ερωτευθώ. Ούτε μία φορά δεν ήταν ψέμα τα λόγια αγάπης που είπα και που άκουσα. Κανείς δεν είναι αδαής να πιστεύει πως η στιγμή που το σύπαν, η αιωνιότητα συμπυκνώνεται σε μία στιγμη σε ένα βλέμμα, δεν είναι τότε που η αγάπη σχεδόν αποκτά διαστάσεις.
Δεν διεκδικώ το αλάθητο, μπορεί να το βλέπω και λάθος, όμως αυτή είναι η δικιά μου αλήθεια και μου δίνει και δύναμη κι ελπίδα. Άλλωστε προτιμώ την “ποίηση”… Έστω κι αν το ποίημα δεν κρατάει για πάντα.

Τέταρτη ή πέμπτη μέρα με βροχή σήμερα, έχω χάσει τη μπάλα, δεν ξέρω πια τί εποχή έχουμε…
Ανοικτά καλοριφέρ, πάπλωμα στο κρεβάτι(!) Ήμαρτον πια. Όχι πως μου αρέσει κι η ζέστη του καλοκαιριού σαν αυτή που έχει η Αθήνα τουλάχιστον. Ποτέ δεν μπόρεσα να την ανεχθώ.
Η αλήθεια είναι πως πάντα ένοιωθα ξένο σώμα στην Αθήνα. Δεν μπόρεσα να “ενταχθώ” ποτέ, παρά το ότι είχα όλες τις “προϋποθέσεις” για να περνάω καλά. Από καλό μανάβη, μέχρι καλές άκρες στις πόρτες από τα καλά μαγαζιά (της εποχής!)
Πάντα ένοιωθα ξένος και ίσως γι’ αυτό ως φοιτητής, όποτε γύρναγα στην Αθήνα, στην Ελλάδα για διακοπές, τουρίστας ένοιωθα και τουριστικά ζούσα.Περίεργο πράγμα όμως… Να νοιώθω σπίτι μου τα πλέον άσχετα μέρη του κόσμου και μόλις πατάω το πόδι μου στο κατ’ επίφαση, τόπο μου, να με πιάνει το άγχος και να κοιτάω το ρολόϊ και να μετράω μέρες…

Τώρα βέβαια για να πω την αλήθεια για άλλο ξεκίνησα να γράφω κι άλλα γράφω… Τέλος πάντων…

Όλοι έχουμε δικαίωμα στη μαλακία.
έκανα μια “περατζάδα” από μπλόγκερς που εκτιμώ και γουστάρω να διαβάζω, να μου ανοίγει λίγο το ακατοίκητο, που έλεγε κι η μακαρίτισα η Μαλβίνα, καλή της ώρα εκεί που είναι και σκεφτόμουν την απίστευτη ανάγκη να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, τους φόβους μας, τις μαλακίες μας, την όρεξη για χαζομάρα και νάζια…Την ανάγκη μας για επικοινωνία, για να δεις ότι υπάρχουν μυαλά εκεί έξω, που συμφωνούν μαζί σου, διαφωνούν μαζί σου, σου τα χώνουν, σε ανεβάζουν στα ουράνια, ζεις μ΄αυτά αλλά και πάλι νοιώθεις μια μοναξιά…
Ενώ έχει μια βαβούρα εκεί “έξω”, είναι κιόλας τόσο μοναχικά.
Ταξιδιάρικα όμως, δεν λέω. Σαν να ακούς ραδιόφωνο, μόνο που τη μουσική, καλά συχνά την ακούς αλλά εδώ τη γράφεις… Εδώ είναι και το περίεργο (;) Βγάζεις τα σώψυχά σου στη φόρα, μιλάς με 5, 10, 100, ακούς απόψεις, γνώμες, σκέψεις, θα κλάψεις, θα δεθείς, θα νευριάσεις, θα ζήσεις μια άλλη ζωή εξίσου ιδιαίτερη με τη δικιά της προσωπικότητα και χαρακτήρα.Αποκτάς φιλαράκια, τα οποία δεν τα ξέρεις μα συνάμα τα γνωρίζεις τόσο καλά!

Ίσως επειδή είμαι νέος στη μπλογκόσφαιρα και να μου φαίνονται τόσο μεγάλα και την ίδια στιγμη, πρωτόγνωρα, δεν ξέρω, αλλά συχνά νοιώθω πως διαβάζοντας σχόλια δικά σας στα ποστς μου και τούμπαλιν, μια ιδιαίτερη έλξη και διαφορετική συνάμα. Με άλλους έχω περισσότερο παιχνιδιάρικη διάθεση, σαν πειραχτήρι ενώ με άλλους διάθεση για πιο “σοβαρές” κουβέντες. (βάζω εισαγωγικά γιατί και ο χαβαλές είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να γίνεται στα κουτουρού).

Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά, ε; Μ’ έπιασε μια γλυκιά μελαγχολία και ήθελα να σας πω ότι πολύ σας γουστάρω ρε παιδιά! Είστε φιλαράκια και μόνο που με ακούσατε σε φάσεις περίεργες (καλά μη νομίσετε ότι γλυτώσατε κιόλας, ε;!), είναι μεγάλο για μένα…

Λοιπόν αυτό είναι για όλους εσάς! Φιλιά…

Το σαββατοκύριακο δεχθήκαμε ένα ζευγάρι φίλων από τη Στοκχόλμη. Φίλοι, που ενώ χρονικά δεν έχουμε “γράψει” χιλιόμετρα, η επαφή μας είναι, ομολογουμένως και έντονα στενή και ιδιαίτερα ποιοτική. Έχουν μια άλλη ποιότητα πνεύματος και ψυχής, διαφορετική από τη δικιά μου και η συναναστροφή μας (μου τουλάχιστον) μαζί τους μας χαρίζει μια άλλη προοπτική στα πράγματα.Είναι που είναι και καλλιτέχνες και παίρνεις μια μυρωδιά από ένα κόσμο και μια σκέψη σε πιο ψηλά επίπεδα από εμάς τους “κοινούς θνητούς”…

Όλο το σαββατοκύριακο ήταν σαν μια θεατρική παράσταση, διάλογοι γεμάτοι υπονοούμενα, υπαινιγμούς, σκέψεις σε “ψηλές στροφές”… Άφθονα τσιγάρα για τους καπνιστές και αρκετό αλκοόλ για να λυθούν τα πνεύματα και η γλώσσα…

Δεν είχαμε και πολύ όρεξη για έξω, άλλωστε ο καιρός δεν το επέτρεπε, όπως βλέπετε κι εσείς κι έτσι “αναγκαστικά” ήρθαμε αντιμέτωποι με ό,τι αποφεύγαμε εδώ και καιρό… Με τους εαυτούς μας και το πώς μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι…

Η αλήθεια είναι πως όταν μπαίνεις σε μια τέτοια διαδικασία, εγώ τουλάχιστον νοιώθω σαν να κάνω μια ερώτηση της οποίας η απάντηση ίσως και να μην μου αρέσει, όμως θες να βγάλεις μια άκρη για το τί κάνεις στη ρημάδα τη ζωή, ε πρέπει και να δεις και να ακούσεις και να πεις πράγματα που ίσως και να μην αρέσουν.

Είπαμε λοιπόν τα σώψυχά μας σαν σκανδιναβικό δράμα, που για πολύ καιρό, δοκιμάζονται οι σχέσεις, οι αντοχές. Τα πνέυματα παίζουν ένα παιχνίδι σαν τη γάτα με το ποντίκι και την “κατάλληλη” στιγμή, ξετυλίγεται όλο το νήμα και πέφτουν οι μάσκες…

Μια απίστευτα “ήρεμη” ένταση, αλήθειες, αιχμηρές και επώδυνες με μια απίστευτη ταχύτητα σε εναλλάγες στη διάθεση και μετά ησυχία…

Αποτραβιέσαι στον εαυτό σου, κατάκοπος και εξουθενωμένος, ευτυχισμένος που μπορείς και βλέπεις τα πράγματα με καθαρό μάτι, κάποιες στιγμές, που παίρνεις αποφάσεις ίδιες με αυτές που είχες πάρει, χρόνια πριν και δεν έπεσες έξω, τελικά.

Οι φίλοι μας έφυγαν για να επιστρέψουν στο σπίτι τους, όμως η παρουσία τους υπήρξε καταλυτική και φίλτρο και αφορμή για να ξαναδείς κάποια πράγματα και αξιές και συναισθήματα, που είχαν ατονήσει ή κρυφτεί, από το βάρος του φόβου και των ανασφαλειών…

Αν κάπνιζα (ακόμα) αυτή η ώρα θα ήταν σαν να βγήκε από ταινία του σινεμά, που ο ήρωας κοιτάει έξω από το παράθυρο, τη βροχή, τη ζωή, το μέλλον, ανάβει ένα τσιγάρο, πίνει μια γουλιά ποτό και η κάμερα κάνει κοντινό στο βλέμμα του…

Cut

Stop…

Είμαι μετά από εφημερία και να πω και την αλήθεια δεν έχω καταφέρει και να πολυκοιμηθώ σήμερα, αλλά πια οι εποχές που έχεις τον ύπνο στο τσεπάκι περάσανε (και πολυ φοβάμαι ανεπιστρεπτί…)

Την αράζω λοιπόν είτε με το κορίτσι είτε μόνος, πίνω τα ποτάκια μου, ακούω και τη μουσική μου και κάνω αναδρομή.

Στη νύχτα που πέρασε, από το πώς πήγε και πώς χειρίστηκα τα περιστατικά, μέχρι το τί είδα, τί μου έβγαλαν… Τί ένοιωσα, πόσο πιο άνθρωπος γίνεσαι ρε παιδάκι μου!

Είναι φορές σαν τη σημερινή, που δεν “ξεφορτώνω” (είναι βλέπετε και τα προηγούμενα γεγονότα…) όχι με ποτό αλλά με το Βόσπορο, ολόκληρο (παρεπιπτόντως ωραίο τραγούδι…).

Έπιασα τον εαυτό μου να χορεύει, να στροβιλίζεται σε μια δίνη, σαν το “χορό των Δερβίσηδων” και να παλεύω να αδειάσω και να βγάλω την έντασή μου. Να βιώσω τον πόνο του κάθε ένα ασθενή μου… Να νοιώσω γιατί νοιώθει την ανάγκη να δει μια άγνωστη φάτσα στη μαύρη νύχτα.

Γιατί να εμπιστευθεί κάποιον, που κάτω από άλλες συνθήκες το πιθανότερο είναι να μην ήθελε να πιει καφέ μαζί του και τώρα του εμπιστεύεται όχι τη ζωή του, αλλά τον τρόπο με τον οποίο θα μπορεί να ζει…

Θα μπορούσα να πω ένα σωρό παπαριές, σαν αυτές που διαβάζω σποραδικά σε διάφορα περιοδικά “μπλέντερ” (ποικίλης ύλης politically correct) και βάζω τα γέλια…

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί, τί σκατά κάνουμε κι εμείς σα δουλειά και φτύνω τον κόρφο μου… Θέλω να πω (όλα αυτά χορεύοντας το τραγούδι που ακούτε, τώρα!) βλέπεις ένα σωρό άχρηστους, πλην καθόλα πετυχημένους συναδέλφους να σου λένε το μακρύ τους και το κοντό τους και ανάθεμα αν ξέρουν για τί πράγμα μιλάνε… Σαφώς μπορεί να ξέρουν τί σημαίνει ψύχωση, κατάθλιψη, να ξέρουν πώς θα την κάνουν καλά, καλύτερα, αλλά ξέρουν πώς μπορεί να “πονάει” αυτός που έχεις απέναντί σου;

Εδώ μια σχέση έχεις και σου τελειώνει και χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου, πόσο μάλλον να συνειδητοποίησεις πως είσαι καταθλιπτικός… Να φας τη χάπα…

Να εμπιστευθείς τη ζωή σου στα χέρια του πρώτου αγνώστου… Πόσο απελπισμένος ή πόση ανάγκη για “χάδι” μπορεί να έχεις…

Αυτή τη δουλειά κάνω, λοιπόν… Φιλτράρω τον πόνο των άλλων και τον ανάγω σε γνώση και θεραπεία.

Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές μου είναι δύσκολο να το χωνέψω και να να αποδεχθώ πως το μυαλό μου είναι εκεί για να αποφασίσει για το πώς θα κάνω κάποιον να μπορέσει να να βγει από το σπίτι του χωρίς να φοβάται, πως ένα σωρό άσχημα πράγματα θα του συμβούν. Είναι φορές που δεν ξέρω τί καλό έκανα και έχω αυτό το χάρισμα (;), προνόμιο (;), υποχρέωση (;)

Είναι όμως οι φορές που βλέπεις με τα μάτια σου, μια πονεμένη ψυχή να χαμογελάει γιατί πίστεψε σε σένα, στο ότι όλα θα πάνε καλά και πως υπάρχει ελπίδα για αύριο. Ο θάνατος δεν είναι ποτέ η λύση… Όμως όταν πονάει το μυαλό άντε να το καταλάβεις…

Τον τίτλο τον δανείστηκα από το σχετικό ποστ της paranoia, που τόσο κοντά συμπίπτουν οι απόψεις μας σε πολλά. Γράφει με αγάπη για την αγάπη και για το δώσιμο και τη συνέπεια και αυτό από μόνο του, είναι και σημαντικό και μεγάλο.

Δεν θέλω να το παίξω ούτε πνεύμα αντίρρησης, ούτε βέβαια και δικηγόρος του διαβόλου. Όμως όλα αυτά που διατυπώνει θέλω να τα δω και από μια άλλη σκοπιά…

Γράφει η paranoia “Αγαπάμε τον άνθρωπό μας, ο.κ. αλλά δεν χάνουμε την ευκαιρία να αρνηθούμε την πρόκληση, με κίνητρο ίσως τα ολοστρόγγυλα κι εντυπωσιακά οπίσθια της απέναντι κοπελιάς. Τόσο ρηχά. Ή και αντίστροφα για μια ενδιαφέρουσα μούρη, που υπόσχεται πολλά. Ο δικός μας άνθρωπος, εγκλωβισμένος στις συνήθεις δραστηριότητες, μακάριος στον ύπνο του. “

Το να ανήκεις σε κάποιον δεν αναιρεί ούτε περιορίζει την μέχρι πρότινος καθ’όλα φυσιολογική αντίδραση, να σε “προκαλέσουν” τα υπέροχα οπίσθια της απέναντι κοπελιάς ή και αγοριού, θα συμπληρώσω…

Αλλά ακόμα κι αν αυτό είναι μεμπτό, γιατί δεν είναι, το να πεις πόσο “ωραία γυναίκα είναι η Αντζελίνα Τζολί” ή ο Μπραντ Πητ; Ίσως γιατί υπάρχει η απόσταση ασφαλείας, ενώ ο υπέροχος κώλος της απέναντι δημιουργεί ανασφάλειες;

Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω ή μάλλον θέλω να δω μέσα από άλλο πρίσμα, είναι αυτός ο ύπνος του δικαίου, του συντρόφου. Δεν μπορώ να γενικεύσω, επομένως θα μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο, έτσι, αν η σχέση μου δεν δουλεύει, δεν με πάει πουθενά, έχει πρόβλημα τέλος πάντων κι εγώ ή η σύντροφός μου κοιτάξει έναν άλλο “υπέροχο κώλο”, sorry αλλά ο μακάριος ύπνος μου είναι πιο σοβαρός και έχει άλλες αιτιάσεις και άλλες προϋποθέσεις. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ο μακάριος ύπνος να οφείλεται στο ότι θεωρείς τον απέναντί σου δεδομένο;

Είναι οι φορές που ο μακάριος ύπνος ίσως και να φταίει για το τί κάνει ο άλλος…

Εκεί που μου γεννιούνται άλλα ερωτήματα είναι εδώ:

“Κι αν είσαι από τους τυχερούς που έδωσες περισσότερα”. Ποιός θα το κρίνει τί είναι πολύ και τί είναι λίγο; Και τελικά έχει σημασία αν είναι πολύ ή λίγο ή αν αυτό που δίνεις είναι ειλικρινές και μέσα από την καρδιά σου; Θα μπεις σε μια διαδικασία ανταγωνισμού για το ποιός θα δώσει πιο πολλά; Και πώς ορίζεται το δίνω;

Αν αυτό που εγώ παίρνω μου κάνει λίγο και για τη σύντροφό μου είναι πολύ; Ή χειρότερα, αυτό που παίρνω δεν είναι αυτό που ψάχνω;

Δυστυχώς νομίζω ότι οι σχέσεις όσο απλές είναι άλλο τόσο δυσκολεύουν τη ζωή μας αν τις τοποθετήσουμε σε λάθος βάση…

Θεωρώ πως έχει δίκιο, όταν γράφει πως ο μεγαλύτερος μας εχθρός είναι η ανασφάλεια και ειδικά στις σχέσεις είναι ό,τι χειρότερο. Θα συμπληρώσω τη ρουτίνα και την κούραση που σου προκαλεί. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις εικόνες, με χαρούμενες φατσούλες που γελάνε και διασκεδάζουν, παιδάκια που τρέχουν και φωνάζουν και το αμερικάνικο όνειρο παίρνει μορφή, όμως συχνά η πραγματικότητα τις περισσότερες φορές είναι πολύ διαφορετική και συνήθως υπάρχει κούραση, ένταση και πολλά ερωτήματα για το αν ό,τι κάνεις το κάνεις καλά και αν θα προλάβεις…

Δε νομίζω ότι όλα αυτά η paranoia δεν τα ξέρει και σίγουρα δεν περίμενε εμένα να τα μάθει. Όμως νομίζω ότι όλο αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και όσο πιο πολύ το συζητάμε τόσο πιο πολύ το φωτίζουμε, τόσο πιο πολύ θα δούμε πλευρές που δεν είχαμε δει και θα λάβουμε ερεθίσματα για εσωτερική κουβεντούλα.

Κλείνοντας, ας θέσω κι ένα άλλο ερώτημα. Γνωρίζεις έναν άνθρωπο, για τον οποίο νοιώθεις βαθειά συναισθήματα και σου ξυπνάει ένστικτα. Αποφασίζεις να ζήσεις μαζί του, γιατί αυτό να σημαίνει πως δεν μπορεί να σου παρουσιαστεί κάτι εξίσου δυνατό, ή και καλύτερο στο μέλλον;

Γιατί αυτό να σημαίνει, πως εξ ορισμού η ζωή σου είναι οριοθετημένη και περιχαρακωμένη, σε μία σχέση που είτε δεν πάει άλλο είτα δεν σε γεμίζει ή ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου δεν σε κάνει ευτυχισμένο για χίλιους λόγους; Χωρίς απαραίτητα να φταίει, αλλά στη ζωή συμβαίνουν ένα σωρό άσχημα πράγματα που ούτε τα ορίζεις όυτε και τα ξέρεις. Σου κάθονται και τα λούζεσαι… Τρως και ένα ζόρι ξεγυρισμένο και μετά τρέχεις να το μαζέψεις. Φταίει ο/η σύντροφός σου, αν η υπομονή του τέλειωσε;

Θα μου πεις, καλέ μου φύγε… Σωστό, χίλια δίκια, όμως η αλήθεια είναι και όλοι μας το ξέρουμε ότι υπάρχουν τόσες αλήθειες όσες και σχέσεις, όπως και ένα σωρό προβλήματα τα οποία για μένα μπορεί να ακούγονται τετριμένα και μπανάλ ή προφάσεις, όμως για σένα που τα βιώνεις, να είναι εμπόδια που σε πάνε πίσω. Βέβαια υπάρχει η ατολμία, το δίλημα, ο φόβος… Δε νομίζω πως όταν φτάνεις σε μια σχέση που ασθμαίνει, σου είναι και τόσο εύκολο να δεις ότι δεν τραβάει άλλο και να την τελειώσεις κι ένας από τους λόγους, ο προφανέστερος όλων είναι η ερώτηση “κι αν;”

“Κι αν κάνω λάθος;”

Υπάρχει ο φόβος του να αποδεχτείς ότι η σχέση σου τέλειωσε…

Όλα καλά με τους άντρες που βλέπουν χιλιόμετρα μακρυά και διαβάζουν το μέλλον και κύριοι έρχονται και κύριοι φεύγουν, ή γυναίκες που είναι “αντράκια” και εξηγούνται σταράτα, αλλά η ζωή είναι γεμάτη με ένα σωρό ανθρώπους που το ζυγίζουν από χίλιες μεριές και πάλι έχουν ενδοιασμούς και φόβους.

Ειλικρινά δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι περνάω και τις καλύτερές μου μέρες. Μόλις πριν δύο μέρες έγραφα πόσο μου λείπει η θάλασσα (και μάλιστα έκανα και μια αιτησούλα για ένα long weekend στο τέλος του μήνα…)

Και σου ‘ρχονται αδελφάκι μου κάτι τέτοια ξεγυρισμένα και σε πάνε στην αρχή… Θα μου πεις, πρώτη φορά είναι; Μήπως κιόλας δεν θα ξανατύχει;

Σωστόν… Πλην όμως, κάπου, κάπως πρέπει να το βγάλω από μέσα μου, ειδικά όταν τη μαλακία δεν την έχω κάνει εγώ, αλλά είναι τέτοια η πίκρα που και να έφταιγα και να μην έφταιγα, δεν μου μειώνει τη λύπη. Βέβαια νοιώθω αγανάκτηση, κάτι που αν έφταιγα εγώ δεν θα το ένοιωθα…

Ας είναι, θα το ξορκίσουμε…

Που λέτε,έλεγα ότι να! σκέφθηκα να κατέβω Ελλαδίτσα για ένα μακρύ ΣΚ και μάλλον θα γίνει…

Λέω μάλλον, γιατί η σκέψη ήταν να κατέβω και να διασκεδάσω για λίγες μέρες, μόνος, ολομόναχος, να αλλάξω παραστάσεις και εμπειρίες. Ωραία…Ε;

Και γιατί εγώ δεν νοιώθω καλά τότε; Γιατί βλέπω το κορίτσι, που η ίδια με παρακινεί να φύγω και νοιώθω ότι θα κουραστεί; Επειδή όταν θα λιάζομαι στον ήλιο το κορίτσι θα… αλλάζει πάνες στην εξωτική Σουηδία;

Γιατί;

Ξέρω ότι υπάρχουν ψυχές που θέλω να δω από κοντά και να διασκεδάσουμε και να τα πούμε, να έρθουμε κοντά, αλλά και πάλι υπάρχει μια αμφιθυμία…

Ίσως και να’ ναι των ημερών θα μου πείτε, τί να πώ…

Μου λείπει η ξεγνοιασιά, η διασκέδαση, λίγο dolce vita (αλλά να είναι dolce σαν το Bailey’s ας πούμε, όχι dolce… Amareto di Sarrono!), και σαν μου κάθετε, η ευκαιρία, το αναβάλλω κι ας ξέρω ότι θα μελαγχολήσω…

Είναι φορές που θέλω να χαθώ και να μείνω για λίγο χωρίς έγνοιες, υποχρεώσεις, σκέψεις, όμως από την άλλη είμαι και της άποψης ότι ανήκω κάπου και υπάρχει μια “δέσμευση” απέναντι στον άνθρωπό μου, στο κορίτσι. Θέλω να τη βλέπω να διασκεδάζει και μου αρέσει όποτε συμβαίνει αυτό, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω κι εγώ…

Ίσως και να υπερβάλλω, δεν ξέρω.

Να δούμε… Η άδεια υπάρχει πάντως…

Είναι όμως στιγμές και γεγονότα, που ενώ τα έχεις κανονίσει στη τελευταία λεπτομέρεια, έχεις δώσει τις οδηγίες που πρέπει και αφήνεις το χρόνο να δουλέψει για τον ασθενή και για τη θεραπεία.

Όμως συχνά οι εκπλήξεις και τα γεγονότα σε προσπερνούν και πας ένα πρωί στην κλινική και είσαι αντιμέτωπος με ένα σωρό δυσάρεστες εξελίξεις, οι οποίες συχνότατα, στην ιατρική είναι αρκετά άσχημες και μη αναστρέψιμες…

Είναι περιττό να πω ότι κάποιες φωνές που μπορεί να ακούτε από εχθές , είναι μάλλον δικές μου, ούτε ότι έχω πλακωθεί να “τυλίγω” σε μια κόλλα χαρτί διάφορο κόσμο, όμως όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τέτοια γεγονότα, “βράζεις” από θυμό…

Όσο χαρούμενος ήμουν τις τελευταίες μέρες, τόσο θέλω να αρχίσω να πλακώνω μπουνιές και μπινελίκια. Έχασα κάθε κέφι και διάθεση για πνευματικά “πετάγματα”.

Μπούκωσα… Άει σιχτίρ πια!

Συνήθως τέτοια ώρα (05.20) έχω: πιει καφέ, πλυθεί, ξυριστεί, φάει πρωινό, διαβάσει εφημερίδα στο ίντερνετ. Συνήθως…

Αντιθέτως σήμερα τα μάτια μου κλείνουν από τη νύστα, (ήδη έχω διορθώσει το κείμενο κάτι φορές) γιατί το βράδυ, δεν κλείσαμε μάτι… Ο γιος ο μόρτης, που είναι λίγο μετά τα 2 μας έκανε ασκήσεις ετοιμότητας…

Κι η μέρα μόλις ξεκινάει…

Καφέ παιδιά!..

Γύρισα απ’ τη δουλειά, κουρασμένος και βαριεστημένος. Δεν αποδίδω ούτε το 20% απ’ όσο μπορώ. Μπαίνω σπίτι, ετοιμάζω φαγητό για τα παιδιά και κολλάω στο ιντέρνετ. Ψάχνω φωτογραφίες να βοηθήσω το μυαλό μου να ταξιδέψει και να φτιάξει ιστορίες.

Να ξεχαστει για λίγο από τις καθημερινές υποχρεώσεις…

Να δώσω στον έρωτά μου background και soundtrack κι ας λείπει…

Αλλά είναι εδώ, το ξέρω κι εγώ και… εσύ.

Ταξείδι μακρινό, λοιπόν στα μάτια σου σαν σε πέλαγος σε ηλιοβασίλεμα.

Ταξείδι στο χρόνο, σε αναμνήσεις που ντύνουν το μέλλον χαμόγελο προσδοκίας κι ελπίδας.

Βόλτες σε δρόμους που δεν βγάζουν πουθενά, όχι ως απόγνωση ούτε συμβολικά, απλά γιατί μ’ αρέσει να σου κρατάω το χέρι και να σε βλέπω να χαζεύεις, άλλο που δεν θα στο πω.

Πολλά δεν θα σου πω…

Είναι που δεν μ’ αρέσεινα τα λέω κι όλα… Προτιμώ να σου μιλήσω μ’ ένα τραγούδι, μια φωτογραφία, για να έχεις να σκέφτεσαι…

Ένα γράμμα!

Ένα βλέμμα με μάτια μισόκλειστα, είναι φορές που αξίζει περισσότερο κι από λέξεις. Έτσι δεν είναι; Βόλτες σε δρόμους σκοτεινούς κι υγρούς, για να νοιώσω τα μάτια σου να με κοιτούν και να νοιώσεις σιγουριά…

Τί σου κάνει αυτή η μουσική…

Ξύπνησα κι ο καιρός το πάει για βροχή, ξανά… Τυπικός σουηδικός καιρός. Όμως δεν παύει να είναι και Ιούλιος πια! Καλοκαίρι…Φέτος, θα ήθελα να ζήσω τη θάλασσα, ξέγνοιαστος, να την απολαύσω, όσο δεν την έχω απολαύσει για χρόνια…

Οι σχέσεις μ’ αυτή τη “ξελογιάστρα” ανέκαθεν ήταν σχέσεις νοσταλγίας και εξερεύνησης. Τις φορές που μπορούσα “ταξίδευα” στα νερά της, αφήνοντας το μυαλό μου να αδειάζει και να γεμίζει η ψυχή μου γεύσεις. Θα ήθελα να την έχω κοντά μου να μπορώ να της δίνομαι και να της ανήκω, αλλά τα νερά της εδώ δεν είναι το ίδιο φιλόξενα όπως στην Ελλάδα. Ούτε και είναι μπλε… Περιορίζομαι στη φαντασία… Σύντομα θα ξαναγίνουμε ένα, όμως. Θα με δεχθεί στην “αγκαλιά” της σαν από πάντα να ήταν εκεί για μένα. Θα με αφήσει να την ανακαλύψω ξανά, όχι μόνο στη φαντασία μου, αλλά θα βιώσω τη λαχτάρα να κολυμπήσω στους βυθούς της, να δω το πλούτο της και να ηρεμήσω με το απαλό κύμα το απομεσήμερο.

Θα ήθελα να τη χαρώ τώρα όπως και για πάντα. Είναι φορές που την αποζητώ τόσο, που μελαγχολώ. Να τη βλέπεις να είναι παγωμένη, λευκή, ακίνητη και να ξέρεις ότι είναι εκεί… Αλλά πώς;

Καλοκαίρι κι οι αισθήσεις ξυπνάνε, φόβοι διασκεδάζουν, το μάτι βλέπει αυτά που όλο το χρόνο τα καταπιέζει σε λήθαργο. Βλέπει, όσα φοβάται να δει, όσα δεν τολμά να κοιτάξει και το μυαλό αφήνεται πλέον… Αποκτά ρυθμό, ένταση, προοπτική. Όνειρα για τη χρονιά που θα έρθει φαίνονται πιο ειλικρινή κι αληθινά. Αν η διάθεση να κρατήσουμε το καλοκαίρι μέσα μας, ήταν έντονη, ίσως η ζωή μας να ήταν καλύτερη… Καλή μουσική, ποτό, χορός, κορμιά γυμνά ιδρωμένα, τρελλαμένα… Κι εσύ εκεί, θιασώτης των αισθήσεων, βιώνεις την ανάγκη να μεταμορφωθείς, να πετάξεις ψηλά.

Είναι που έχω αυτή την “ποιητική” διάθεση, αλλά το καλοκαίρι κι η θάλασσα είναι στα μάτια μου σα γυναίκα… Ηλιοκαμμένη, προκλητική και ευαίσθητη, γελάει και τα μάτια της λάμπουν και το κελαρυστό της γέλιο ακούγεται σα μουσική στα αυτιά σου. Επικίνδυνη γυναίκα… Ερωτεύσιμη… Δύσκολο να τη κρατήσεις, πρέπει να είσαι ειλικρινής και ικανός να μπορέσεις να σταθείς απέναντί της. Είναι “αντράκι” αλλά σε κάνει να νοιώθεις αρσενικό και είναι γυναίκα, που θέλει να της ανήκεις, για να σε κάνει να νοιώσεις όπως νοιώθεις… Σου ξυπνάει βασικά σου ένστικτα. Κρυμμένα, ξεχασμένα… Κάνεις βουτιά και κρατάς την αναπνοή σου σε μακροβούτι εξερεύνησης και νοιώθεις ότι ο αέρας σου τελειώνει, όμως προτιμάς να πας λίγο ακόμη και πιο λίγο… Της ανήκω.

Κι ας είμαι στη στεριά. Θα σμίξουμε σύντομα, όσο κι αν χρειαστεί να περιμένω…

Το πρωινό με βρήσκει ξάγρυπνο ασκητή της σκέψης

στριφογυρνώ στα σεντόνια, σαν ιδρωμένα από το σώμα σου

Αγωνίζομαι να φέρω το πρόσωπό σου στη μνήμη μου

όμως μυρωδιές σάρκας με βανίλια με ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους

Είμαι δικός σου. Έγινα όσο έλλειπες για να με κρατήσεις στην αγκαλιά σου

να ακούσεις το κλάμα μου και να γευτείς το δάκρυ μου

Είσαι μακρυά μου κι όμως γίναμε ένα

μία ψυχή, μία σκέψη. Μία καρδιά να χτυπαέι, ερήμην.

Ζάλη και απόγνωση που λείπεις.

Ελπίδα για το αύριο.

Υπόσχεση έρωτα η απουσία σου

το άρωμά σου ο δρόμος της “παράνοιας” του μυαλού μου

Καλημέρα, μου λείπεις…

Σάββατο και ο ήλιος κάπου εκεί μακρυά κάνει νούμερα με τα χρώματα, μενεξεδί, μωβ, πορτοκαλί…

Αν είναι κάτι που λες ότι αξίζει να ζεις, αυτό είναι οι εκπλήξεις στη ζωή. Ποιός το έλεγε, άλλωστε, ότι η ζωή είναι ό,τι συμβαίνει όταν δεν το προγραμματίζεις; Ε,να κάτι τέτοιο…

Και είσαι αραχτός και ψάχνεις το μπλογκ σύμπαν να δεις αν υπάρχει καμιά φωνή εκεί έξω να πεις καμιά κουβέντα…

Περιμένεις ώρες, μέρες, μέχρι που σου κάθεται η έκπληξη και ζεις στιγμές από αυτές που αν τις δεις στο σινεμά θα πεις “Α ρε τί αμερικανιά!”

Είναι φορές που η ζωή σου χτυπάει την πορτα και είτε ανοίγεις και ζεις είτε το παίζεις “τουρίστας” και αφήνεις να χαθεί…

Τις περισσότερες φορές θα είναι λάθος, για τώρα όμως δεν ξέρω πόσο λάθος θα είναι… Αν θα είναι λάθος…

Define λάθος, άλλωστε…

Εκεί έξω κυκλοφορεί η ζωή… Αν θα τη δεις και της κλείσεις το μάτι, θα σου χαμογελάσει με το πιο γλυκό χαμόγελο που θα δεις… ever…

“Carro mio dottore, ho bisogno di te… Tu sei il mio consiglere!”

“Δεν μπορώ, δεν γίνεται… Έχω μεγάλο σεβασμό στο πρόσωπό σου, είναι τιμή μου να σου προσφέρω τις υπηρεσίες μου, όμως αυτό που μου ζητάς δεν μπορώ να το κάνω”

“Ma che cazzo! Non e possibile!”

“Δεν γίνεται να πάω στο Βερολίνο, σε παρακαλώ, κατάλαβε με”

Ο Don Giacomo ήταν ανυποχώρητος. Διέξοδος στην Ευρώπη εκτός της Ιταλίας ήταν διακαής του στόχος και μάλιστα μπαίνοντας στον κόσμο της πολιτικής. Ο Μάρκο θα πήγαινε στο Βερολίνο κι από εκεί Βιέννη και στη συνέχεια στη μικρή πόλη Oosterbeek. Μια μυστική συνάντηση στο ξενοδοχείο Bildeberg, ανάμεσα σε μορφές που επηρεάζουν την παγκόσμια πολιτική… Η οικογένεια θα αποκτούσε επιτέλους παραγματική δύναμη…

Σύμβουλος και προσωπικός γιατρός του Joseph Retinger, οργανωτή του εγχειρήματος, ο Μάρκο θα κατάφερνε να μπει στα άδυτα των αδύτων της παγκόσμιας πολιτικής, θα γινόταν αυτό που όλοι διακαώς επιθυμούσαν.

Η πτήση της PanAm έφτασε στο Βερολίνο λίγο μετά τις 4 το απόγευμα. Κατευθήνθηκαν με λίμο στο ξενοδοχείο Schlosshotel στο νουμερο 10 της οδού Brahmstraβe, στην πάντα ελιτίστικη περιοχή του Charlotenburg. Εκείνη την εποχή, ένα μόλις χρόνο αφού η Αν. Γερμανία ανακυρήχθηκε σε Λαϊκή Δημοκρατία, το “κέντρο¨του Βερολίνου είχε μεταφερθεί στο Charlotenburg.

Το ξενοδοχείο ήταν μια παλιά έπαυλη, της οποίας οι ιδιοκτήτες στον πόλεμο, πέθαναν με τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων. Ο Μάρκο ήταν σχεδόν βέβαιος ότι κάποτε είχε γνωρίσει το Βαρώνο Von Claus.

Η συγκίνηση του ήταν μεγάλη… Μετά από δέκα; δεκαπέντε χρόνια, είναι πάλι στη πόλη που ερωτεύτηκε και πόνεσε όσο ποτέ. Έζησε την παράφορη αγάπη κι εξάρτηση, το να βασίζεις τη ζωή σου στα χέρια του άλλου… Είδε τη χαρά του να φορτώνεται σε ένα φορτηγό για το πουθενά και έχασε το νόημα της ζωής του.

Βγήκε στο δρόμο και ξεκίνησε να περπατάει χωρίς προορισμό, ρούφαγε εικόνες από το σήμερα για να ξαναζήσει το παρελθόν του… Η πόλη είχε αλλάξει. Σε πολλά σημεία είχαν ορθωθεί σπίτια εκεί που δεν υπήρχαν, ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι, χωρίς το φόβο να σε σταματήσει η αστυνομία. Κοίταξε τριγύρω του και είδε τη ζωή του, την πραγματική του ζωή κι έννοιωσε αηδία για αυτό που ζούσε τώρα.

Έκλαψε με αναφιλητά, για όσα έχασε και ό,τι έχει πια. Ένα κενό…

Είχε νυχτώσει για τα καλά και έπρεπε να γυρίσει στο ξενοδοχείο, για να κανονίσει διάφορες λεπτομέρειες του ταξιδιού στη συνέχεια. Επίσης κάποιοι γερμανοί αξιωματούχοι, της ασφάλειας θα έπρεπε να συναντηθούν με την αποστολή και αν δουν το ζήτημα της μεταφοράς τόσο στη Βιέννη ή εναλλακτικά κατευθείαν στην Ολλανδία.

Έφτασε στο bar του ξενοδοχείου λίγο μετά τις δέκα το βράδυ.

Ένα τσούρμο από γραμματείς και άνδρες της ασφαλείας ήταν συγκεντρωμένοι στο κλειστό αποκλειστικά γι’ αυτούς, lobby και σερβιτόροι πηγαινοέρχονταν με δίσκους γεμάτους άδεια ποτήρια και πιάτα. Το τελευταίο που θα ήθελε θα ήταν να κάτσει σε τέτοια meetings, αλλά ήταν κάτι που δεν μπορούσε να το αποφύγει. Πήγε στο μπαρ και πήρε ένα ποτήρι κι ένα μπουκάλι βότκα.

“Τουλάχιστον αν μεθύσω δεν θα θυμάμαι και πολλά από αυτές τις αηδίες”, σκέφθηκε

Κατευθήνθηκε προς το πλήθος παρατρεχάμενων

“Α! Μάρκο!” φώναξε ο Joseph, βλέποντας τον. “Έλα καλέ μου γιατρέ! Ίσως τα γερμανικά σου θα μπορέσουν να μας βοηθήσουν λίγο καλύτερα. Έλα να σε γνωρίσω με τους πρώην συμπατριώτες σου”

Ακούστηκε τόσο ξεδιάντροπα προσβλητικό μα συνάμα τόσο αληθινό…

“Κύριοι να σας συστήσω, τον καλό μου φίλο και γιατρό Marko Steinberg. Μάρκο από δω ο λοχαγός χερ Σμιτ, ο λοχαγός επίσης, χερ Ντοφμάϊερ κι η Ταγματάρχης…”

Ένοιωσε τα πόδια του να κόβονται και προς στιγμή δεν σωριάστηκε στο πάτωμα.

Αυτή στεκόταν μπροστά του με σάρκα και οστά.

Αν χαίρομαι για κάτι στη ζωή μου είναι οι στιγμές που γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους, όμορφους στη ψυχή και το πνεύμα, οξυδερκείς, ίσως ένα από τα οποία είμαι ρατσιστής πια… Βλέπετε γερνάω και τα όνειρα γίνονται απαιτήσεις…

Σε ανθρώπους που εκτιμώ, εύχομαι να ζουν ενδιαφέρουσες στιγμές, γιατί μόνο τότε το πνεύμα μπορεί να αλλάξει σε κάτι καλύτερο από αυτό που είναι. Στη ζωή μου ό,τι έγινα το οφείλω σε ενδιαφέροντες ανθρώπους και ενδιαφέρουσες στιγμές. Δεν έχει σημασία αν ήταν ευχάριστες ή δυσάρεστες, σημασία έχει πως είχαν ενδιαφέρον για να δεις πού θα σε πάνε…

Είχα κάποτε γράψει, πως ζώντας εκείνο το μικρό διάστημα στα ΟΥΚ είδα πως τα όριά μου φτάνουν πολύ πιο πέρα από αυτό που νομίζω, ακόμη κι απ’ αυτό που φαντάζομαι. Τόσο πριν όμως σίγουρα μετά από αυτή την εμπειρία, μετά πό μια τέτοια εμπειρία, θέλεις να ψαχτείς, να σε εξερευνήσεις! Είτε αυτό λέγεται ένα χιλιόμετρο παραπάνω στο διάδρομο είτε μια ώρα ύπνου λιγότερη ή ακόμα να ρισκάρεις ένα εγκεφαλικό πήδημα. Κάποτε, πρόσφατα είχα αυτή τη κουβέντα με ένα συνάδελφο.

“Είσαι adrenalin seeker”, μου λέει

“Είσαι φοβισμένος” του απάντησα…

Οι περισσότεροι άνθρωποι αν όχι όλοι, θέλουμε να ζήσουμε μια ζωή γεμάτη πάθος και έντονες συγκινήσεις, όμως έχετε σκεφθεί πότε και πόσο είναι ένας άνθρωπος ελεύθερος; Η ερώτηση είναι σημαντική γιατί αν δεν είσαι ελεύθερος και δεν μιλάω για τη σωματική ελευθερία, αλλά για αυτή του πνεύματος και της ψυχής, που μπορεί να σου χαρίσει την ευκαιρία να ζήσεις αυτό το “ξεχωριστό”, το “άλλο”. Το πιο ωραίο “τσιγάρο” της ζωής…

Ο φόβος καθορίζει το βαθμό ελευθερίας μας, το πόσο μπορούμε να είμαστε. Τη ψυχή μας πόσο ψηλά θα πετάξει, ο φόβος θα την ορίσει.

Για το αν θα πέσουμε με τα μούτρα σε μια σχέση ακόμα κι αν μέχρι τότε έχεις φάει 15757 πίκρες, ή αν θα τολμήσεις να πεις στο διυθυντή σου, ότι λέει μπαρούφες, η ψυχούλα σου το ορίζει…

Αν τα γράφω, όλα αυτά εδεν είναι γιατί θέλω να το παίξω ατρόμητος, ίσα ίσα, που από όλους εδώ έξω μάλλον έιμαι ο πλέον χέστης! Γι’ αυτό τα γράφω, για να ξορκίσω το “κακό”! Να θυμηθώ ότι ο φόβος είναι κάτι ανθρώπινο. Όπως και τα λάθη, βέβαια!

Θυμάστε πώς είναι να ξέρεις ότι θα κάνεις λάθος, να ξέρεις ότι είναι λάθος και να λες θα το κάνω και ας είναι λάθος;

Η αλήθεια είναι πως αν και χιλιόμετρα μακρυά το μυαλό και η καρδιά δεν σταματούν να χτυπάνε για την Ελλάδα, άλλωστε με το ίντερνετ, καλή του ώρα υπάρχει συνεχής ενημέρωση… Κι έχει μαυρίσει η ψυχή μας!

Δεν περίμενα και πολλά πράγματα να αλλάξουν, όμως το να πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο συνειδητά και ως επιλογή, δεν είναι κάτι που μπορούσα να το διανοηθώ… Πάει κι η Πάρνηθα όπως κι ένα σωρό άλλες περιοχές της κάποτε πανέμορφης χώρας μας… Ελπίζω όλοι μας ν αέχουμε στα άλμπουμ μας φωτογραφίες που να απεικονίζουν τα κάλη της πατρίδας, για να έχουμε να θυμόμαστε.

Είχα ξυπνήσει με μια χαρούμενη διάθεση, διάβασα και τα email μου και ήμουν μες στο κέφι, μέχρι που έκανα μια βόλτα από τα ΜΜΕ και λοιπούς bloggers και έμαθα τα χαμπέρια.

Αηδία και θυμός. Ένα συναίσθημα που (γιατί άραγε;) εμφανίζεται όποτε ασχολούμαι με την ενημέρωση στην Ελλάδα. Μόνο πίκρα, την τύχη μου μέσα!

Απορώ με εμάς ως λαό και ως έθνος. Πόσο κρετίνοι μπορεί να είμαστε που επιτρέπουμε στους εαυτούς μας τέτοιο χάλι, δεν μπορώ να καταλάβω. Δεν λέω κι αυτοί οι 300 της Βουλής και οι συν αυτώ είναι για τα πανηγύρια και είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για το χάλι μας το μαύρο, αλλά πολλά ξεκινούν και τελειώνουν σε μας, τους “απλούς” πολίτες… Από τις πομόνες που γράφει ο Ανέστης και ρημάζουν το νεράκι που σε λίγο θα το βλέπουμε σε καρτ ποστάλ μέχρι το πακέτο από τσιγάρα που ο σουρεκλεμές θα πετάξει από το αυτοκίνητό του, όπως γράφει κι η paranoia. Είμαστε τόσο απαίδευτοι; Τόσο επιπόλαιοι; Τόσο της ευκολίας;

Έχω ξαναγράψει σε κάποιο σχόλιο, σε ποστ της paranoia αν θυμάμαι καλά, πως οι θεολογικές μου αναζητήσεις είναι πολύ περιορισμένες πλέον και εν πάση περιπτώση είμαι της άποψης πως και η κόλαση και ο παράδεισος εδώ είναι και εδώ τα ζούμε και τη ζούμε τη κόλαση. Δεν εννοώ τις φωτιές και τα σαρανταοχτάρια της θερμοκρασίας. Τη βλακεία εννοώ, που δυστυχώς δεν θεραπεύεται και δεν αντιμετωπίζεται και το χειρότερο, δείχνει να εξαπλώνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς…

Κάτι ακόμα. Ίσως επειδή είναι φίλος μου και ξέρω τίπερνάει κι αυτός κι η οικογένεια του και κατ’ επέκταση όλοι οι συνάδελφοί του. Τον φωνάζω “Πάχνη” και είναι σμηναγός στα πυροσβεστικά αεροσκάφη. Κάθε χρόνο από αρχές Απριλίου μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου είναι κάπου στην Ελλάδα και σβήνει φωτιές. Όλους αυτούς τους μήνες δεν τον βλέπει κανείς δικός του άνθρωπος εκτός από τους συναδέλφους του.

Ξέρω από πρώτο χέρι πόσο κουράζονται καιπόσο πληγώνονται αυτοί οι άνθρωποι, αντικρύζοντας αυτά τα χάλια, όπως και το πόσο ρισκάρουν για να μπορέσουν να κάνουν αποτελεσματικά τη δουλειά τους.

Δεν ψάχνουν για δημόσιες ευχαριστίες, είναι άνθρωποι ταπεινοί κι επαγγελματίες με υψηλό αίσθημα φιλοπατρίας. Αν γράφω αυτές τις λέξεις, είναι για να σκεφθούμε όλοι μας ότι κάποιοι όχι απλά εργάζονται απάνθρωπα σκληρά, αλλά και ρισκάρουν τις ζωές τους (και δεν υπερβάλλω καθόλου μα καθόλου), για να μπορούμε να έχουμε την άνεση να ελπίζουμε…

Πάχνη μου να προσέχεις αγόρι, εκεί ψηλά…

Σε βρήσκει το μεσημέρι στην παραλία. Πτήση από τρελλούπολη στον παράδεισο one way ticket. Όμορφες φάτσες που γελάνε, χορεύουν, φλερτάρουν, διασκεδάζουν… 3 ώρες πριν βριζόσουν με νευρωτικούς οδηγούς και τώρα… Διακτινισμός!

Ο ήλιος νοιώθεις να παραλύει τις άμυνες και τις αντοχές, κάνεις μια βουτιά, βγαίνεις και πας στο μπαρ. Ποτό… Βότκα πορτοκάλι, παγωμένα όλα…

Ο DJ τα δίνει όλα. Κορμιά ιδρώνουν και παλεύουν να γνωρίσουν το ένα το άλλο. Κοιτάς τριγύρω κι ένα ζευγάρι μάτια σε κοιτάνε… Σου χορεύει για πάρτη σου.

Πίνεις μια γουλιά. Απολαμβάνεις το χορό που σου προσφέρεται… Once in a lifetime for you and only.

Διακοπές στον παράδεισο…

Έχω ξυπνήσει από τη μαύρη νύχτα, μαύρη ακόμα και για τα δεδομένα της Σουηδίας το κατακαλόκαιρο, βρέχει, ή μάλλον το πάει για βροχή κι εγω θα φύγω για εφημερία με το ποδήλατο…

Επειδή όμως έχω τρελλά κέφια δεν θα κλαυτώ, δεν θα παραπονευτώ παρά θα σας στείλω χαιρετισμούς, φιλιά κι ένα ωραίοτραγουδάκι, ν’ ανέβουμε λίγο. Εκεί πάντως λόγω καιρού ίσως κάνει και λίγο πιο γιούπι…

Until then μια φωτό από ΤΗΝ πόλη…

Δεν με προλαβαίνω ούτε κι εγώ ο ίδιος!

Άντε να δω πότε θα μπουκώσω, να ησυχάσω… Αφού ρήμαξα τη βότκα έβαλα τα κρασιά μου, όμως δεν πολυτραβιέται εδώ πάνω, καλοκαιριάτικα. Έχω βάλει και κάτι ωραία ροκ και κάπως μου κάνει τώρα… Μου βγαίνουν τα υπαρξιακά μου, σα να μη με χωράει ο τόπος ρε παιδί μου…

Δεν μπορώ!

Αει σιχτίρ επιτέλους… Σκέφτομαι λοιπόν από που ξεκίνησα και πού κατέληξα… Τα ‘χω γράψει μέσες άκρες και στο παρελθόν, αλλά να! Βλέπω τα 40 και φοράω ακόμα μπότα και σκουλαρίκι. Τα χώνω στους επιμελητές μου και χλευάζω κάθε προσπάθεια σοβαροφάνειας, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Έχω σοβαρές υποψίες ότι ένας ένας την κάνει από δίπλα μου γιατί έχω απότομη γλώσσα και μάτι που κόβει.

Θα μου πεις, αν σε χαλάει να αλλάξεις και παράτα μας νυχτιάτικα, μες στο καύσωνα. Δίκιο έχετε καλέ κύριε και κυρία, αλλά πώς να το πω; Δεν είναι ότι με χαλάει, ούτε ότι με ενοχλεί… Νοιώθω άβολα μόνος και διπλά αγχωμένος. Μόνος γιατί, πώς να το κάνουμε, οι τρελλοί δεν περισσεύουν και σίγουρα τα μυαλά στα κάγκελα δεν είναι και η πλέον ενδεδειγμένη θεραπεία. (Πάντως στη βιβλιογραφία δεν αναφέρεται…)

Είναι και που με τα μυαλά που κουβαλάω δεν ξέρω τί σκατά θα κάνω και με τα μικρά μου. Δηλαδή τί να τους πεις; Ότι ο κόσμος είναι για τις κλωτσές και γι’ αυτό αγοράστε καλά Doc Martin’s να αντέχουν; Τί κάνεις τότε;

Θυμάμαι, όταν είχαμε συζητήσεις σχετικά με τη Σουηδία, εγώ και το κορίτσι, εκείνη την εποχή είχαμε μόνο τη μεγάλη κόρη, δεν είχε κλείσει καν χρόνο (!) Λοιπόν της έλεγα και το πίστευα και το πιστεύω ακόμα, ότι μέσα σε όλους τους λόγους που έχω στη ψυχή μου και το μυαλό μου, είναι κι αυτός, ότι, δηλαδή θέλω να μπορώ να την κοιτάω στα μάτια και να της πω “Κοράκλα μου ατελείωτη, κάνε αυτό που γουστάρει η καρδούλα σου!” Αν εγώ έχω συνβιβαστεί πώς διάολο θα είχα μούτρα να ξεστομίσω κάτι τέτοιο;

Αυτό όμως είναι ένα και από μόνο του δεν λέει τίποτα. Από τη στιγμή που ήρθα εδώ πάνω λέω ότι βιώνω το ροκ και το πιστεύω. Δεν είναι λίγο να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα… Δεν είναι λίγο να παλεύεις να δείχνεις την αξία σου, χωρίς να γίνεσαι οσφυοκάμπτης. Δεν είναι λίγο… Είναι όμως τόσο κουραστικό ώρες ώρες…

Πολλές φορές, να καλή ώρα όπως τώρα, συζητάω με το κορίτσι και της λέω πως το να είσαι γαϊδούρι, τελικά είναι προσόν, γιατί δεν αναλώνεσαι σε ένα σωρό σκέψεις, δεν μένεις ξάγρυπνος νύχτα ή μέρα, παλεύοντας να βρεις την άκρη σου… Κοιτάς τη πάρτη σου, τη τσέπη σου και καληνύχτα σας…

Ναι, ξέρω, αν σε χαλάει, γύρνα τον διακόπτη αλλιώς και τέλος. Δεν θέλω, δεν μπορώ δεν γίνεται.

Δεν θέλω γιατί θέλω να ροκάρω τρελλά και να με βλέπει το φάμιλυ να κυλιέμαι στο πάτωμα κάνοντας τον κιθαρίστα των KISS, χωρίς να γίνομαι γελοίος,όπως και να βάζω τα κουστούμια μου και να βγάζω το κορίτσι για ποτά και να μη φαίνομαι τόσο λιγδιάρης συμβιβασμένος. Δεν μπορώ γιατί δεν ξέρω πώς είναι να “βρέχει” και να μην είσαι κάτω από τη βροχή. Να μην είσαι “πέτρα που κυλάει”.

Θυμάμαι κάτι νύχτες, σα φοιτητής, που τα έπινα με το φιλαράκο μου τον Eugen, (ελπίζω να σε δω σύντομα όπως μου το έταξες…) και να μιλάμε για το νόημα της ζωής και το ποιός είμαι και είσαι και γιατί να είμαστε έτσι. Νύχτες πραγματικά μαγικές ΚΑΙ μεθυσμένες, όμως τόσο έντονες που πλέον ανήκουν στη σφαίρα του μύθου. Ακόμα και τώρα, όταν κι αν μιλήσουμε στο τηλέφωνο, έχουμε ως σημείο αναφοράς αυτό το “ένα μπουκάλι βοτκα”. Η ευκαιρία μου να ξαναρχίσω το τσιγάρο…

Τί έμαθα; Όχι πολλά πράγματα, όμως αυτό που είχα και πορεύτηκα ήταν η αποκρυσταλλωμένη πεποίθηση ότι αν δεν αγαπάς, αν δεν γουστάρεις, να καυλώνεις ρε παιδί μου, με ό,τι καταπιάνεσαι, πάει, ξεφούσκωσε σα μπαλόνι που ξέχασες να το δέσεις κόμπο.

Αν χαίρομαι για κάτι είναι πως στη ζωή μου ό,τι καλό μου έτυχε κι ό,τι κάνω και απόφασισα το έκανα από έρωτα κι όχι από “προξενιό”, είτε λέγεται γάμος είτε δουλειά, ή ποιός θα είναι ο μέντοράς μου στη δουλειά. Δεν το λέω για να ακούσω σχόλια τύπου “μπράβο ρε μεγάλε, τί καλά που τα πας”, άλλωστε δεν το έψαξα κιόλας, να βρω δηλαδή την αναγνώριση, απλά να επιστρέψω σ’ αυτό που ξεκίνησα να γράφω στην αρχή, ότι καλά κι ωραία όλα αυτά, αλλά κουράζει πολύ, να είσαι αντισυμβατικός, κόντρα στο ρεύμα και ενίοτε αν όχι πάντα αντικομφορμιστής…Μπορεί πάντα να είμαι και τεμπέλης και να μην το ξέρω!

Κέντρο υποστήριξης: http://www.icehotel.com/

Τώρα βέβαια το τραγουδάκι θα ανεβάσει τις θερμοκρασίες αλλά… Μην μου πείτε ότι δεν το θέλατε!..

Τα χρόνια πέρναγαν και ο Μάρκο είχε μπει για τα καλά στην “οικογένεια” βρίσκοντας θέση έμπιστου κοντά στον Don πλέον, Giacomo, ο οποίος ξεφορτώθηκε το μέχρι τότε, άρχοντα της πόλης.

Ο Μάρκο ήταν πλέον εξέχων στέλεχος του Cabrini Medical Center στο Manhattan, διευθυντής του χειρουργικού τομέα, αντιπρόεδρος του Δ.Σ. κατά τη διάρκεια της ημέρας, γιατί μετά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από consiglere του Don Giacomo Tardelli, το νέο αστέρι της Νεοϋορκέζικης μαφίας. Ο Μάρκο είχε αποδειχθεί σε ένα σκληρό και στυγνό μέλος της “οικογένειας”, τόσο που κι ο ίδιος ο Giacomo στον αγώνα του για την κυριαρχία συχνά του έλεγε μεταξύ σοβαρου κι αστείου “Ma, Marko che cazzo! Basta…Αν εσείς είχατε καμιά δεκαριά σαν εσένα, δεν θα χάνατε τον πόλεμο..!”

Ήταν ο Μάρκο που συμβούλευσε το Τζιάκομο να ξεπαστρέψει τον Don Calabro, όταν τέλειωσε η μυστική συνάντηση όλων των αφεντικών της ΝΥ στο Atlantic city και τότε, μέσα στο γενικό κλίμα ευφορίας, βρήκαν την ευκαιρία, ένα απόγευμα ενώ ήταν σε μια από τις ερωμένες του. Ο ίδιος ο Τζιάκομο τον μαχαίρωσε. 42 μαχαιριές επισήμως, σύμφωνα με την ιατροδικαστική μελέτη. Από τότε τον φωνάζουν “Il macelaio” – ο χασάπης.

Ο Μάρκο ξέχναγε τις νύχτες του παρελθόντος γυρνώντας στα καμπαρέ της “οικογένειας”, δοκιμάζοντας σαμπάνια από γόβες ερεθισμένων πλούσιων γυναικών και πρόσφατα στα δωμάτια των νοσηλευτριών, που έκαναν την πρακτική τους στο νοσοκομείο.

Η εικόνα του ως εβραίου φυγά, τον βοήθησε να δημιουργήσει ένα δημοφιλές προφίλ, μάλιστα ήταν και εξώφυλλο στα ‘Ιατρικά χρονικά” . Ποιός να ‘ξερε μόνο ότι χρόνια πριν ο τότε διευθυντής του τον παρακάλαγε να γραφτεί στο κόμμα και αν δεν συνέβαιναν όλα τόσο γρήγορα, ποιός ξέρει…
Είναι φορές που έρχεται η εικόνα της στο μυαλό του, να τον αποχαιρετά,σιωπηλά, στο σταθμό, φεύγοντας για το Dahau με την κατηγορία της κατασκοπείας. Πότε; Πώς; Δεν κατάλαβε ποτέ…

Θυμάται ακόμα και τώρα τη Gestapo να σταματά κάτω από το σπίτι της οδού Hagelbergerstrasse στο Kreuzberg, μια από τις πλέον αριστοκρατικές περιοχές στο Βερολίνο, έστω και για λίγο, αφού μετά άρχισαν οι βομβαρδισμοί και δεν έμεινε τίποτα όρθιο… Τους είδε να κατεβαίνουν από τα καμιόνια και παράξενεύτηκε, για το τί μπορεί να συμβαίνει. Όταν όμως είδε να τη σέρνουν στο δρόμο, έμεινε εμβρόντητος! Ένοιωσε να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του, φοβήθηκε για τον ίδιο του τον εαυτό. Έμεινε να κοιτάει το φορτηγό να φεύγει κι αυτή να τον κοιτάει μ’ ένα βλέμμα όλο απόγνωση και φόβο. Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν μπορεί να βγάλει αυτή την εικόνα από το μυαλό του…

Γύρισε σπίτι προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τί έγινε. Ήταν θέμα χρόνου να τον βρουν και να τον αρχίσουν ερωτήσεις… Για τί όμως; Σε τί να απαντήσει; Κόντευε να τρελλαθεί. Άναψε λενα τσιγάρο και σήκωσε το τηλέφωνο

“Herr Bauer bitte. 2243557 Charlottenburg”

“Αμέσως”του απάντησε η τηλεφωνήτρια

Χτύπησε αρκετές φορές, μέχρι που απάντησε μια αντρική φωνή, μιλώντας σιγά και διστακτικά

“Hallo?”
“Εγώ είμαι” απάντησε ο Μάρκο “συνέβει κάτι τρομερό, πρέπει να σε δω. Τώρα!”

“Ηρέμησε. Ξέρω… Τη συνέλαβαν”

Ο Μάρκο έμεινε άφωνος, νόμισε προς στιγμή, ότι θα σωριαστεί στο πάτωμα.

“Πώς… Εσύ; Πώς…δηλαδή…”

“Ραντεβού στο καφέ του Adler, σε μία ώρα, τί λες;”

“Ε… ναι, ναι”

Μέτραγε τα λεπτά σαν ημέρες, τελικά αποφάσισε να περπατήσει ως εκεί, γιατί να περιμένει στο σπίτι δεν μπορούσε άλλο.

Ο Χέρμαν είχε ήδη φτάσει κι απολάμβανε ένα αρκετά δυσεύρετο ποτήρι κονιάκ, τόσο δυσεύρετο που του έκανε εντύπωση, πώς γινόταν αν πίνει κάτι τέτοιο σε δημόσιο χώρο…

“Α! Μάρκο! Κάθισε, παρακαλώ!”

Έκανε νόημα στο σερβιτόρο, ο οποίος ήρθε γρήγορα με ένα ποτήρι κονιάκ και το άφησε μπροστά από το Μάρκο. Το ήπιε μονορούφι κι ο Χέρμαν παράγγειλε άλλο ένα.

Ο Μάρκο κοίταγε σαν χαμένος το άπειρο, σαν το βλέμμα του να χανόταν πέρα από την πύλη του Βραδιμβούργου, να πέρναγε πάνω από Reichstag, να έβλεπε το Βερολίνο από ψηλά, τη Γερμανία, ολόκληρο τον κόσμο και να μπορούσε να βρει τη λύση στο γιατί. Γιατί αυτή;

“Μάρκο; Με ακούς Μάρκο;”

“Μμμ; Τί λες; Μα! Καλά, πώς εσύ;”

Ο Χέρμαν γέλασε…

“Αγαπητέ μου Μάρκο… Μα τότε γιατί με πήρες στο τηλέφωνο;” ρώτησε σοβαρά

“Νομίζεις ότι η Πατρίδα κοιμάται, Μάρκο; Ήσουν ένα θύμα της! Αυτό ήσουν! Ένα θύμα της!”

Επανέλαβε τη φράση σα να προσπαθούσε να τον πείσει για την ειλικρίνεια των λόγων του.

“Θύμα; Ποιό θύμα; Τί μου λες Χέρμαν;”

“Καλέ μου Μάρκο, όσο εσύ ζαλισμένος από τη γοητεία της, ζούσες ένα παράφορο έρωτα, αυτή κατασκόπευε τη Βέρμαχτ! Το πιστεύεις; Τη Βέρμαχτ!” Γέλασε μέσα από τη καρδιά του σαν ανν ήθελε να καρπωθεί λίγο από τηνεπιτυχία των μυστικών υπηρεσιών. Άλλωστε, εκτός από γιατρός και φίλος του Μάρκο, ήταν και λοχαγός της Gestapo. Αντικατασκοπεία. Τόσο πετυχημένος στη δουλειά του που του είχαν αναθέσει να βρει κάποια φόρμουλα που θα μπορούσαναν χορηγούν στους αιχμαλώτους και να μαθαίνουν τα μυστικά τους. Πώς του το είπαν; Ορό της αλήθειας…

Εδώ που τα λέμε, είχε βάλει κι αυτός το χεράκι του στην αποκάλυψη της. Για φαντάσου… ΑΝ εκείνη τη βραδυά την είχε κάνει δική του… Αν. ΑΝ δεν τον είχε απειλήσει ότι θα τον μαρτυρούσε στο Μάρκο, αν, αν, αν… Η σκύλα έπαθε ό,τι της άξιζε. Ας μην τον έδιωχνε έτσι, σκέφθηκε φευγαλέα, πίνωντας μια γουλιά ακόμη κονιάκ.

Κοίταξε το Μάρκο, χλωμό με χαμένο βλέμμα. Φοβισμένο, σχεδόν να τρέμει. Ήξεραν κι οι δύο τί την περίμενε.

“Πρέπει να τη βοηθήσω Χέρμαν, καταλαβαίνεις;”

“Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Ξέχασέ το Μάρκο”

“Μα τί λες τώρα;;; Είναι δυνατόν;”

“Μάρκο, άκουσέ με! Μην μπλέκεις περισσότερο! Σε κακό θα σου βγει…”

Ο Μάρκο σηκώθηκε, έντρομος και συγχισμένος από το τραπέζι κι άρχισε να τρέχει προς το κέντρο. Σύντομα συνέχισε βαδίζοντας σε μια προσπάθεια να συγκεντρωθεί και να μην τραβήξει την περιέργεια των αστυνόμων πάνω του.

Πέρασε τη νύχτα καπνίζοντας δίπλα από το παράθυρο, το πρωί έφυγε για την κλινική. Βρήκε τον καθηγητή του και του εξήγησε την κατάσταση. Τον ικέτεψε για βοήθεια και πραγματικά σε μερικές μέρες του είχε νέα. Είναι τώρα ένα δύο μήνες που κάποιος ειδοποίησε τη Γκεστάπο πως αυτή κάνει περίεργες δουλειές τις νύχτες. Την παρακολούθησαν και το ένα φέρνει τ’ άλλο δεν ήθελε και πολύ. Στο σπίτι της μπαινόβγαιναν διάφοροι. Ταγματάρχες, στρατηγοί, άνθρωποι του κόμματος κι αυτός… Τα πράγματα ήταν σοβαρά γι’ αυτήν.

Έπρεπε να τη συναντήσει, να τη δει, πώς θα το κατάφερνε;

“Αχ Μάρκο… Με φέρνεις σε δύσκολη θέση νεαρέ μου… Είναι και που αρνείσαι τόσο έντονα να γίνεις μέλος στο κόμμα και αυτό δημιουργεί άσχημες εντυπώσεις, καταλαβαίνεις;” Τελικά τα κατάφερε.Την είδε μία μέρα πριν φύγει για το Νταχάου. Κι οι δυο ήξεραν πως αυτό ήταν το τέλος. Το δικό της…

“Μάρκο, πρέπει να φύγεις!”
“Γιατί; Τι συμβαίνει;”
“Δεν μπορώ να σου πω όμως κινδυνεύεις. Πρέπει να φύγεις, να σωθείς!”

“Μίλησε μου! Τί συμβαίνει;”

“Σε ικετεύω! Μην με πιέζεις άλλο! Φύγε μόνο να σωθείς!”

Έφυγε και γύρισε πίσω στο κελλί της αφήνοντας τον αποσβωλομένο. Την επόμενη μέρα την είδε στο τραίνο χωρίς επιστροφή. Για καλή του τύχη, κινήθηκε γρήγορα κι έξυπνα. Βρήκε παλιούς γνωστούς της, που ξέρουν “κάποιους” και φυγαδεύτηκε. Στην αρχή Ελβετία, και μετά από την κατεχόμενη Γαλλία στην Ισπανία και μετά Πορτογαλία…

Μια καινούρια ζωή ξεκινούσε και αυτή τη φορά δεν θα έφευγε από πουθενά σα κυνηγημένος.