Κατερινα Παπαθωμα – Μαστοροπουλου

 

Ο Στέλιος έπεσε θύμα της λεγόμενης «αποασυλοποίησης», αφού εδώ και 10 χρόνια που έγινε γνωστός ο αυτισμός στη χώρα μας, ποτέ δεν οργανώθηκαν δομές κατάλληλες για αυτιστικούς νέους (παρά το γεγονός ότι η Ε. Ε. διέθεσε τεράστια ποσά γι’ αυτήν την προσπάθεια) και ποτέ δεν επετεύχθη αναβάθμιση της καθημερινότητας των ασθενών παιδιών.

Ο Στέλιος τον Ιούνιο του 2006, χωρίς την έγκριση των γονιών του και χωρίς το απαραίτητο προσαρμοστικό στάδιο, μεταφέρθηκε από το Παιδοψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (ΠΝΑ) στο οικοτροφείο «Αθηνά» στην Κηφισιά. Ουσιαστικά «επιβλήθηκε» από την οικονομολόγο διοικήτρια του ΠΝΑ Χ. Οικονομοπούλου, στη δικηγόρο διευθύντρια του οικοτροφείου Α. Πάσσιου. Και οι δύο ήθελαν να απαλλαγούν από τον Στέλιο, καθώς και τα δύο περιβάλλοντα ήταν εντελώς ακατάλληλα για την ιδιαιτερότητά του.

Χάσαμε και την ελπίδα

Το ΠΝΑ ήταν άσυλο, όμως διέθετε τεράστιο ελεύθερο χώρο (400 περίπου στρεμμάτων), αλλά και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: την ελπίδα. Γιατί όσο ήμασταν εκεί, ζούσαμε με την ελπίδα της καλύτερης λύσης. Οταν όμως μας μετακόμισαν στο οικοτροφείο «Αθηνά» χάσαμε και την ελπίδα μας. Κανείς δεν έλαβε υπ’ όψιν ότι ένας αυτιστικός κινητικότατος νέος που έχει συνηθίσει να βγαίνει κάθε μέρα έξω στην κοινωνία, να περπατά στο λιμάνι της Ραφήνας και οπουδήποτε αλλού, δεν μπορεί να καθηλωθεί για όλο το 24ωρο σε ένα διαμέρισμα με μη επαρκή φυσικό φωτισμό, με μηδενικό ορίζοντα, χωρίς επαρκή ελεύθερο υπαίθριο χώρο, χωρίς κανένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα Ειδικής Αγωγής, χωρίς κανένα αγχολυτικό-θεραπευτικό ερέθισμα και προπαντός χωρίς στοιχειώδες πλησίασμα αποδοχής και αγάπης. Ας σημειωθεί επίσης ότι χωροταξικά το οικοτροφείο είναι ένα απλό κτίσμα αστικής κατοικίας εντεταγμένο στον αστικό ιστό, σε περιβάλλον δηλαδή που πρέπει να μείνει οπτικά και ηχητικά ανενόχλητο, ενώ και εσωτερικά ο χώρος είχε σοβαρές ελλείψεις για ξενώνα υγείας…

Καμία διάθεση

Επόμενο ήταν να καταθλιβεί ο Στέλιος και να αποδιοργανωθεί, όταν μάλιστα το εντελώς άπειρο και ανεπαρκέστατο προσωπικό δεν έδειχνε καμία διάθεση ψυχικής επαφής μαζί του. Ας σημειωθεί ότι αντί των 25 εργαζομένων (όπως διαβεβαίωναν επισήμως) απασχολούνταν μόνο γύρω στους 12 (για τα 15 παιδιά του οικοτροφείου) με ό, τι αυτό συνεπάγεται…

Από την πρώτη στιγμή διαπιστώσαμε ότι το οικοτροφείο «Αθηνά» ήταν εντελώς ακατάλληλο για τις ανάγκες του παιδιού μας και δεν μας ενέπνευσε καμία σιγουριά και εμπιστοσύνη. Ενα πολυτελές άσυλο βιολογικής μόνο επιβίωσης (και αυτής όχι επαρκούς), μια επιχρυσωμένη φυλακή, κλουβί και όχι θεραπευτήριο για τον Στέλιο.

Παρά το γεγονός ότι κάθε απόγευμα τον βγάζαμε εμείς έξω στους δρόμους, στα μαγαζιά, στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο κ. λπ., ζητήσαμε επειγόντως την επιστροφή του στο υπερευρύχωρο ΠΝΑ, μέχρι να οργανωθεί κατάλληλο πλαίσιο. Οι δραματικές εκκλήσεις μας στον υπουργό Υγείας Δ. Αβραμόπουλο (και μάλιστα με την προσωπική παρέμβαση του συμπατριώτη μας υπουργού Αιγαίου Αρ. Παυλίδη και του επίσης συμπατριώτη μας βουλευτή Κυκλάδων και γιατρού Ι. Χωματάγια) για άμεση μετακίνηση του παιδιού, έπεσαν στο κενό. Η διοικήτρια του ΠΝΑ Χ. Οικονομοπούλου ήταν άκαμπτη. Μα δε ζητούσα να πάει το παιδί μου στο Χάρβαρντ, αλλά στο ΠΝΑ! Αφού δεν απομακρυνόταν ο Στέλιος, όμως, για τη διεύθυνση του οικοτροφείου έπρεπε πάση θυσία να «ασυλοποιηθεί», δηλαδή με κάθε τρόπο να προσαρμοστεί σε ένα εντελώς ακατάλληλο για τις ανάγκες του περιβάλλον. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν: το κλείδωμα στο δωμάτιό του σαν να ήταν βαρυποινίτης, ακινητοποίηση αρκετές φορές με συνέπεια τον πανικό και τις αυτοκαταστροφικές εκδηλώσεις και η αλόγιστη χρήση φαρμάκων και ενέσιμων που μετέβαλλαν πολλές φορές το κινητικό παιδί μας σε ένα γεροντικό ράκος 22 μόλις ετών. Και να φανταστεί κανείς ότι ο αυτισμός δεν θέλει καθόλου σχεδόν φάρμακα, αλλά κυρίως ειδική αγωγή!

Βλέποντας την όλη κατάσταση και κυρίως την επιδείνωση του Στέλιου, εγώ και η οικογένειά μου λιώναμε καθημερινά. Να σημειώσω ότι παράλληλα γινόταν απροκάλυπτη προσπάθεια να κρατηθούμε εμείς οι γονείς (μορφωμένοι, προστατευτικοί, ιδιαίτερα μαχόμενοι και ως εκ τούτου ενοχλητικοί) σε απόσταση. Μας περιέκοψαν εξουσιαστικά το καθημερινό επισκεπτήριο, γεγονός που είχε ολέθριες συνέπειες για το παιδί. Ο Στέλιος μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο άτονος, πιο κλεισμένος στον εαυτό του, χάθηκε το χαμόγελό του, μαράθηκε. Το μόνο που του έμεινε ήταν να εκφράζεται με σιγανά καυτά δάκρυα, όταν μας έβλεπε, που θα έκαναν και την πιο σκληρή καρδιά να ραγίσει. Με αυτό τον τρόπο οδήγησαν το παιδί μου σε ένα αργό θάνατο ναρκομανούς με δράστη την ίδια την Πολιτεία! Το ποτήρι ξεχείλισε όταν επί πέντε ολόκληρα μερόνυχτα ο manager του οικοτροφείου μάς απαγόρευσε να δούμε το παιδί μας, επειδή κάναμε το «έγκλημα» να τον βγάλουμε έξω και Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, ενώ ήταν μέρες που δεν είχε επισκεπτήριο!

Μετά 8 μήνες

Οι απελπισμένες κραυγές μας και της φοιτήτριας αδελφής του Στέλιου στη γενική γραμματέα ψυχικής υγείας Μ. Τροχάνη (της οποίας τη «λύπη», ας μου επιτραπεί εδώ, δεν μπορώ να δεχθώ), οι έγγραφες σοβαρές καταγγελίες μας και η απειλή μας ότι θα φθάναμε πλέον στο απευκτέο για μας σημείο να φέρουμε τα κανάλια και να προσφύγουμε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, δημιούργησε κάποια αναστάτωση. Τελικά μας υποσχέθηκαν -μετά 8 ολόκληρους μήνες! – ότι ο Στέλιος θα έφευγε επιτέλους από το οικοτροφείο-κολαστήριο, για να επιστρέψει στο ΠΝΑ. Εφυγε πράγματι σε λίγες μέρες, αλλά… νεκρός! Δεν άντεξε άλλο το παιδί μου…

Στη σύντομη ζωή του ο Στέλιος δε ζήτησε πολλά, λίγη αγάπη μόνο. Εγώ και η οικογένειά μου, του τη δώσαμε απλόχερα. Θυσιαστήκαμε κυριολεκτικά έχοντάς τον στην οικογενειακή θαλπωρή για 16 ολόκληρα χρόνια. (Θα μου επιτρέψετε να πω εδώ πως θυσίασα τη δουλειά μου και μια πανεπιστημιακή καριέρα για χάρη της οικογενειακής συνοχής.) Από κει και πέρα ζητήσαμε αποκαμωμένοι τη βοήθεια της Πολιτείας (χωρίς να τον εγκαταλείψουμε ούτε μια μέρα), η οποία με τη δήθεν αποασυλοποίηση (δηλ. το στήσιμο επιχειρήσεων από ιδιώτες πάνω στον ανθρώπινο πόνο για την κάρπωση κοινοτικών πακέτων), μας έδειξε το πιο σκληρό και απάνθρωπο πρόσωπό της. Εν τοιαύτη περιπτώσει, η Πολιτεία, αν ήταν ειλικρινής με τον εαυτό της, θα έπρεπε να θεσπίσει την ευθανασία των παιδιών αυτών και όχι να τα πετά στους σύγχρονους Καιάδες μαζί με τις οικογένειές τους. Ποιος τώρα θα πληρώσει το τίμημα για τον χαμό ενός αθώου παιδιού, για την κόλαση που ζήσαμε, για τον οδυνηρό πόνο που βιώνουμε, και για τις ενοχές που μας φόρτωσαν και θα μας κυνηγούν σαν εφιαλτικές Ερινύες ώς το τέλος της ζωής μας για την εγκατάλειψη του παιδιού μας στα χέρια αδίστακτων δολοφόνων; Ποιος θα πληρώσει τον σπαραγμό μιας μάνας που έχασε το μονάκριβο αγόρι της;

Ολα πάντως έχουν ένα όριο, ακόμα και η ειρωνεία, το θράσος, η ιεροσυλία ενός νεκρού… Ο βαθύς πόνος μας μετατράπηκε σε οργή και αγανάκτηση, όταν αμέσως μετά την κατανυκτική εξόδια ακολουθία στην ενορία των Αγ. Αποστόλων της Αντιμάχειας Κω (σε μια ρωμαίικη ακόμα κοινωνία προσώπων), μας πλησίασε ο διοικητής του εκεί κρατικού νοσοκομείου για να μας μεταφέρει τα συλλυπητήρια του κ. Αβραμόπουλου, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μας εγχειρίσει ένα φακελάκι εκ μέρους του. «Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας και για τα δικά σας συλλυπητήρια, αλλά του κ. Αβραμόπουλου δεν μπορώ να τα δεχθώ, να του το μεταφέρετε σας παρακαλώ» του απάντησα. Μετά το τέλος της όλης τελετής με ξαναπλησίασε στο κοιμητήριο του Χριστού «συγγνώμη κ. Μαστοροπούλου σας ξαναενοχλώ, πότε επιστρέφετε στην Αθήνα; Σας περιμένει στο γραφείο του ο κ. Αβραμόπουλος». «Επί 8 μήνες τον ήθελα εγώ αλλά η πόρτα ήταν κλειστή! Τώρα δεν τον θέλω εγώ! Απαιτώ να του το μεταφέρετε», του απάντησα σκληρά.

Ποιος τον σκότωσε;

Και τώρα καταθέτω καυτά ερωτήματα, που βασανίζουν νυχθημερόν την ψυχή μου: τι έγινε εκείνη τη μοιραία Δευτέρα 12/2/2007 που εξαιτίας τους δεν είχαμε επισκεπτήριο; Γιατί δεν μας έφεραν το παιδί στο τηλέφωνο τις τέσσερις φορές που καλέσαμε προφασιζόμενοι τις μεν τρεις ότι κοιμάται, τη δε τέταρτη ότι είναι στην τουαλέτα; Ποιος σκότωσε τόσο άδικα το παιδί μου; Η επιτροπή των γιατρών του ΠΝΑ που αποφάσισε τόσο επιπόλαια να πάει το παιδί μου σε αυτήν τη δομή χωρίς να ληφθούν υπ’ όψιν οι πραγματικές του ανάγκες; Η αντιπαλότητα της διοικήτριας του ΠΝΑ με τη διευθύντρια του οικοτροφείου; Η ψυχίατρος του οικοτροφείου που αντιμετώπιζε το παιδί μου σαν αντικείμενο, δίνοντας εν τη απουσία της και χωρίς κλινική παρακολούθηση εντολές για περισσή χρήση ενέσιμων; Ή ο ίδιος ο υπουργός με τους υψηλόβαθμους συνεργάτες του (τους οποίους είχαμε επισκεφθεί κατ’ επανάληψη) που επί 8 μήνες δε βρήκε χρόνο να ασχοληθεί με ένα παιδί που αργοπέθαινε;

Τον λόγο πλέον έχει η Δικαιοσύνη η οποία, ευελπιστώ, πως μπροστά στην παντοδύναμη αθωότητα ενός παιδιού θα δείξει το αληθινό και όχι το διαβρωμένο πρόσωπό της.



Αρέσει σε %d bloggers: