04
Νοέ.
07

Βράδυ Σαββάτου

Το σκοτάδι της νύχτας έχει έρθει από νωρίς, αλλά μόλις τώρα αρχίζω και τη βιώνω. Η νύχτα, αυτή η μοναδική αίσθηση… Μοναδική και η σημερινή, αφού δίπλα μου ένας άγγελος , παραδώθηκε στο γαλήνιο ύπνο της κι εγώ απλά χαζεύω την ανάσα της… Πόσο ήρεμη και αθώα φαίνεται όταν κοιμάται, Θεέ μου!

Η απόλυτη ευτυχία, είναι εδώ… Βαρειά ανάσα, αγγέλου. Μούσες και νεράϊδες τη συντροφεύουν κι εγώ μάρτυρας στο χαμόγελό της, την κοιτώ να αφήνεται στην αγκαλιά μου και να τη βλέπω να σφίγγεται πάνω μου και να βυθίζεται στο μακάριο ύπνο της… Μια γουλιά από το ποτό μου κι ένα φευγαλέο βλέμμα στη μορφή της… Πόσος καιρός πέρασε, που είχα την άνεση και τη διάθεση να την απολαύσω, να τηνκρατήσω αγκαλιά με όλο μου το είναι, δεν θυμάμαι πια. Κι όμως ήρθε και πάλι αυτή η ώρα και νοιώθω και πάλι να ορίζω τον κόσμο. Θεός και πιστός ταυτόχρονα σ’ ένα ταξείδι γεμάτο χρώματα και όνειρα, για ένα καλύτερο άυριο… Για ελπίδες, να είμαι εκεί, μαζί της. Πάντα! Για ελπίδες να βλέπω το γέλιο της, να τη βλέπω να χορεύει και να πετάει σε ουρανούς εφτά κι εγώ να την θαυμάζω, από απόσταση αλλά και κοντά της πάντα…

Της ανήκω, αλλά λατρεύω τη στιγμή που θα φύγει, με όσο πόνο κι αν μου αφήσει. Άλλωστε δεν είμαι εδώ για να την εξουσιάζω, απλά για να την καθοδηγήσω και μετά να τη δω να ανοίγει πανιά για τον κόσμο. Ένα φιλί, μια αγκαλιά, πιο μετά κουτσομπολιό και ίσως κανένα δείπνο σε cosy restaurant, αφορμή για να της λέω και πάλι, πόσο την ευχαριστώ. Που υπάρχει, που είμαι στη ζωή της…

Μια Πριγκίπισσα, που είναι από μόνη της ένα Βασίλειο…

Advertisements

6 Responses to “Βράδυ Σαββάτου”


  1. Κυριακή,Νοέμβριος 4, 2007 στο 0:27

    Δεν υπάρχει σχόλιο,καλέ μου, στο μεγαλείο της αγάπης που νιώθει ένας πατέρας για το παιδί του..Δεν υπάρχει σχόλιο, όταν την αγάπη σου αυτήν την ορίζεις μόνο μόνο με υποχρεώσεις παραιτημένος από κάθε δικαίωμα…Είσαι ο φύλακας και είναι ο άγγελός σου!

  2. 2 alef
    Κυριακή,Νοέμβριος 4, 2007 στο 10:45

    Τι ωραίο κείμενο για κυριακάτικο ξύπνημα! Καλημέρα, να της δώσετε και από μένα ένα γλυκό φιλί! (σαν παραμύθι- ξόρκι είναι! Να της γράψετε κι άλλα, θα τα χαρεί όταν τα βρει μεγάλο και όμορφο κι ευτυχισμένο κορίτσι, πολύ! Μπορεί να είναι ένα απ’ εκείνα που θα την κάνουν να νοιώσει και τυχερή (που σας έχει μπαμπά της ή φύλακα άγγελό της που είναι το ίδιο). Φιλιά και στους δυο

  3. Κυριακή,Νοέμβριος 4, 2007 στο 14:02

    Καλημερα dimosthenis!
    Ετσι απλα καλημερα!

  4. Κυριακή,Νοέμβριος 4, 2007 στο 20:06

    Τι ωραίο κείμενο Δημοσθένη ! Πολύ συγκινητικό συνάμα. Γραψε τα να τα κρατήσει, να τα έχει στο σεντούκι της θα νοιώσει και εκείνη όμορφα αν ξέρει πως νοιώθεις για αυτήν.

  5. Δευτέρα,Νοέμβριος 5, 2007 στο 10:49

    Αχ βρε Δημοσθένη, τρυφερέ πατέρα… 🙂 Φιλιά.

  6. Τρίτη,Νοέμβριος 6, 2007 στο 16:55

    Ωραία η αφιέρωση στη Ραφαέλα. Να την προσέχεις, σε παρακαλώ, χωρίς να αδικεις τα άλλα παιδιά, όμως
    ριτς


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: