Archive for the 'Ανάλυση' Category

12
Νοέ.
07

Deer hunter

Μέσα στο γενικότερο μπάχαλο της ευρωπαϊκής Ελλάδας, σήμερα το πρωί, πίνοντας το καφεδάκι μου, σερφάροντας σε blogs φίλων, εφημερίδες, ιατρικά sites, έχω το net radio συντονισμένο στο ΣΚΑΙ και ακούω μία συζήτηση (;) σχετικά με το κυνήγι και την απαγόρευσή του φέτος, εξαιτίας των πυρκαϊών. Από τη μία κάποιος εκπρόσωπος της ένωσης κυνηγών, υποθέτω, από την άλλη κάποιος – προφανώς – αντιμαχόμενος της κυνηγεσίας.

Μου έκανε εντύπωση, το μένος και των δύο, να υποστηρίξουν τα δικά τους «δίκαια». Επειδή, η επαφή μου με την Ελλάδα, είναι πια περιφερειακή και μιας και έγινα κυνηγός στη Σουηδία, γνωρίζω τα της σουηδικής νομοθεσίας και νοοτροπίας, ας μου επιτραπεί να μιλήσω, λίγο, ως «τρίτος» με την εμπειρία μου, από τα ξένα.

Κατ’ αρχήν, απορούσα γιατί ο κυνηγός αυτός εξέφραζε την δυσαρέσκειά του, για την γενικότερη απαγόρευση, στην ελληνική επικράτεια. Ας μου επιτραπεί, να πω ότι θα έπρεπε να νοιώθει τυχερός που απαγορεύτηκε μόνο για φέτος, μετά την καταστροφή που υπέστη, η χώρα μας.

Όμως ας κάνω μια σύγκριση της Σουηδίας με την Ελλάδα, στα του κυνηγιού και τους κανόνες που διέπουν το κυνήγι. Ας αρχίσουμε με το πού μπορεί κάποιος να κυνηγά. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Σουηδία, διαθέτει απίστευτη ποικιλία ζώων και πτηνών, καθώς επίσης και δασών. Ο αριθμός των θηραμάτων ή ζώων, αν θέλετε, είναι απίστευτα μεγάλος. Όμως αυτό δεν σημαίνει, ότι βουτάς το… λιανοντούφεκο, που λέει κι ο dream rider και ανεβαίνεις στο βουνό, ως άλλος Άρης Βελουχιώτης και ντουφεκάς ό,τι κινείται και πετάει… Υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες, για το πού κυνηγάς. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να διαθέτεις είτε εσύ είτε κάποιος φίλος ή τρίτος έκταση, ανάλογη με το είδος του θηράματος που θέλεις να κυνηγήσεις (πχ ελάφι, ο νόμος ορίζει ότι για ένα ελάφι, πρέπει να έχεις έκταση τουλάχιστον 100 εκταρίων. Γηλαδή, αν έχεις 50εκτ. δεν μπορείς να κυνηγήσεις ελάφια εκεί πέρα). Άλλη εναλλακτικ, είναι να νοικιάσεις έκταση που σου παρέχει το κράτος και στην οποία ορίζεται σαφώς τί σου επιτρέπεται να κυνηγήσεις. Προσωπικα προσπάθησα να νοικιάσω μια έκταση, πολλών εκταρίων, η οποία, εξαιτίας του ότι συνόρευε με βασιλικές εκτάσεις το είδος του κυνηγιού, περιορίζετο σε λαγούς και πτηνά. Το ενοίκιο, κυμαίνεται, ανάλογα της γεωγρφικής θέσης και των ειδών που διαθέτει και μπορείς να κυνηγήσεις και σε κάθε περίπτωση, μόνο φτηνό δεν είναι. Τρίτη εναλλακτική, να νοικιάσεις από ιδιώτη, οπού εκεί οι τιμές είναι τέτοιες, που σε συμφέρει να αγοράσεις μετοχές σε … πετρέλαιο, αντι να πληρώσεις τέτοιο ενοίκιο…Τέλος, μπορείς να γραφτείς μέλος σε κυηγετικό σύλλογο και να περιμένεις πότε θα σε φωνάξουν…

jaktrast_72dpi_1.jpg

Πάμε παρακτάτω… Δεν μπορείς να βγεις για κυνήγι, χωρίς να έχεις κάνει τεστ για την ικανότητά σου στην σκοποβολή. Εννοώ ότι αν θες να κυνηγήσεις ελάφια (κυρίως) οφείλεις να έχεις βεβαίωση, ότι έχεις πάει σε σκοπευτικό κέντρο και έχεις κάποιο μίνιμουμ στα στάνταρτς τα οποία θέτει ο νόμος. Οφείλεις!

Όμως το πιο σημαντικό είναι η συνηδειτοποίηση των κυνηγών, ότι οι νόμοι καθώς και η φροντίδα των βιοτόπων και των ζώων, γενικότερα, είναι εκ των ών ούκ άνευ. Δεν νοείται κυνηγός, να μην φροντίζει, ειδικά το χειμώνα, να αφήνει, τροφή (σε ποσότητες μεγάλες, παρακαλώ) στα δάση τα οποία έχει υπό την κατοχή του ή την ευθύνη του, ή να μην φροντίζει με κάθε τρόπο τη ζωή και την ανάπτυξη της χλωρίδας και της πανίδας. Δεν υπάρχει κυνηγός που θα βγεί να κυνηγήσει με λάθος εξοπλισμό (σφαίρες, όπλα κτλ). Παράδειγμα, ο νόμος ορίζει ότι για το κυνήγι θηραμάτων που ζουν σε παραποτάμιες ή παραλίμνιες περιοχές, υποχρεούται ο κυνηγός, να φέρει σκύλο εκπαιδευμένο, να βρήσκει τα νεκρά θηράματα.

Σε περίπτωση, που τραυματιστεί κάποιο θήραμα, οφείλει ο κυνηγός να φέρει ή να καλέσει ειδκά εκπαιδευμένο σκύλο, ανιχνευτή, να μπορέσει να βρει το θήραμα.

Φέτος στο νομό που ζω απαγορεύτηκε το κυνήγι του καθ’ημών καριμπού.

alg.jpg

Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, παρά το γεγονός ότι είναι το πλέον δημοφιλές και διαδεδομένο κυνήγι στη Σουηδία. Και δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς διότι όλοι γνωρίζουν, ότι για να κυνηγήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να το έχεις διαθέσιμο.

Για άλλη μια φορά, η έλλειψη, πραγματικής παιδείας, στην Ελλάδα, δείχνει πόσο πίσω είμαστε από αυτό που εννοούμε «ευνομούμενη κοινωνία». Θεωρούμε, κακώς, ότι οι εξετάσεις και οι νόμοι είναι διαφορετικά από την πρακτική και την καθημερινή ζωή. Τους νόμους και το κράτος το θυμόμαστε μόνο όταν μας βρει κανένα κακό, κούφια ώρα. Είχε γίνει γνωστό, ότι μετα τις πυρκαγιές στην Ηλεία, είχαν βγεί οι μάγκες στο βουνό και κθηγούσαν τα πουλιά που δεν είχαν που να πάνε… Ναί, ίσως να μην υπήρχε η απαγόρευση, αλλά εσύ που το έκανες, είσαι τόσο ηλίθιος που πρέπει να έρθει το κράτος να στο απαγορεύσει;

Θεωρώ λοιπόν, ότι καλώς το κράτος απαγόρευσε το κυνήγι στην Ελλάδα, θεωρώ κακώς που το κράτος δεν κινητοποιείται και να είναι πιο αποτελεσματικό στη σύλληψη των λαθροθηρών, των κυνηγών που βγαίνουν για κυνήγι με λάθος όπλα, σφαίρες, σε λάθος ώρες, εποχές. Οι νόμοι υπάρχουν για να τηρούνται. Το ότι ο κάθε απίθανος έχει άδεια κυνηγιού και οπλοκατοχής, δεν σημαίνει ότι έχει και το δικαίωμα, να αφανίσει τον τόπο από κάθε ζωντανό και πουλί πετούμενο…

Advertisements
21
Οκτ.
07

Nemmersdorf

21 Οκτωβρίου 1944…

Η Γερμανία υφίσταται τα δεινά της πίεσης των Συμμάχων και του Κόκκινου Στρατού. Η ήττα είναι κοντά και η προέλαση των δυνάμεων κατά των Ναζιστικών στρατευμάτων συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς. Ο Κόκκινος Στρατός προελαύνει  στα πρώτα Γερμανικά εδάφη… Από τα πρώτα χωριά που συναντού, το Nemmersdorf. Κατοικήσιμο, μόνο από 637 γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους, αφού οι άντρες μάχιμης ηλικίας, είναι όλοι στο μέτωπο… Γύρω στις 07:30 το πρωί τα πρώτα σοβιετικά τεθωρακισμένα, διασχίζουν τους δρόμους του χωριού. Οι κάτοικοι, είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και αναμένουν κάποια εξέλιξη, κάποιο σημάδι, κάτι.

Το απόγευμα, οι στρατιώτες εισβάλλουν στα σπίτια και ουσιαστικά κάνουν πλιάτσικο, αργότερα το βράδυ, κάποιος σοβιετικός αξιωματικός, ανακοινώνει οι κάτοικοι να βγουν όλοι έξω από τα σπίτια τους. Εκατέρωθεν του δρόμου, βρίσκονται παρατεταγμένοι στρατιώτες με τα όπλα τους προτεταμένα.

 

300px-3c13916v.jpg

Η Gerda Meczulat, η οποία έπασχε από πολυομυελίτιδα, δεν αντέχει να σταθεί όρθια και σωριάζεται στο έδαφος, κλάσματα δευτερολέπτων πριν αρχίσουν οι πρώτοι πυροβολισμοί.  Αν όχι η μόνη, μία εκ των ελάχιστων που επιβιώνουν.

 

05030101g.jpg

Ο ταγματάρχης Erich Dethlefsen, θα δηλώσει πως είδε με τα μάτια του, ανθρώπους σταυρωμένους στις εξώπορτες των σπιτιών και πυροβολημένους εξ επαφής. Μανάδες κείτονται πυροβολημένες στον αυχένα, με τα μωρά τους να έχουν την ίδια τύχη.

 

ostpreussenkinder.jpg

Είναι άγνωστο, λένε οι επιστήμονες, αν οι στρατιώτες έδρασαν κατόπιν εντολών ή από προσωπική εκδίκηση.  Έχει παρόλα αυτά δημοσιοποιηθεί, μυστική εντολή του Στάλιν, στην οποία αναφέρεται, όλοι οι πολίτες Γερμανοί, να μεταφερθούν στη Σοβιετική Ένωση, προκειμένου να την ανοικοδομήσουν, ως ανταπόδοση των καταστροφών. Ελάχιστοι επέζησαν.

26
Αυγ.
07

The End

 

athens_01_by_glaros.jpg

Είναι φορές που δεν έχεις λόγια, για να περιγράψεις τον πόνο, τη θλίψη, την οργή… Μου έχει συμβεί πολλές φορές να βλέπω τα γεγονότα να με προσπερνούν κι εγώ να στέκω αδύναμος να αρθρώσω μια λέξη, από τον κλονισμό και την έντασή τους…

 

Ίσως και να κράταγα μια στάλα διακριτικής παθητικότητας και να μην έγραφα λέξη. Άλλωστε τί θα αλλάξει; Όμως είναι οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και κάποια σχόλια που διάβασα όσο και κάποια σημερινά άρθρα σε εφημερίδες, με «έσπρωξαν» να γράψω πέντε αράδες.

 

Είμαι της άποψης πως στην Ελλάδα, κάνουμε ή κάνουν κάποιοι τεχνηέντως κατάχρηση της καλοσύνης και της αφέλειάς (;) που μας διακρίνει, συχνά… Έχουμε καταντήσει μια κονωνία διχασμένη, με την ψυχιατρική ερμηνεία της λέξης, που αυτομαστιγωνόμαστε στο όνομα της προόδου και της παράδοσης ταυτόχρονα… Πολλοί από αυτούς που κατέβαιναν στους δρόμους πριν πολλά (όχι και πάρα πολλά όμως) χρόνια, για να διαδηλώσουν κατά της ονομασίας της Μακεδονίας είναι αυτοί που δεν ενοχλήθηκαν και ιδιαίτερα για την σύλληψη Οτσαλάν. Όπως πολλοί από αυτούς που ήταν υπέρ της ένταξής μας στην ΟΝΕ και της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ, ευχαρίστως διαδήλωσαν διαμαρτυρώμενοι που το Αλβανάκι θα κρατούσε την Ελληνική σημαία στην παρέλαση…

 

Είναι πολλοί αυτοί που γράφουν ή θα γράψουν για τη συλλογική ευθύνη, όλων μας. Ένα γενικό ανάθεμα και καθαρίζεις… Φταίμε όλοι. Πιο παλιά είχαμε το δεν φταίει κανείς. Τώρα φταίμε όλοι… Όπως και να έχει, κάποιος συγκεκριμένος που να φταίει, σ’ αυτόν τον τόπο δεν έχει βρεθεί…

 

Διάβαζα ένα άρθρο, δεν έχει σημασία ποιού και πού, όπου ο συντάκτης αναθεματίζει τη νοοτροπία μας και τον «ωχ αδερφισμό μας» και δεν μπορώ να διαφωνήσω, κατ’ αρχήν. Εκεί που διαφωνώ είναι στο γεγονός, πώς υπάρχουν πολλοί συμπολίτες οι οποίοι έχουν τη διάθεση να προσφέρουν ενεργά και δεν έχουν το βήμα να το κάνουν. Διαφωνώ με την άποψη που οι περισσότερες εφημερίδες έχουν υιοθετήσει, απλά να καταγράφουν απόψεις συντακτών, ούτε καν δηλαδή διασταυρωμένα γεγονότα. Διαφωνώ με τη νοοτροπία, κανάλια, Τύπος γενικότερα, να χαϊδεύουν τα αυτιά πολιτικών και στην πρώτη στραβή να το παίζουν κριτές και τιμητές των πάντων, απλά για να γεμίσουν το χρόνο των δελτίων ή για να πουλήσουν φύλλα.

 

Όλοι λένε (αυτό το γενικόλογο είναι σωτήριο τελικά) να κάνουμε αυτοκριτική, να δούμε τις ευθύνες που έχουμε όλοι μας, αλλά δεν έχω δει και κανένα άξιο γράφοντα τούτων των απόψεων να μας μοιράζεται τις δικές του εξομολογήσεις…
Στεκόμαστε στις στιγμές, σαν τομή με το νυστέρι, στο τραπέζι του ανατόμου και χάνουμε την ουσία. Είναι εύκολο να ρίχνουμε το ανάθεμα δεξιά αριστερά, όμως τελικά η ταπεινή μου άποψη είναι πως στις ρημάδες τις εκλογές, όταν ψηφίζω για κάποιον καραγκιόζη, το κάνω για να μου λύνει προβλήματα και όταν ανοίγω την τηλεόραση, να δω τις ειδήσεις, το κάνω για να μάθω τις ειδήσεις κι όχι για να βιώσω αυτομαστιγώματα και καινούρια ενοχικά συμπλέγματα.

 

Το αν έχουμε όλοι μας ευθύνες και σε ποιό βαθμό είναι ένα ζήτημα, όμως μέχρι εκεί υπάρχει στο μεταξύ μια κατηγορία ανθρώπων που έχουν ευθύνες να μας προστατεύουν από το να έχουμε εμείς ευθύνες. Δεν θα ζήταγα ποτέ από τον Καραμανλή να πάει να μαζέψει τα κονσρβοκούτια, που κάποιος ασυνείδητος πέταξε στο δάσος, όμως δεν μπορώ να μην κατηγορήσω όλο τον πολιτικό κόσμο που με χαρακτηριστική άνεση δεξιώνονται και συναγελάζονται, αντί να κάνουν μια επένδυση στην Παιδεία, μπας και αλλάξουν τα μυαλά μας κάποτε.

 

Για να τελειώνω με τις φλυαρίες μου, δεν μπορείς να κατηγορείς κάποιον ότι φέρει ευθύνη για κάτι, όταν δεν έχεις φροντίσει να του δείξεις, πώς είναι το σωστό, όταν δεν του έχεις τις προϋποθέσεις να πράξει το ορθό, το έντιμο, το άξιο. Από εκεί και μετά είναι και εκ του πονηρού…
UPDATE: Μεταφέρω (copy-paste) απόσπασμα άρθρου απο την Καθημερινή του κ. Τερζή:

«…Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι είναι τέτοιες οι διαστάσεις της τραγωδίας «που δεν μπορείς εν θερμώ ούτε αναλύσεις να κάνεις ούτε να εκτιμήσεις το κόστος». Θεωρούν, πάντως, ότι αναμφίβολα θα υπάρξει εκλογικό κόστος για τη Νέα Δημοκρατία τουλάχιστον στις περιοχές που επλήγησαν –παρά την όποια αρωγή στους πληγέντες– ενώ εις ό,τι αφορά το ευρύτερο εκλογικό σώμα, επισημαίνουν ότι «και το ΠΑΣΟΚ έχει ιδιαίτερη δυσκολία διαχείρισης, καθώς θα πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ της κριτικής και του κινδύνου να εξοργίσει την κοινή γνώμη».

Σε πρώτο χρόνο, κυβέρνηση και κόμμα θα προχωρήσουν σε αναβολή σειράς προεκλογικών εκδηλώσεων αλλά και προβολής των προεκλογικών μηνυμάτων ώστε να υπάρξει χρόνος απορρόφησης του σοκ από την κοινή γνώμη αλλά και θεραπείας του «μουδιάσματος» που βιώνουν γαλάζια στελέχη και ψηφοφόροι. Μάλιστα, δεν αποκλείουν κάποια σχετική πρωτοβουλία προσωρινής αναστολής της προεκλογικής διαμάχης, συμπαρασύροντας και τα υπόλοιπα κόμματα.

Την ίδια στιγμή θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια να παρασχεθεί η, μεγαλύτερη δυνατή, οικονομική και ηθική αρωγή προς τους πληγέντες. Με πρώτο τον πρωθυπουργό θα υπάρξει έμπρακτη ένδειξη σεβασμού προς τα θύματα και, συνεπώς, οι «κραυγές» απαγορεύονται διά ροπάλου, ώστε να εκτεθούν όσοι επιχειρήσουν να σηκώσουν το «λάβαρο της μικροκομματικής αντιπαράθεσης».

Η κυβέρνηση (που ήδη ζήτησε τη συνδρομή της ΕΥΠ και της Αντιτρομοκρατικής) αλλά και το κόμμα μέσω των στελεχών θα «δουλέψουν» προς την κοινή γνώμη το –αποδεδειγμένο πλέον– σενάριο του εμπρησμού, χωρίς όμως να φωτογραφίζουν, έστω και εμμέσως, όποιον πολιτικό χώρο. Οπως χαρακτηριστικά έλεγε, χθες, στην «Κ» ο Γραμματέας της Ν.Δ. Λευτ. Ζαγορίτης, «οι φωτιές δεν μπαίνουν μόνες τους στις 12 τα μεσάνυχτα, δεν είναι οικοπεδοφάγοι γιατί δεν μπορούν να χτίσουν στα βουνά… κρίνετε μόνοι σας». »

Δηλαδή ακόμα και τώρα την πάρτη σας κοιτάτε;;;;;;;;;
05
Ιολ.
07

Σχέσεις στοργής;

 
Get this widget | Share | Track details

Τον τίτλο τον δανείστηκα από το σχετικό ποστ της paranoia, που τόσο κοντά συμπίπτουν οι απόψεις μας σε πολλά. Γράφει με αγάπη για την αγάπη και για το δώσιμο και τη συνέπεια και αυτό από μόνο του, είναι και σημαντικό και μεγάλο.

Δεν θέλω να το παίξω ούτε πνεύμα αντίρρησης, ούτε βέβαια και δικηγόρος του διαβόλου. Όμως όλα αυτά που διατυπώνει θέλω να τα δω και από μια άλλη σκοπιά…

Γράφει η paranoia «Αγαπάμε τον άνθρωπό μας, ο.κ. αλλά δεν χάνουμε την ευκαιρία να αρνηθούμε την πρόκληση, με κίνητρο ίσως τα ολοστρόγγυλα κι εντυπωσιακά οπίσθια της απέναντι κοπελιάς. Τόσο ρηχά. Ή και αντίστροφα για μια ενδιαφέρουσα μούρη, που υπόσχεται πολλά. Ο δικός μας άνθρωπος, εγκλωβισμένος στις συνήθεις δραστηριότητες, μακάριος στον ύπνο του. «

Το να ανήκεις σε κάποιον δεν αναιρεί ούτε περιορίζει την μέχρι πρότινος καθ’όλα φυσιολογική αντίδραση, να σε «προκαλέσουν» τα υπέροχα οπίσθια της απέναντι κοπελιάς ή και αγοριού, θα συμπληρώσω…

Αλλά ακόμα κι αν αυτό είναι μεμπτό, γιατί δεν είναι, το να πεις πόσο «ωραία γυναίκα είναι η Αντζελίνα Τζολί» ή ο Μπραντ Πητ; Ίσως γιατί υπάρχει η απόσταση ασφαλείας, ενώ ο υπέροχος κώλος της απέναντι δημιουργεί ανασφάλειες;

Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω ή μάλλον θέλω να δω μέσα από άλλο πρίσμα, είναι αυτός ο ύπνος του δικαίου, του συντρόφου. Δεν μπορώ να γενικεύσω, επομένως θα μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο, έτσι, αν η σχέση μου δεν δουλεύει, δεν με πάει πουθενά, έχει πρόβλημα τέλος πάντων κι εγώ ή η σύντροφός μου κοιτάξει έναν άλλο «υπέροχο κώλο», sorry αλλά ο μακάριος ύπνος μου είναι πιο σοβαρός και έχει άλλες αιτιάσεις και άλλες προϋποθέσεις. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ο μακάριος ύπνος να οφείλεται στο ότι θεωρείς τον απέναντί σου δεδομένο;

Είναι οι φορές που ο μακάριος ύπνος ίσως και να φταίει για το τί κάνει ο άλλος…

Εκεί που μου γεννιούνται άλλα ερωτήματα είναι εδώ:

«Κι αν είσαι από τους τυχερούς που έδωσες περισσότερα». Ποιός θα το κρίνει τί είναι πολύ και τί είναι λίγο; Και τελικά έχει σημασία αν είναι πολύ ή λίγο ή αν αυτό που δίνεις είναι ειλικρινές και μέσα από την καρδιά σου; Θα μπεις σε μια διαδικασία ανταγωνισμού για το ποιός θα δώσει πιο πολλά; Και πώς ορίζεται το δίνω;

Αν αυτό που εγώ παίρνω μου κάνει λίγο και για τη σύντροφό μου είναι πολύ; Ή χειρότερα, αυτό που παίρνω δεν είναι αυτό που ψάχνω;

Δυστυχώς νομίζω ότι οι σχέσεις όσο απλές είναι άλλο τόσο δυσκολεύουν τη ζωή μας αν τις τοποθετήσουμε σε λάθος βάση…

Θεωρώ πως έχει δίκιο, όταν γράφει πως ο μεγαλύτερος μας εχθρός είναι η ανασφάλεια και ειδικά στις σχέσεις είναι ό,τι χειρότερο. Θα συμπληρώσω τη ρουτίνα και την κούραση που σου προκαλεί. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις εικόνες, με χαρούμενες φατσούλες που γελάνε και διασκεδάζουν, παιδάκια που τρέχουν και φωνάζουν και το αμερικάνικο όνειρο παίρνει μορφή, όμως συχνά η πραγματικότητα τις περισσότερες φορές είναι πολύ διαφορετική και συνήθως υπάρχει κούραση, ένταση και πολλά ερωτήματα για το αν ό,τι κάνεις το κάνεις καλά και αν θα προλάβεις…

Δε νομίζω ότι όλα αυτά η paranoia δεν τα ξέρει και σίγουρα δεν περίμενε εμένα να τα μάθει. Όμως νομίζω ότι όλο αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και όσο πιο πολύ το συζητάμε τόσο πιο πολύ το φωτίζουμε, τόσο πιο πολύ θα δούμε πλευρές που δεν είχαμε δει και θα λάβουμε ερεθίσματα για εσωτερική κουβεντούλα.

Κλείνοντας, ας θέσω κι ένα άλλο ερώτημα. Γνωρίζεις έναν άνθρωπο, για τον οποίο νοιώθεις βαθειά συναισθήματα και σου ξυπνάει ένστικτα. Αποφασίζεις να ζήσεις μαζί του, γιατί αυτό να σημαίνει πως δεν μπορεί να σου παρουσιαστεί κάτι εξίσου δυνατό, ή και καλύτερο στο μέλλον;

Γιατί αυτό να σημαίνει, πως εξ ορισμού η ζωή σου είναι οριοθετημένη και περιχαρακωμένη, σε μία σχέση που είτε δεν πάει άλλο είτα δεν σε γεμίζει ή ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου δεν σε κάνει ευτυχισμένο για χίλιους λόγους; Χωρίς απαραίτητα να φταίει, αλλά στη ζωή συμβαίνουν ένα σωρό άσχημα πράγματα που ούτε τα ορίζεις όυτε και τα ξέρεις. Σου κάθονται και τα λούζεσαι… Τρως και ένα ζόρι ξεγυρισμένο και μετά τρέχεις να το μαζέψεις. Φταίει ο/η σύντροφός σου, αν η υπομονή του τέλειωσε;

Θα μου πεις, καλέ μου φύγε… Σωστό, χίλια δίκια, όμως η αλήθεια είναι και όλοι μας το ξέρουμε ότι υπάρχουν τόσες αλήθειες όσες και σχέσεις, όπως και ένα σωρό προβλήματα τα οποία για μένα μπορεί να ακούγονται τετριμένα και μπανάλ ή προφάσεις, όμως για σένα που τα βιώνεις, να είναι εμπόδια που σε πάνε πίσω. Βέβαια υπάρχει η ατολμία, το δίλημα, ο φόβος… Δε νομίζω πως όταν φτάνεις σε μια σχέση που ασθμαίνει, σου είναι και τόσο εύκολο να δεις ότι δεν τραβάει άλλο και να την τελειώσεις κι ένας από τους λόγους, ο προφανέστερος όλων είναι η ερώτηση «κι αν;»

«Κι αν κάνω λάθος;»

Υπάρχει ο φόβος του να αποδεχτείς ότι η σχέση σου τέλειωσε…

Όλα καλά με τους άντρες που βλέπουν χιλιόμετρα μακρυά και διαβάζουν το μέλλον και κύριοι έρχονται και κύριοι φεύγουν, ή γυναίκες που είναι «αντράκια» και εξηγούνται σταράτα, αλλά η ζωή είναι γεμάτη με ένα σωρό ανθρώπους που το ζυγίζουν από χίλιες μεριές και πάλι έχουν ενδοιασμούς και φόβους.

24
Ιον.
07

Ρίζες…

 
Get this widget | Share | Track details

Είμαι ξάπλα στον καναπέ και χαζεύω μια ταινιούλα στην τηλεόραση (Inside man) και κατά τις 22.00 (23.00 ώρα Ελλάδος) χτυπάει το τηλέφωνο. Από την άλλη άκρη το κορίτσι, που έχει κατέβει Ελλάδα για ΠΣΚ και σφήνα της έκατσε κι ένας γάμος. Με πήρε live από τον γάμο για να μιλήσω με το γαμπρό καθότι ξάδελφος…

Το ομιλείν βέβαια ανήκε στο χώρο του φανταστικού γιατί τα κλαρίνα μας είχαν πάρει τα αυτιά κι έτσι ο καθένας έλεγε τα δικά του, κάποια στιγμή έκλεισε κι ο ένας κι άλλος συνέχισε τις ευχές… Αυτό που με χτύπησε στο κεφάλι ως τούβλο, όμως, είναι τα κλαρίνα! Δηλαδή η διασκέδαση μας και η εξάρτησή μας από συγκεκριμένα πράγματα.

Εξηγούμαι:

Όσοι παντρευτήκαμε/τε το γνωρίζετε καλά, το βιώσατε, το ίδιο και οι καλεσμένοι σε γάμους. Γίνεται το μυστήριο, όλα καλά κι ωραία και πάτε στο κέντρο/ξενοδοχείο/κτήμα/σπίτι/ ρέστωραντ, όπου τέλος πάντων θα φάτε ένα πιάτο φαί (λέμε τώρα…)

Συνήθως, θα έχετε παρατηρήσει, στην αρχή παίζει μια ήρεμη μουσικούλα ε; Έρχεται και το ζευγάρι, ρίχνει δυό στροφές με κάποιο αγαπησιάρικο τραγουδάκι, τις περισσότερες φορές ξένο, σερβίρεται και γίνεται… της Αλαμάνας με το φαγητό. Αφού λύσετε ζώνες και γραβάτες, μήπως και γλυτώσουμε την καρδιακή προσβολή, σου κάθετε κι η τούρτα και τότε από τον Bαrry White η μουσική κάνει ένα πήδο και ξαφνικά ακούς κλαρίνα και νταούλια να σου τρυπάν τα αυτιά και δώστου οι μπαρμπάδες κι οι θειάδες επάνω στην πίστα!

Θα μου πεις, μ’ αυτά γουστάρουν και θα συμφωνήσω απόλυτα. Έλα μου όμως, που δεν είναι μόνο οι λοιποί συγγενείς που σέρνουν το χορό, αλλά βλέπεις τους μέχρι/εκείνη/τη/στιγμη/το παιζω/γκόμενος-α νεότερους, να ξεσαλώνουν.

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι πως (νομοτελειακά μάλλον) μετά τα κλαρίνα θα ακολουθήσουν τα χασαποσέρβικα και τέλος τα ζεμπέκικα, όπου εκεί ο ευτυχής μέχρι πριν λίγα λεπτά, χορευτής θα σκοτεινιάσει και θα ρίξει και τις στροφές του…

Δεν το διακωμωδώ, αν και μπορεί να ακούγεται έτσι, απλά προσπαθώ να μας δω μέσα από άλλη οπτική και δεν τα καταφέρνω, γιατί προφανώς είμαι μέρος της εικόνας.

Ζούμε με το ένα πόδι στο τώρα και με το άλλο στο πριν και αλλάζουμε διάθεση σε κλάσματα δευτερολέπτων, το έχουμε σκεφθεί αυτό; Πόση διαστροφή πρέπει να κουβαλάμε μέσα μας…

Τσιφτετέλια με Armani…
Τις προάλλες ρώταγα μία bloger (καλημέρα Σοφία παρεπιπτόντως) για το αν χορεύει καλαματιανό και με περισσή περηφάνια απάντησε «όχι μόνο», η δε Μαρία (καλώς ήρθες από τας εξοχάς!..) σε κάποιο comment σχολίαζε ότι θα κλαίει ακούγοντας Καζαντζίδη. Αν αυτό δεν είναι μια απίστευτη ικανότητα να συνδυάζουμε το παρελθόν με το σήμερα και δεν δείχνει πόσο κατά βάθος είμαστε παραδοσιακοί και «κολλημένοι» άνθρωποι, με αυτό που λέμε «ρίζες» (όσο κι αν τον έχουμε ξεχειλώσει τον όρο), τότε τί δείχνει;

Θα μου πεις είναι και λίγο υποκριτικό και γενικώς δείχνει πόσο για τα πανηγύρια είμαστε και θα συμφωνήσω και σε αυτό. Θέλω να πω, πόσο σοβαρά μπορείς να πάρεις κάποιον που μέχρι πριν μία ώρα στεκόταν σα να έχει καταπιεί μπαστούνι, μη τυχόν και χαλάσει η τσάκιση και τώρα μερακλώνει και «σπάει » το κορμί του στους ήχους του «να’ ταν τα νειάτα δυό φορές, τα γηρατειά καμία»;

Επιμένω πως δεν αναφέρομαι σε μεγαλύτερους ηλικιακά, που ενδεχομένως και να είναι ό μόνος τρόπος που ξέρουν, να διασκεδάζουν αλλά σε εμάς και τις συναφείς ηλικίες.

Πώς γίνεται να είσαι πεσμένος/τσακωμένος με το αίσθημα και να ακούς όλα τα δακρύβρεχτα ροκάκια, μπλουζάκια, slow, τζαζ, soul ό,τι τέλος πάντων και να μην καταλαβαίνεις μία και μόλις ακουστεί μια Μαρινέλα ή ένας Τόλης να γίνεσαι αλοιφή;

Η ερώτηση που αναπόφευκτα έρχεται στο μυαλό είναι η ακόλουθη: είμαστε τόσο ικανοί να ανακτεύουμε το πριν με το τώρα, τις «παραδόσεις» του τόπου μας, τα ήθη και τα έθιμα μας με το σύγχρονο τρόπο ζωής ή τα έχουμε κάνει αχταρμά και πολύ απλά είμαστε αρχοντοχωριάτες και ακόμα με… τα τσαρούχια;

Δεν διαφέρω σε τίποτα από την εικόνα αυτή με την έννοια ότι κι εγώ θα ρίξω τις ζεμπεκιές μου (αν και με τα κλαρίνα κτλ δεν έχω καλές σχέσεις γιατί ποτέ δεν έμαθα-δυστυχώς) και ελπίζω πως και η κομπανία θα καταφέρει να μάθει τα βήματα, γιατί το feeling το έχουμε…

Βλέπω τον μόρτη, μόλις βάζω καμιά ζεμπεκιά, να σηκώνει τα χεράκια του και να ρίχνει στροφές(!). (σσ ο μόρτης μόλις 2 χρονών) κι εγώ με το κορίτσι να αναρωτιώμαστε από που τα είδε και τα κάνει, για να καταλήξουμε ότι μάλλον το DNA φταίει, το ρημάδι…

05
Ιον.
07

Περί ΠΝ και λοιπών αδρών τε και γλαφυρών…

 
Get this widget | Share | Track details

Τώρα πώς γίνεται και εκεί που στριφιγυρνά ως σκέψη μια ιδέα στο μυαλό μου, ξαφνικά να βάλλομαι πανταχόθεν με σχετικά, έστω και έμμεσα, θέματα, φαντάζομαι ούτε κι η παραψυχολογία δεν μπορεί να το εξηγήσει…

Στα χωράφια μου δεν προχωρώ για να μη βρεθώ έγκλειστος στις σουηδικές ψυχιατρικές κλινικές και δεν μου πάει και καθόλου…

Ξέρω, ότι, αν όχι όλοι σίγουρα οι περισσότεροι, θα αναρωτηθείτε αν έχω σώας τας φρένας. Μπορεί και να συμβαίνει και αυτό… Όμως ζώντας στο εξωτερικό βιώνω την Ελλάδα διαφορετικά και εκτιμώ κάποια πράγματα με άλλο τρόπο.

Αλλιώς αισθάνομαι την έννοια της αγάπης προς τη «Π»ατρίδα, πλέον…

Λοιπόν στο θέμα…

Εγώ υπηρέτησα στο Ναυτικό, 96Ε σειρά. Επειδή ήμουν εκεί γύρω στα 25, ψαρωμένος, λίγο τσάμπα μάγκας και με έντονη την επιθυμία να τη βγάλουμε «καθαρή», αφού οι πάντες γύρω μου, από πατέρα μέχρι σχέση και βεβαίως εμού του ιδίου, την «κάναμε» με ελαφρά από κάθε σκέψη περί ειδικών δυνάμεων.

Έτσι, υπηρέτησα τις τάξεις του ένδοξου ναυτικού σε διάφορα εξωτικά μέρη. που ούτε στο Google Earth μπορώ να τα βρω, αφού έβαλα κι ένα βύσμα και μου έκοψε μια μετάθεση σε ένα πλοίο, απολύθηκα. Όχι ότι μέχρι να απολυθώ πέρασα και λούφα, αλλά πάντως εκ των υστέρων ιδαίτερο παράπονο δεν έχω. Πήρα και προίκα 10 – 15 κιλάκια να τα έχω να πορεύομαι.

Κατά τη διάρκεια της θητείας, όμως, ανακάλυψα ένα πράγμα που το λέγανε Καταδυτική Ιατρική… Τω καιρώ εκείνω, μπορούσες να «εκπαιδευθείς» αν ήσουν γιατρός. Αφού εμένα εκρεμούσε η αναγνώριση του πτυχίου υπηρετούσα ως νοσοκόμος, οπότε Καταδυτική γιοκ, πολύ απλά. Αφού απολύθηκα, ανακάλυψα πώς μπορούσες να εκπαιδευθείς στην Καταδυτική Ιατρική ώντας πολίτης (μη στρατευμένος δηλαδή). Μου πήρε κάτι χρόνια και με λίγες γνωριμίες τα καταφέραμε!

Ήμουν λοιπόν εκπευδευόμενος στην Καταδυτική Ιατρική! Αυτό κι αν ήταν… Το έτος είναι 2002 (από το 1996…), το κορίτσι είναι έγκυος στη μεγάλη μας κοράκλα (γιατί μετά ήρθαν και τα δίδυμα…) κι εγώ παρακολουθώ στην αρχή τα θεωρητικά τα οποία είναι και λίγο βαρετά, γιατι εκτός κανα δύο άξιων Ιατρών – Αξιωματικών (πχ Ζαχαριάδης, Σιδηράς, ο οποίος σημειώνω πως τώρα κάνει εξειδίκευση στο Karolinska στη Στοκχόλμη, πάνω στην Καταδυτική) οι περισσότεροι ήταν για τα πανηγύρια και πλέον συνταξιούχοι και τύποις… Λοιπόν, όπως είπα κάναμε τη θεωρεία και μετά ακολούθησε το πρακτικό όπερ σημαίνει περίπου 2 μήνες… Σκαραμαγκάς Resort – ΟΥΚ!!!

Ανέκαθεν είχα μια ιδιαίτερη αγάπη για το συγκεκριμένο σώμα, αλλά είπαμε χέστης γαρ όταν έπρεπε σφύριζα αδιάφορα. Τέλος πάντων, ήμουν μέσα, έστω και για λίγο και θα το απολάμβανα μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο! Απ’ την άλλη είχε και την πλάκα του με την έννοια ότι ώντας πολίτης, έπεφτε και η σχετική καζούρα τόσο από τη μεριά μου στους «συμμαθητές» αλλά και τούμπαλιν…

Όλο το σχέδιο εκπαίδευσης ήταν να αποφοιτήσουμε ως δύτες, το οποίο και φέραμε εις πέρας επιτυχώς… Βέβαια όλο αυτό συνεπάγετο το κατά ΟΥΚ ονομαζόμενο ΣΩΒΕ και για τους μη γνωρίζωντες Σωματική Βελτίωση, το οποίο περιελάμβανε τα πάντα πλην «διαβολοβδομάδας» σε μικρότερες δόσεις, βέβαια.

Λοιπόν εκεί μέσα γνώρισα κάτι απίθανους τύπους, τόσο μέλη της μονάδας όσο και συμμαθητές μου. (Πάντως από τους αντίστοιχους της σειράς μου στη θητεία μου, καλύτεροι!) Αυτό που μου έκανε εντύπωση, όχι ότι δεν το φανταζόμουν βέβαια, είναι η αγάπη τους σε αυτό που εμείς μπορει να λοιδορούμε, χλευάζουμε, «γράφουμε», αγνοούμε. Την αγάπη για την Πατρίδα (αυτή τη φορά χωρίς εισαγωγικά). Οι τύποι ούτε γκόμενα να την είχαν… Η αγάπη τους είναι η μονάδα και φαίνεται από το γεγονός ότι είναι ακόμη εκεί και δεν την έχουν «κάνει» τρέχοντας. Το πονάνε αυτό που κάνουν και είναι κρίμα που τα χαϊβάνια των υπουργείων δεν κάνουν τίποτα για αυτά τα παιδιά.

Έχει τύχει κι έχω δει ΟΥΚα να δουλεύει ως σωματοφύλακας κάποιου επίσημου χλέμπουρα ( και μάλιστα τον είδα έξω από την επισήμων στο ΟΑΚΑ, πριν καμιά διετεία, όταν στο ντέρμπυ ο γαύρος μας έριξε κάτι τεμάχια) και ένοιωσα μια επώδυνη απογοήτευση για την κατάντεια της μονάδας…

Γιατί με έπιασε τέτοιος πατριωτικός οίστρος δεν ξέρω, ούτε και γιατί τώρα πίσω πίσω ήθελα να μιλήσω για τη μονάδα.

Θέλω όμως να πω κάτι ακόμα. Στα γεγονότα των Ιμίων, γνωρίζω με απίστευτη βεβαιότητα πως όλα αυτά τα παληκάρια που ανήκουν στα ΟΥΚ και ήξεραν ότι θα πέθαιναν και θα πέθαιναν, σχεδόν βέβαιο. Επίσης βέβαιο είναι πως θα είχαν ένα χαμόγελο στα χείλη, γιατί είχαν την τιμή να κάνουν αυτό για το οποίο εκπαιδεύθηκαν μεταξύ άλλων: Να πέσουν για την Πατρίδα. Σε μια ταινία που είχα δει στο παρελθόν (Presidio με το Sean Connery), όπου ο Sean υποδύεται εναν Ειδικοδύναμο Διοικητή λέει «Εμείς είμαστε τα ντόμπερμαν φύλακες σκυλια. Όλοι μας θέλουν στην αυλή τους, να χυμήξουμε στον κλέφτη που θα μπει στο σπίτι, αλλά κανείς δεν μας θέλει μέσα στο σπίτι του»

Δυστυχώς αυτό ισχύει στο ακέραιο στην Ελλάδα… Δημιουργείς μια μονάδα που είναι ό,τι καλύτερο έχει η Ελλάδα, μαζί με τους πιλότους μας και κάτι λίγους μάχιμους (πραγματικούς μάχιμους, όχι ντεμέκ) και τους έχεις στην πείνα και οικονομική και ηθική.

Κρίμα δεν είναι;

Τελειώνω λέγοντας ένα ευχαριστώ στα παιδιά των ΟΥΚ για την εκπαίδευση που μου έδωσαν, ακόμα και το τεστ πνιγμού που μου έκαναν. Είδα ότι αντέχω πολλά περισσότερα απ’ όσα νομίζω…

30
Μάι.
07

Χωρίς λόγια…

Πρωϊ Τετάρτης και ως συνηθως εχω ξυπνησει από τα μαύρα χαράματα, αν και για μενα ήταν αργα και σερφάρω ψάχνωντας κανένα αρθράκι, να περάσει η ώρα και να ξεκινήσει άλλη μια μέρα γεμάτη «χαρά» και «ηθική ικανοποίηση» και άλλες λοιπές πίπες, μέχρι που διαβάζω για την «ημέρα της Αμαλίας«.

Κλικ στο λινκ του blog της και μπαίνω στο κόσμο που με τόσο κόπο παλεύω να ξεχάσω.

Πόνος. Απίστευτος, αδίστακτος και οργή, πέρα από τα ανθρωπίνως αποδεκτά. Ζώντας μέσα και από την Ιατρική, οι δέκτες μου είναι προσανατολισμένοι σε αυτό που λέγεται feeback. Ο κόσμος μας έχει αναγάγει σε Θεούς και όταν πρωτοβγήκα από τη σχολή, τολμώ να πω ότι μου άρεσε η αντίληψη αυτή. Έκ τοτε άλλαξαν πολλά. Το πρώτο σοκ το «έφαγα» αμέσως μετά την ορκωμοσία, όταν φίλος καλός και ικανός, επίσης έντιμος όπερ σημαίνει και φτωχός, ότι πια έχω «άδεια να σκοτώνω΄, από μένα εξαρτάται τί θα κάνω…» Μετά γύρισα στην Ελλάδα και επήλθε η πλήρης απαξίωση, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας…

Τόσο μέσα στη σχολή, όσο και αργότερα, συνάντησα, κάθε καρυδιάς καρύδι, «εκλεκτούς συναδέλφους» και αξιοπρεπείς ανθρώπους που ήταν ή είναι «διαφήμιση» για την Ιατρική. Γνώρισα και γνωρίζω συναδέλφους που με θαμπώνει η ακτινοβολία τους, τόσο του χαρακτήρα τους, όσο και των ικανοτήτων τους, πάνω στη δουλειά. Άνθρωποι που δεν ζήτησαν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να μπορούν να κάνουν καλά τη δουλειά τους…

Σήμερα δεν θα μιλήσω γι’ αυτούς… Σήμερα δεν θα μιλήσω για την «πλειοψηφία των έντιμων και ικανών γιατρών» κλπ κλπ, αλλά θα ασχοληθώ με τη σκοτεινή πλευρά της ιατρικής, με αυτή την πλευρά που όλοι οι άλλοι νοιώθουμε ντροπή και αηδία…Διάβασα τα κείμενα της Αμαλίας και ένοιωσα μια σπάνια οργή. Δάκρυα από την ένταση και το θυμό έρχονταν στα μάτια μου … Παρένθεση: Η πρώτη φορά που ένοισα περήφανος που ήμουν γιατρός ήταν όταν ορκίστηκα, η αμέσως δεύτερη, όταν άρχισα να εργάζομαι στη Σουηδία. Τα ενδιάμεσα χρόνια στα οποία και ζούσα στην Ελλάδα, προσπαθώ να τα ξεχάσω, αλλά δυστυχώς περιστατικά όπως η Αμαλία, ή να σαν το Στέλιο τον θυμάται κανένας; Στέλιος Παπαθωμάς… Πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι… Γιατί; Γιατί κάποιοι αλήτες δεν έκαναν τη δουλειά τους!Γιατί κάποιοι αλήτες δεν κάνουν τη δουλειά τους!

Ανθρωπάρια μίζερα, υπανάπτυκτοι! Είστε ντροπή, όχι για τον Ιατρικό κόσμο, αλλά για το ανθρώπινο είδος! Απολίτιστοι…Βέβαια εγώ από τη μεριά μου, πρέπει να σημειώσω και κάτι άλλο… Εδώ δεν τίθεται μόνο το ζήτημα των «φακέλλων». Εδώ έχουμε να κάνουμε με με ανεπάρκεια γνώσης! Με βλακεία και ανείπωτο θράσσος… Απορώ όμως, πώς αυτοί οι άνθρωποι(;) δεν συγκινούνται, δεν νοιώθουν λίγη ντροπή, δεν έχουν καμία συστολή, σαν βλέπουν έναν άνθρωπο να λιώνει σαν το κερί και να τον κοιτάζουν στην τσέπη και το χειρότερο, να αδυνατούν να τον κάνουν να νοιώσει καλύτερα, λόγω ανεπάρκειας ή/και αλαζονείας…

Δυστυχώς, όμως η μεγαλύτερη κατάρα στην ανθρωπότητα είναι η βλακεία και μετά η ημιμάθεια, σκεφθήτε το συνδυασμό και των δύο σε κάποιον που έχει πτυχίο Ιατρικής… Είμαι απογοητευμένος και αηδιασμένος, γενικά για τη ζωή στην Ελλάδα, αλλα και για ό,τι σημαίνει η έννοια «παροχή υγείας» στην Ελλάδα. Κανείς δεν «τραβιέται» να αλλάξει τίποτα, κανείς δεν θέλει να αλλάξει τίποτα, εκτός από το λαουτζίκο… Από τα «κορόϊδα» δηλαδή! Ξεφτιλισμένοι, πόσους και πόσους έχετε πάρει στο λαιμό σας, άχρηστοι εγκληματίες;Θυμάμαι το μακαρίτη τον πατέρα μου, που σαν σήμερα θα είχε και γεννέθλια, καρκινοπαθής, έτρεχε από Καθηγηταράδες σε Καθηγηταράδες κι ας του έλεγα και τον παρακαλούσα να αναλάβω εγώ να βρω γιατρούς, ικανούς και άξιους. Βλέπετε, σαν όλους τους υπόλοιπους που δεν γνωρίζουν, εμπιστεύονται τον τίτλο, ως δείγμα ικανότητας, ενώ η πραγματικότητα, είναι ο συνδυασμός πολιτικών γνωριμιών και δημόσιων σχέσεων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία και τουλάχιστον στους εν ενεργεία Καθηγηταράδες. Αυτός ο αλήτης, του οποίου το όνομα δεν έχει και μεγάλη σημασία πια, γιατί είναι στη σύνταξη πλέον, χορήγησε πειραματικό φάρμακο στον πατέρα μου, χωρίς να τον ενημερώσει, ο γελοίος! Το αποτέλεσμα; Να τραβήξει κάτι ξεγυρισμένες επιπλοκές, που παραλίγο να φύγει μια ώρα αρχύτερα, (που έφυγε, δηλαδή, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα)Είμαι παθών και ξέρω την αντίδραση του εκάστοτε ασθενή και των κοντινών του και δεν είναι άλλη από το φόβο, για το μετά.

Κάπου διάβαζα την ερώτηση κάποιου bloger, γιατί οι άλλοι οι έντιμοι γιατροί δεν ξεμπροστιάζουμε όλους αυτούς τους αλήτες και κρετίνους. Γιατί πολύ απλά φοβόμαστε ή γιατί κάποιοι άλλοι «πιάνουμε πόρτα γι ατο χειμώνα¨ γιατί αύριο μεθαύριο θα έρθει η δικιά μας η σειρά να φάμε, οπότε, δεν τη πειράζουμε τη σούπα!Για φανταστείτε λίγο!.. Ποιός θα είχε το θάρρος να «αδειάσει» ένα καθηγητή, διευθυντή, επιμελητή, όποιον; Τί θα απογίνει μετά; Θα πρέπει να εξαφανιστεί από την Ελλάδα και δεν θέλουν οι πάντες να φύγουν όπως εγώ, για παράδειγμα…

Ζούμε στη χώρα που γεννήθηκαν οι υψηλότερες ανθρώπινες αξίες, όμως στην ίδια αυτή χώρα, ζει ο Ψωμιάδης, η Κανέλη, η… Νατάσσα (όχι η Θεοδωρίδου!) Γιατί θαρρείτε αναφέρω τα ονόματα αυτά; Ο ένας «γράφει» κανονικότατα τους νόμους και κυκλοφορεί χωρίς κράνος με τη μηχανή, η άλλη, Βουλευτής τρομάρα της, είναι on air στην τηλεόραση και ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και η τρίτη… είναι Διδάκτωρ ενώ ακόμα δεν έχει πάρει ειδικότητα…

Τί να πεις…

Περιμένεις μετά προκοπή… Δεν νομίζω ότι μπορεί να αλλάξει κάτι κι αυτό γιατί αυτοί που μπορούν να κάνουν κάτι, πολύ απλά δεν έχουν τη βούληση και το θάρρος, ή διότι απλά, απλούστατα είναι οι ίδιοι που αναπαράγουν και συντηρούν αυτή την κατάσταση. Λυπάμαι μόνο και λυπάμαι διπλά, γιατί ακόμα κι αν μου έρθει ο νόστος να γυρίσω στην πατρίδα, καταστάσεις σαν κι αυτές θα με κάνουν να αλλάξω διάθεση πολύ γρήγορα.

…No comments!