Archive for the 'Εξομολογήσεις' Category

14
Νοέ.
07

…Και τώρα τί;

Σπίτι προετοιμάζομαι ψυχολογικά για την εφημερία, αφού σωματικά, μάλλον ποτέ δεν θα το καταφέρω να είμαι στη τσίτα κάθε λεπτό όλη νύχτα… Μεγαλώνω μάλλον.

 

Χιονίζει και έχει κρύο κι εγώ νοιώθω σαν Ρώσσος συγγραφέας στις μακρινές στέπες. Κοιτάω τα χιόνια έξω και νομίζω ότι θα εμφανιστούν οι Κοζάκοι σε λίγο. Για Άγιο Βασίλη, το βλέπω χλωμό. Τελευταίες πληροφορίες λένε ότι κόβει βόλτες στην Πλατεία. Ποιά Πλατεία; Μία είναι αυτή…

 

Δεύτερη χρονιά που θα κάνω Χριστούγεννα στη Σουηδία, φέτος, αλλά πρώτη που θα είναι τόσο επιπεδωμένα και κομματάκι φλού. Θες που με περιμένουν τρελλές εφημερίες, θες γιατί τα παιδιά ακόμη δεν ξέρω πότε θα τα δω… Τέλος πάντων, άλλο ένα θέμα κι αυτό.

 

Εγώ τώρα τί ήθελα να πω;

 

Μήπως ξέρω πια; Από κεκτημένη, άρχισα να χτυπάω τα πλήκτρα κι ό,τι βγει. Brainstorming, που λένε…

 

 

Άκουσα, πάλι αστυνομία στους δρόμους για να… γιορτάσουμε το Πολυτεχνείο. Μια χαρά! Δε μου λέτε, εκτός από σουβλάκια, λουκάνικα και γενικότερη τσίκνα, πουλάνε και μπαλόνια με ήλιο; Τί κρίμα που δεν είμαι εκεί να αγόραζα στα μικρά μου. Τα λατρεύουν τα μπαλόνια αυτά, ξέρετε…Διάβαζα ένα άρθρο στη σημερινή Καθημερινή για μια έρευνα που διεξήχθη, στους ονομαζόμενους «γενιά του Πολυτεχνείου» Περίεργο κι αυτό πάλι… Λες και όλοι οι 40+, 50+ ήταν εκεί μέσα. Ας είναι όμως, μη θίξω τα δημοκρατικά χρηστά μας ήθη, μέρα που έρχεται. Που λέτε λοιπόν, γράφει ότι ένα μικρό μέρος ασχολείται με την Πολιτική (που να ήταν και περισσότεροι δηλαδή…) Φαντάζομαι, λοιπόν ότι αυτές τις μέρες θα γιορτάσουμε ενωμένοι και περήφανοι, αυτό που το Πολυτεχνείο, απαιτούσε, δηλαδή «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» …

 

Αλήθεια το ψωμί το εννοούσαν απο το Βενέτη;

Απίστευτο UPDATE: Κάνω copy paste από το site toυ ΣΚΑΙ:

«Για πολλούς θανάτους ασθενών στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο ΑΘηνών ευθύνεται σύμφωνα με το πόρισμα των επιθεωρητών Υγείας, ο διευθυντής της καρδιοχειρουργικής.

Σύμφωνα με τους επιθεωρητές είχε προσκομίσει δύο πλαστά πτυχία, το ένα για επεμβάσεις θώρακος και το άλλο γενικής χειρουργικής.

Στο ένα μάλιστα, είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του γνωστού καρδιοχειρούργου Γιακούμπ.

Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο το 2000, η μία στις τέσσερις επεμβάσεις που πραγματοποίησε, ο ασθενής πέθανε.

Ο φερόμενος ως γιατρός έχει κριθεί πειθαρχικά ελεγκτέος»

04
Νοέ.
07

Βράδυ Σαββάτου

Το σκοτάδι της νύχτας έχει έρθει από νωρίς, αλλά μόλις τώρα αρχίζω και τη βιώνω. Η νύχτα, αυτή η μοναδική αίσθηση… Μοναδική και η σημερινή, αφού δίπλα μου ένας άγγελος , παραδώθηκε στο γαλήνιο ύπνο της κι εγώ απλά χαζεύω την ανάσα της… Πόσο ήρεμη και αθώα φαίνεται όταν κοιμάται, Θεέ μου!

Η απόλυτη ευτυχία, είναι εδώ… Βαρειά ανάσα, αγγέλου. Μούσες και νεράϊδες τη συντροφεύουν κι εγώ μάρτυρας στο χαμόγελό της, την κοιτώ να αφήνεται στην αγκαλιά μου και να τη βλέπω να σφίγγεται πάνω μου και να βυθίζεται στο μακάριο ύπνο της… Μια γουλιά από το ποτό μου κι ένα φευγαλέο βλέμμα στη μορφή της… Πόσος καιρός πέρασε, που είχα την άνεση και τη διάθεση να την απολαύσω, να τηνκρατήσω αγκαλιά με όλο μου το είναι, δεν θυμάμαι πια. Κι όμως ήρθε και πάλι αυτή η ώρα και νοιώθω και πάλι να ορίζω τον κόσμο. Θεός και πιστός ταυτόχρονα σ’ ένα ταξείδι γεμάτο χρώματα και όνειρα, για ένα καλύτερο άυριο… Για ελπίδες, να είμαι εκεί, μαζί της. Πάντα! Για ελπίδες να βλέπω το γέλιο της, να τη βλέπω να χορεύει και να πετάει σε ουρανούς εφτά κι εγώ να την θαυμάζω, από απόσταση αλλά και κοντά της πάντα…

Της ανήκω, αλλά λατρεύω τη στιγμή που θα φύγει, με όσο πόνο κι αν μου αφήσει. Άλλωστε δεν είμαι εδώ για να την εξουσιάζω, απλά για να την καθοδηγήσω και μετά να τη δω να ανοίγει πανιά για τον κόσμο. Ένα φιλί, μια αγκαλιά, πιο μετά κουτσομπολιό και ίσως κανένα δείπνο σε cosy restaurant, αφορμή για να της λέω και πάλι, πόσο την ευχαριστώ. Που υπάρχει, που είμαι στη ζωή της…

Μια Πριγκίπισσα, που είναι από μόνη της ένα Βασίλειο…

02
Νοέ.
07

Radio Örebro No2

Παρασκευή βράδυ παρέα με μια μαύρη Ρωσίδα και την οθόνη, απέναντί μου… Θα λογαριαστούμε για άλλη μια φορά. Οι Γερμανοί τα δίνουν όλα και ειλικρινά είναι κρίμα που δεν τους ακούτε…

Το προηγούμενο ποστ είχε τίτλο A new day a new life και ήδη αλλάζουν όλα… Είναι το κέφι; Είναι το αίσθημα ότι πια είμαι εγώ και τα παιδιά μου μόνο, που υπάρχουν και δεν χρειάζεται να απολογούμαι σε κανέναν; ( Αγαπητή μου Άλεφ, ευχαριστώ, το ξέρω και το παλεύω. Ειλικρινά)

Οι τελευταίες μέρες ήταν περίεργες. Όχι απαραίτητα άσχημα, αντιθέτως… Βιώνοντας το «είμαι εγώ κι ο εαυτός μου, ξανά!» ένοιωσα σαν παιδί που προσπαθεί να περπατήσει, πάλι… (Σκέψου δηλαδή, μέχρι να μάθει να μιλάει..!) Ανάμικτα, από την καλή πλευρά, συναισθήματα, ξύπνησαν. Κάποτε έλεγα, ότι μου λείπει η φοιτητική ζωή. Μαλακίες… Δεν το αλλάζω για τίποτα αυτό! Τώρα ξεκινάει η ζωή μου! Έχω τα παιδάκια μου, ξέρω τί θέλω, τί ψάχνω, γιατί, πώς και εν τέλει (αφού είναι δοτική ενικού, γιατί το γράφουμε με «ει»;) έμαθα να ξεπετάω ό,τι δεν χρειάζομαι… Στα 20+ ήταν περισσότερο ποσοτικό, διψούσα να μάθω… Κι επειδή δεν γέρασα τόσο πολύ, και τώρα ποσοτικό είναι, αλλά θέλω να φτιάχνομαι κι εγκεφαλικά, σαν το μαύρο, ένα πράγμα…

Πάμε…

dance.jpg



Ε, για παραπέρα υπάρχουν φοβερα κλαμπάκια στην Ελλάδα…

Men i alla fall du kan lyssna på musik och drömma med den!..

UPDATE: Μέσα στα γούστα σας έχω!

UPDATE No 2: Μόνο για κοριτσάκια

31
Οκτ.
07

A New Day A New Life

Πρώτο μου πόστ, από το καινούριο μου σπίτι. Το μόνο που είναι ακόμα σε κουτιά, 3 ντουλαπάκια των παιδιών, τα οποία και θα μονταριστούν το Σαββατοκύριακο.

Έχω απίστευτο κέφι και γουστάρω πάρτυ! Τρελλό πάρτυ όμως!!!

Τα κομμάτια; Αρχίζω εγώ το πρόγραμμα και αν θέλετε ακολουθείτε…

Και καλά να περάσουμε…

26
Οκτ.
07

Του Αγ. Δημητρίου σήμερα…

Τελευταία μέρα σήμερα στο σεμινάριο, επιτέλους (!) και πίνοντας καφεδάκι χαλαρώνω και αρχίζω και σκέφτομαι τις δουλειές για σήμερα και διάφορα άλλα όμορφα…

26 Οκτωβρίου και είναι του Αγ.Δημητρίου! Ωπα… Έχουμε κόσμο, εδώ!!!

Για να δούμε…

Ο Δημήτρης της Μάχης…

Ο Δημήτρης της Βάνας…

Η μητέρα μου…

Εγώ…

Ο ΓΙΟΚΑΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ο ξανθός μου άγγελος… Το αλητάκι μου γιορτάζει σήμερα!!! Πόσο μου έλλειψε, να τον κρατήσω μια αγκαλίτσα… Και είναι τόσο χαδιάρης, ίδιος ο πατέρας του παναθέμα τον…

24
Οκτ.
07

Για τη Πριγκήπισα της ζωής μου

Αγαπημένη μου Ραφαέλα,

Είναι πέντε χρόνια (!) που γεννήθηκες και μου φαίνεται μόλις σαν μία ώρα πριν… 25 Οκτωβρίου…

Η στιγμή που η Φωτεινή η γιατρός της μητέρας σου σε έφερε στον κόσμο μας και σε είδα (πριν τη μαμά), ένοιωσα ότι η ζωή μου έγινε απίστευτα όμορφη και σημαντική.

Η στιγμή που η μανούλα μου είπε ότι ήταν έγκυος ήρθε σε μια φάση που ο ερχομός σου ήταν ο μόνος λόγος να μείνω στη ζωή, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς… Άσχημα γεγονότα είχαν προηγηθεί, πριν μάθουμε ότι η μανούλα σε είχε στην κοιλίτσα της και σε όλη της την εγκυμοσύνη, ζούσα με διάφορα δυσάρεστα περιστατικά, που η μαμά δεν ήθελα να μάθει, για να μην επηρεαστεί άσχημα και αυτή αλλά κυρίως εσύ… Όταν την έβλεπα να είναι τόσο χαμογελαστή κι ευτυχισμένη τις φορές που σε βλέπαμε στον υπέρηχο, ένα μικρό φασολάκι, που μεγάλωνε και μεγάλωνε και μετά είδαμε τα χεράκια σου και τα πατουσάκια σου, ήταν η επιβεβαίωση ότι το να είμαι εκεί και να ζώ και να αναπνέω τον αέρα που κι εσύ αναπνέεις και να  σε βλέπω να γελάς, είναι το πιο σπουδαίο και το πιο όμορφο!

Θα ήθελα να θυμάσαι όταν κολυμπούσε η μανούλα στη Σύρο και εσύ ήσουν στην κοιλίτσα της στον 7ο μήνα, κάτι παραπάνω, και φόραγε μάσκα για να βλέπει το βυθό κι εγώ έκανα μακροβούτι και κολυμπούσα με το πρόσωπο προς την επιφάνεια, παράλληλα με τη μαμά και της έκανα γκριμάτσες. Φαντάζομαι όμως ότι έτσι όπως το διασκέδαζε και μου έλεγε ότι κι εσύ ήσουν πολύ χαρούμενη αφού σε ένοιωθε να στριφογυρίζεις όλο χαρά, είναι και ο λόγος που σου αρέσει η θάλασσα τώρα…

Η πρώτη στιγμή που σε κράτησα αγκαλίτσα θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή… Θα είναι το γούρι μου. Είναι το γούρι μου…

Σε όσες κι αν ποτέ παρουσιαστούν, δυσκολίες βρεθούν στο διάβα της ζωής σου θα είμαι εκεί για να τις ξεπεράσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Όσο πιο χαμογελαστή και ανάλαφρη μπορεί να είσαι…

 Η ευχή μου και η καρδιά μου, όλο μου το «είναι», σε συντροφεύουν και θα σε συντροφεύουν. Σε αγαπώ χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς όρια…

Κόρη μου λατρεμένη, με τα γεννέθλιά σου, γιορτάζω κι εγώ μαζί σου, τη δικιά μου γέννηση και τα δικά σου όνειρα. Η χαρά σου και η ευτυχία σου, το γέλιο σου και η ηρεμία της ψυχής σου είναι ο σκοπός της ύπαρξής μου. Για όσο ζω και αναπνέω θα είμαι δίπλα σου για να μπορώ να σε δω να ζεις έτσι χαρούμενη και ευτυχισμένη όπως σου αξίζει.

Σε αγαπώ πολύ πολύ πολύ…

Ό,τι γράφω τώρα είναι ένα δωράκι για το μέλλον… Όταν θα είσαι μεγάλη πια και θα είσαι χαρούμενη και γεμάτη από όμορφες στιγμές, θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές και θα χαμογελάς για το χαζομπαμπά που έχεις.

30
Σεπτ.
07

Το κοντέρ στο μηδέν

Κυριακή σήμερα… Και τέλος του μήνα. Άλλωτε θα είχα ξυπνήσει με χαρά και διάθεση για καινούρια σχέδια για το μέλλον, σαν την Πρωτοχρονιά, όμως οι συνθήκες άλλαξαν, η ζωή μου άλλαξε, οι προοπτικές, το μέλλον, ακόμη και το παρελθόν μοιάζει αλλοιωμένο. Μεταλλαγμένο. Σκέψεις και λόγια που ειπώθηκαν, φαίνεται να χάνουν το νόημά τους και φαντάζουν τόσο κενά και ανούσια.

Μία μέρα δύσκολη για εμένα και ανθρώπους κοντινούς μου, είτε λόγω συγγένειας είτε εξ ανάγκης. Κάτι σαν να έχεις χάσει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και να έρχεται η μέρα των γεννεθλίων του και ο χαμός του να είναι πρόσφατος. Δεν θα πέσεις; Εγώ πολύ… Θα μου πεις, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε δυναμώνει… Αυτό είναι μια απίστευτη μαλακία, προσωπικά και εν τέλει define σκοτώνω. Έχω ζήσει πολλούς σκοτωμούς κι έχω πεθάνει κι από λίγο, σε κάθε χωρισμό, σε κάθε θάνατο κάποιου δικού μου. Δεν δυνάμωσα, αντίθετα ένοιωσα πόσο μόνος μένω με την πάροδο του χρόνου. Κι όσο κι αν παρηγοριέμαι με την παρουία των παιδιών μου, άλλο τόσο μελαγχολώ, που είναι δικά μου και δεν θα τα έχω, που δεν θα είμαι πάντα εκεί, ακόμα κι αν συναισθηματικά και ψυχικά θα είμαι μαζί τους. Φτάνει αυτό; Αμφιβάλλω…

Μετανοιώνω για ό,τι έγινε το τελευταίο διάστημα; Προαναγγελία, ενός τέλους ήταν. Θα συνέβαινε κάποτε, απλά ήρθε άτσαλα κι απότομα. Out of the blue, που λέμε στην καθομιλουμένη. Όμως όσο κι αν το ξέρεις κι αν το πιστεύεις, όσο κι αν το περιμένεις δεν παύει να πονάει και σήμερα, ο πόνος είναι πιο έντονος και η μοναξιά δείχνει τα δόντια της γρυλλίζοντας απειλητικά. Αυτό το ζώο, με έχει δαγκώσει πολλές φορές και ξέρω πώς είναι. Το βίωσα τα τελευταία χρόνια, περισσότερο επώδυνα, αλλά είναι που τώρα ότι δεν έχεις και πολλές λύσεις.

Είχα γράψει σε παλιότερο post, ότι πονάω, μια νύχτα δύσκολη και βαρειά. Έτσι είμαι και τώρα. Η μέρα αυτή, η σημερινή, κάποτε ήταν γλέντι και χαρά. Έγινε μελαγχολία και σκέψεις. Απόσυρση και πικρία…

 

Το τραγουδάκι και η φωτογραφία, αναμνήσεις μιας άλλης ζωής… Καλημέρα

oia.jpg