Archive for the 'Μέλλον' Category

31
Οκτ.
07

A New Day A New Life

Πρώτο μου πόστ, από το καινούριο μου σπίτι. Το μόνο που είναι ακόμα σε κουτιά, 3 ντουλαπάκια των παιδιών, τα οποία και θα μονταριστούν το Σαββατοκύριακο.

Έχω απίστευτο κέφι και γουστάρω πάρτυ! Τρελλό πάρτυ όμως!!!

Τα κομμάτια; Αρχίζω εγώ το πρόγραμμα και αν θέλετε ακολουθείτε…

Και καλά να περάσουμε…

Advertisements
26
Οκτ.
07

Του Αγ. Δημητρίου σήμερα…

Τελευταία μέρα σήμερα στο σεμινάριο, επιτέλους (!) και πίνοντας καφεδάκι χαλαρώνω και αρχίζω και σκέφτομαι τις δουλειές για σήμερα και διάφορα άλλα όμορφα…

26 Οκτωβρίου και είναι του Αγ.Δημητρίου! Ωπα… Έχουμε κόσμο, εδώ!!!

Για να δούμε…

Ο Δημήτρης της Μάχης…

Ο Δημήτρης της Βάνας…

Η μητέρα μου…

Εγώ…

Ο ΓΙΟΚΑΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ο ξανθός μου άγγελος… Το αλητάκι μου γιορτάζει σήμερα!!! Πόσο μου έλλειψε, να τον κρατήσω μια αγκαλίτσα… Και είναι τόσο χαδιάρης, ίδιος ο πατέρας του παναθέμα τον…

24
Οκτ.
07

Για τη Πριγκήπισα της ζωής μου

Αγαπημένη μου Ραφαέλα,

Είναι πέντε χρόνια (!) που γεννήθηκες και μου φαίνεται μόλις σαν μία ώρα πριν… 25 Οκτωβρίου…

Η στιγμή που η Φωτεινή η γιατρός της μητέρας σου σε έφερε στον κόσμο μας και σε είδα (πριν τη μαμά), ένοιωσα ότι η ζωή μου έγινε απίστευτα όμορφη και σημαντική.

Η στιγμή που η μανούλα μου είπε ότι ήταν έγκυος ήρθε σε μια φάση που ο ερχομός σου ήταν ο μόνος λόγος να μείνω στη ζωή, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς… Άσχημα γεγονότα είχαν προηγηθεί, πριν μάθουμε ότι η μανούλα σε είχε στην κοιλίτσα της και σε όλη της την εγκυμοσύνη, ζούσα με διάφορα δυσάρεστα περιστατικά, που η μαμά δεν ήθελα να μάθει, για να μην επηρεαστεί άσχημα και αυτή αλλά κυρίως εσύ… Όταν την έβλεπα να είναι τόσο χαμογελαστή κι ευτυχισμένη τις φορές που σε βλέπαμε στον υπέρηχο, ένα μικρό φασολάκι, που μεγάλωνε και μεγάλωνε και μετά είδαμε τα χεράκια σου και τα πατουσάκια σου, ήταν η επιβεβαίωση ότι το να είμαι εκεί και να ζώ και να αναπνέω τον αέρα που κι εσύ αναπνέεις και να  σε βλέπω να γελάς, είναι το πιο σπουδαίο και το πιο όμορφο!

Θα ήθελα να θυμάσαι όταν κολυμπούσε η μανούλα στη Σύρο και εσύ ήσουν στην κοιλίτσα της στον 7ο μήνα, κάτι παραπάνω, και φόραγε μάσκα για να βλέπει το βυθό κι εγώ έκανα μακροβούτι και κολυμπούσα με το πρόσωπο προς την επιφάνεια, παράλληλα με τη μαμά και της έκανα γκριμάτσες. Φαντάζομαι όμως ότι έτσι όπως το διασκέδαζε και μου έλεγε ότι κι εσύ ήσουν πολύ χαρούμενη αφού σε ένοιωθε να στριφογυρίζεις όλο χαρά, είναι και ο λόγος που σου αρέσει η θάλασσα τώρα…

Η πρώτη στιγμή που σε κράτησα αγκαλίτσα θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή… Θα είναι το γούρι μου. Είναι το γούρι μου…

Σε όσες κι αν ποτέ παρουσιαστούν, δυσκολίες βρεθούν στο διάβα της ζωής σου θα είμαι εκεί για να τις ξεπεράσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Όσο πιο χαμογελαστή και ανάλαφρη μπορεί να είσαι…

 Η ευχή μου και η καρδιά μου, όλο μου το «είναι», σε συντροφεύουν και θα σε συντροφεύουν. Σε αγαπώ χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς όρια…

Κόρη μου λατρεμένη, με τα γεννέθλιά σου, γιορτάζω κι εγώ μαζί σου, τη δικιά μου γέννηση και τα δικά σου όνειρα. Η χαρά σου και η ευτυχία σου, το γέλιο σου και η ηρεμία της ψυχής σου είναι ο σκοπός της ύπαρξής μου. Για όσο ζω και αναπνέω θα είμαι δίπλα σου για να μπορώ να σε δω να ζεις έτσι χαρούμενη και ευτυχισμένη όπως σου αξίζει.

Σε αγαπώ πολύ πολύ πολύ…

Ό,τι γράφω τώρα είναι ένα δωράκι για το μέλλον… Όταν θα είσαι μεγάλη πια και θα είσαι χαρούμενη και γεμάτη από όμορφες στιγμές, θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές και θα χαμογελάς για το χαζομπαμπά που έχεις.

02
Οκτ.
07

Καλός μήνας

berlin-172.jpg

Εχθές πρώτη μέρα στην κλινική και όλοι με κοίταγαν σαν ξερολούκουμο. Ένα μήνα έλειψα και σα να έπεσε περονόσπορος! Οι μισοί γιατροί την έκαναν με ελαφρά και οι ασθενείς αυξήθηκαν… Τα ραντεβού πληθαίνουν κι εγώ θα αναλάβω πολύ περισσότερους.

 

Ζαλισμένος από τις εξελίξεις και για το πώς θα πάει στο μέλλον, το πρόγραμμα έφυγα το απόγευμα, με βαρύ κεφάλι και πέρασα από το καινούριο μου διαμέρισμα. Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, που έχω πάλι το δικό ΜΟΥ σπίτι… Το δωμάτιο των παιδιών, το καθιστικό, όλα εκεί. Ένα άδειο διαμέρισμα, που θα γεμίσει σιγά σιγά, έπιπλα και ελπίδες. Χαρές και λύπες, όνειρα και απογοητεύσεις. Είναι εκεί και περιμένει.

 

Πέρασα λίγα λεπτά, άναψα τσιγάρο και χάζεψα την αυλή, από το μπαλκόνι.

 

Έφυγα για πίσω. Στο δρόμο, συνειδητοποίησα ότι έχει φθινοπωριάσει πλέον… Κίτρινα, κόκκινα φύλλα στα δέντρα και στους δρόμους. Σταματημένος στο φανάρι, έχω ρίξει ροκιά στο ράδιο και τότε τρώω φλασάκι. Απέναντί μου και ψηλά στο βάθος, χιλιάδες πάπιες και κύκνοι την κάνουν. Απίστευτοι σχηματισμοί, στα μαβιά χρώματα του ουρανού, δημιουργούν κινούμενους πίνακες. Ανάβει πράσινο, αλλά έχω κολλήσει… Χαζεύω αυτό που βλέπω. Τελευταία «δώρα» της φύσης πριν το απόλυτο λευκό, του χειμώνα…

 

«Ξυπνάω», από το τριπάκι, βάζω πρώτη, ξεκινάω…

 

 

How does it feel

 

To be on your own

 

With no direction home

 

Like a complete unknown

 

Like a rolling stone?

21
Σεπτ.
07

Για να μην ξεχνιόμαστε

Τώρα που οι εκλογές πέρασαν, οι φωτιές έσβησαν (έσβησαν;) και τα πάθη σίγασαν, ας θυμηθούμε για λίγο κάποιους που λείπουν…

Όχι για να ξυπνήσουμε τη λύπη και την οργή (αν και δεν θα ήταν και τόσο λάθος…), αλλά για να θυμόμαστε εξαιτίας ποιών, εμείς μιζεριάζουμε και το σημαντικότερο, μπορούμε ακόμα και ζούμε…

24
Αυγ.
07

Κράτει οι μηχανές

impression_by_frixin.jpg

Οι μέρες έφτασαν… Είναι ελάχιστες πια και το μυαλό είναι ήδη εκεί, αν και το σώμα έχει περιοριστεί για την ώρα εδώ… Πολύ σύντομα, θα είμαι Αθήνα…

at_the_window_by_fb101.jpg

Σχεδόν βλέπω και το αεροπλάνο, να με περιμένει.

Και επειδή τους τελευταίους μήνες έγιναν πολλά και τις τελευταίες εβδομάδες ακόμη περισσότερα κι επειδή τα καλά όταν είναι καλά είναι απίστευτα όμορφα, να ένα τραγουδάκι όλο ένταση και επιθυμία για αυτό που το παρελθόν έχει καταστήσει υπόσχεση γα το μέλλον.

heels_2.jpg

Όταν ο έρωτας και η επιθυμία μεταφράζονται σε ανεξέλεγκτο πόθο και όταν η προσμονή γίνεται ανάγκη, η σκέψη μου της ανήκει…

shy_by_broken_clock.jpg

22
Αυγ.
07

Summerbreeze

 

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ανήκεις κάπου

 

Να γελάς από τη ψυχή σου

 

Να ζης τη στιγμή…

 

Δεν ήξερα πως μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος και χαρούμενος

 

Αυτό δεν το είχα ζήσει ποτέ.

 

Δεν περίμενα πως θα ένοιωθα τόσο έντονα πράγματα που δεν θα με ενδιέφερε ο έξω κόσμος…

 

Δεν θυμόμουν τη χαρά του να ανήκεις σε κάποιον. Να εξαρτάσαι…

 

Να θές να ζης το χαμόγελό της.

 

Ζω το σκίρτημα του Έρωτα, σαν μικρό παιδί που τον συναντά πρώτη φορά…

waiting_by_veesquared.jpg