Archive for the 'Παρελθόν' Category

21
Οκτ.
07

Nemmersdorf

21 Οκτωβρίου 1944…

Η Γερμανία υφίσταται τα δεινά της πίεσης των Συμμάχων και του Κόκκινου Στρατού. Η ήττα είναι κοντά και η προέλαση των δυνάμεων κατά των Ναζιστικών στρατευμάτων συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς. Ο Κόκκινος Στρατός προελαύνει  στα πρώτα Γερμανικά εδάφη… Από τα πρώτα χωριά που συναντού, το Nemmersdorf. Κατοικήσιμο, μόνο από 637 γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους, αφού οι άντρες μάχιμης ηλικίας, είναι όλοι στο μέτωπο… Γύρω στις 07:30 το πρωί τα πρώτα σοβιετικά τεθωρακισμένα, διασχίζουν τους δρόμους του χωριού. Οι κάτοικοι, είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και αναμένουν κάποια εξέλιξη, κάποιο σημάδι, κάτι.

Το απόγευμα, οι στρατιώτες εισβάλλουν στα σπίτια και ουσιαστικά κάνουν πλιάτσικο, αργότερα το βράδυ, κάποιος σοβιετικός αξιωματικός, ανακοινώνει οι κάτοικοι να βγουν όλοι έξω από τα σπίτια τους. Εκατέρωθεν του δρόμου, βρίσκονται παρατεταγμένοι στρατιώτες με τα όπλα τους προτεταμένα.

 

300px-3c13916v.jpg

Η Gerda Meczulat, η οποία έπασχε από πολυομυελίτιδα, δεν αντέχει να σταθεί όρθια και σωριάζεται στο έδαφος, κλάσματα δευτερολέπτων πριν αρχίσουν οι πρώτοι πυροβολισμοί.  Αν όχι η μόνη, μία εκ των ελάχιστων που επιβιώνουν.

 

05030101g.jpg

Ο ταγματάρχης Erich Dethlefsen, θα δηλώσει πως είδε με τα μάτια του, ανθρώπους σταυρωμένους στις εξώπορτες των σπιτιών και πυροβολημένους εξ επαφής. Μανάδες κείτονται πυροβολημένες στον αυχένα, με τα μωρά τους να έχουν την ίδια τύχη.

 

ostpreussenkinder.jpg

Είναι άγνωστο, λένε οι επιστήμονες, αν οι στρατιώτες έδρασαν κατόπιν εντολών ή από προσωπική εκδίκηση.  Έχει παρόλα αυτά δημοσιοποιηθεί, μυστική εντολή του Στάλιν, στην οποία αναφέρεται, όλοι οι πολίτες Γερμανοί, να μεταφερθούν στη Σοβιετική Ένωση, προκειμένου να την ανοικοδομήσουν, ως ανταπόδοση των καταστροφών. Ελάχιστοι επέζησαν.

30
Σεπτ.
07

Το κοντέρ στο μηδέν

Κυριακή σήμερα… Και τέλος του μήνα. Άλλωτε θα είχα ξυπνήσει με χαρά και διάθεση για καινούρια σχέδια για το μέλλον, σαν την Πρωτοχρονιά, όμως οι συνθήκες άλλαξαν, η ζωή μου άλλαξε, οι προοπτικές, το μέλλον, ακόμη και το παρελθόν μοιάζει αλλοιωμένο. Μεταλλαγμένο. Σκέψεις και λόγια που ειπώθηκαν, φαίνεται να χάνουν το νόημά τους και φαντάζουν τόσο κενά και ανούσια.

Μία μέρα δύσκολη για εμένα και ανθρώπους κοντινούς μου, είτε λόγω συγγένειας είτε εξ ανάγκης. Κάτι σαν να έχεις χάσει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και να έρχεται η μέρα των γεννεθλίων του και ο χαμός του να είναι πρόσφατος. Δεν θα πέσεις; Εγώ πολύ… Θα μου πεις, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε δυναμώνει… Αυτό είναι μια απίστευτη μαλακία, προσωπικά και εν τέλει define σκοτώνω. Έχω ζήσει πολλούς σκοτωμούς κι έχω πεθάνει κι από λίγο, σε κάθε χωρισμό, σε κάθε θάνατο κάποιου δικού μου. Δεν δυνάμωσα, αντίθετα ένοιωσα πόσο μόνος μένω με την πάροδο του χρόνου. Κι όσο κι αν παρηγοριέμαι με την παρουία των παιδιών μου, άλλο τόσο μελαγχολώ, που είναι δικά μου και δεν θα τα έχω, που δεν θα είμαι πάντα εκεί, ακόμα κι αν συναισθηματικά και ψυχικά θα είμαι μαζί τους. Φτάνει αυτό; Αμφιβάλλω…

Μετανοιώνω για ό,τι έγινε το τελευταίο διάστημα; Προαναγγελία, ενός τέλους ήταν. Θα συνέβαινε κάποτε, απλά ήρθε άτσαλα κι απότομα. Out of the blue, που λέμε στην καθομιλουμένη. Όμως όσο κι αν το ξέρεις κι αν το πιστεύεις, όσο κι αν το περιμένεις δεν παύει να πονάει και σήμερα, ο πόνος είναι πιο έντονος και η μοναξιά δείχνει τα δόντια της γρυλλίζοντας απειλητικά. Αυτό το ζώο, με έχει δαγκώσει πολλές φορές και ξέρω πώς είναι. Το βίωσα τα τελευταία χρόνια, περισσότερο επώδυνα, αλλά είναι που τώρα ότι δεν έχεις και πολλές λύσεις.

Είχα γράψει σε παλιότερο post, ότι πονάω, μια νύχτα δύσκολη και βαρειά. Έτσι είμαι και τώρα. Η μέρα αυτή, η σημερινή, κάποτε ήταν γλέντι και χαρά. Έγινε μελαγχολία και σκέψεις. Απόσυρση και πικρία…

 

Το τραγουδάκι και η φωτογραφία, αναμνήσεις μιας άλλης ζωής… Καλημέρα

oia.jpg

17
Σεπτ.
07

Διακοπών συνέχεια

Ευτυχώς βρήκαμε ένα αξιοπρεπές υπολογιστή κι έτσι μπορούμε να γράψουμε πέντε λέξεις χωρίς να νοιώθω σαν ηλίθιος, (περαιτέρω σχόλια παρακαλώ να εκλείψουν πάραυτα!!!!!!!!!!!)

Λίγες μέρες έμειναν και γυρνάμε στη μαμά Sverige…

Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Δύσκολοι μήνες έρχονται από κάθε πλευρά, ψυχολογική, επαγγελματική, προσωπική (καλά εδώ είναι Μην Αγγίζετε) και να δούμε πώς θα βγει πέρα…

Όχι πως μέχρι τώρα είναι ρόδινα, απλά απέχω από το να μιζεριάζω και να κλαίγομαι, για την μαλακία του καθενός, της οποίας κιόλας δεν είμαι και ο άμεσος αποδέκτης, άλλο αν αφορά εμένα και μόνο εμένα καθώς και ένα (1) ακόμα άτομο… Αλλά Έλληνες είμαστε, το μοιραζόμαστε το πρόβλημά μας με καμιά δεκαπενταριά λεβέντες ακόμα και γίνεται πιο interactive… Ζήσε το Μύθο σου στην Ελλάδα…

Όπως πολύ καλά ξέρετε, κάποιοι κιόλας από πρώτο χέρι, οι τελευταίοι μου μήνες ήταν (και είναι) επιεικώς τρυκιμιώδεις και το μετεωρολογικό δελτίο δεν προβλέπεται να αλλάξει σύντομα, πάντως… Τις μέρες που απείχα από το blog, μέχρι και που σκέφθηκα, να το παρατήσω, όχι γιατί δεν με φτιάχνει ή κουράστηκα, αλλά γιατί ένοιωσα μια απέραντη αηδία. Αηδία, γιατί από διάφορες, ανεπιβεβαίωτες πηγές (κι όχι απαραίτητα έγκυρες), έφτασαν πληροφορίες για καλοθελητές (;), οι οποίοι και εκτύπωναν τα ποστ που ανέβαζα και μίλαγα για τα αισθήματά μου για κάποια άλλη γυναίκα… Βλέπετε, η δημοσιοποιήση των αισθημάτων αποτελεί «αδίκημα», ειδικά όταν κάποιοι, ψάχνουν για αφορμές. Όλο αυτό ίσως και να το καταλάβαινα, αν η όλη ιστορία είχε περιοριστεί σε φυσιολογικά επίπεδα, αλλά πια περάσαμε πολλά όρια…

Καταλαβαίνω την οργή, τον θυμό, τη λύπη κάποιου, ειδικά όταν το παιδί του περνάει πολύ άσχημες στιγμές και μεγάλη ανηφόρα, αλλά από εκεί, μέχρι να εκστομίζεις απειλές, είναι way too much.

Φτύνω κατάμουτρα κάθε μαλάκα, που ανακατεύεται σε μια υπόθεση καθαρά προσωπική και δημιουργεί έξτρα χάος, σαν να μην έχουμε αρκετό ήδη, μόνο και μόνο για να μπορεί να κουτσομπολεύει τρώγοντας πίτσα και κοιτάζοντας Τατιάνα στην τηλεόραση. Έπειτα, αν νομίζουν ότι θα με περιορίσουν, από το να γράφω αυτά που νοιώθω, είναι γελασμένοι, αφενός κι αφετέρου, το μόνο σίγουρο, είναι πως δεν βοηθάνε καθόλου. Αντίθετα, με έχουν κάνει να μην θέλω όχι να τους δω, αλλά δεν αξίζουν ούτε τη σκέψη μου. Αν καταφέρατε κάτι, εσείς που τηλεφωνείτε δεξιά κι αριστερά, βρίζοντας με, αντί να με πάρετε εμένα και να μου τα πείτε απευθείας (μου αρέσει που μιλάνε και για αντριλίκια), καταφέρατε να χάσω και τα τελευταία ψήγματα σεβασμού. Α! Μια και το θυμήθηκα, οι δηλώσεις τύπου, «εγώ τον αγάπησα σαν παιδί μου» είναι τουλάχιστον passer, κυρίως γιατί η μέχρι τώρα πορεία σας έχει δείξει το ακριβώς αντίθετο και επίσης, οι ενέργειές σας μόνο αξιοπρέπεια δεν έδειξαν, όλα τα χρόνια που πέρασαν (αν θέλετε μπορώ να γίνω πολύ συγκεκριμένος..!) επίσης, δεν νομίζω ότι έχετε το μεγαλείο της ψυχής να αγαπήσετε κάποιον, που πολλάκις τον έχετε χαρακτηρίσει ρεμάλι.

Κλείνω λέγοντας το εξής. Σας ανέχτηκα, πολλά χρόνια, εφτά συγκεκριμένα. Πέρασα από πολύ δύσκολες στιγμές, στις οποίες λάμψατε δια της απουσίας σας και τις φορές που εμφανιστήκατε, ήταν μόνο για να δημιουργήσετε πρόβλημα. Το να κάνετε αναφορά στον πατέρα μου, στη ζωή του, στο πώς πέθανε και στις επιλογές του, είναι φτηνό και πρόστυχο, για να μην πω ανήθικο. Δεν γνωρίζατε τον πατέρα μου στο ελάχιστο και είστε τυχεροί, γιατί αν τον μαθαίνατε, θα τρέχατε να κρυφτείτε, από ντροπή, βλέποντας τί σημαίνει θυσία και αγάπη. Τόση, που δεν δίστασε και να αυτοκτονήσει όταν συνειδητοποίησε τις μαλακίες που έκανε στον εαυτό του και στους γύρω του. Λοιπόν άντε και στο γέροδιάολο και βουλώστε το, γιατί μπορεί να μην μιλάω, αλλά καμιά ώρα θα με πιάσει το Τριπολιτσιώτικο και δεν θα σας χωράει ο τόπος κι αν νομίζετε ότι μπορείτε να με απειλείτε ότι θα με σκοτώσετε δείχνει το επίπεδό σας και το μυαλό σας…

 

ΥΓ. Πριν αρχίσετε να κάνετε μαθήματα αγάπης στους γύρω για τα παιδιά τους, κοιτάξτε να αγαπήσετε τα δικά σας πρώτα!

06
Αυγ.
07

Η ζωή κύκλους κάνει

ultra_violet_by_tresphunk.jpg

(Πριν από όλα δώστε λίγο ένταση παραπάνω στον ήχο)

Μόνος στο σπίτι όπως κάτι λίγα ποστς πριν, μόνο που τώρα η διαφορά ειναι ότι το σπίτι δεν είναι άδειο, απλά εγώ είμαι μόνος. Μέσα μου δηλαδή…
Λοιπόν η ζωή είναι μεγάλη σκρόφα, δεν λέω πουτάνα γιατί εκείνη πληρώνεται για να σου κάνει τα κέφια, ενώ η σκρόφα σε αφήνει μπουκάλα και ψάχνεις να βρεις από που σου ήρθε… Χρόνια τραβιέσαι να βρεις την άκρη σου, πληγώνεσαι και πληγώνεις και στη βιάση σου αυτή, κάνεις κι ένα σωρό μαλακίες σε άλλους (και μια και είπα για μαλακίες, προ μηνών έκανα μια χοντρή και μεγάλη. Παντζιαρά δεν έχω τη δύναμη να στο πως κατά πρόσωπο γιατί σε ντρέπομαι,αλλά αν δεις το ποστ έχει καλώς, όπως και να έχει σου ζητάω συγνώμη. Δεν ξέρω ούτε γιατί το έκανα ούτε και τί έκανα, να σου πω την αλήθεια. Ζήλεια ίσως… Αυτά και πέρας, είμαι ακόμα πολύ εγωιστής για να πω κι άλλα)

 

Πάμε παρακάτω…
Λοιπόν όπως έλεγα, παίρνεις φόρα να βρεις την άκρη σου, τρως τα χαστουκάκια σου και μπαίνεις σε μια διαδικασία «επιβίωσης». Ξεχνάς τα πάντα για να μπορέσεις να σταθείς και , (είδες η δουλειά τί σε μαθαίνει;) ένας χοντρικός έως χονδροειδής κανόνας είναι πως αν σε σχέση με το τώρα ασχολείσαι με το παρελθόν και ζεις και «μουρμουράς» για το παρελθόν το πιθανότερο είναι να έχεις κατάθλιψη, εάν πάλι ζεις και αγχώνεσαι για το μέλλον το πιθανότερο είναι να έχεις αγχώδη διαταραχή. Το λέω πολύ χοντρικά μη τρέξετε όλοι να πιστέψετε ότι έχετε το ένα ή το άλλο!!!
Λοιπόν, εγώ είμαι καταθλιπτικός εδώ και χρόνια. Το υποψιαζόμουνα καιρό τώρα πίσω πίσω το αναγνώρισα και αρχίζω να το αντιμετωπίζω.
Έτσι, έρχεται η στιγμή που κάποιος που είναι φίλος, γιατί θα σου τα πει, όπως τα βλέπει κι όχι όπως θες να τα ακούσεις, σου τα λέει την κατάλληλη στιγμή, με την έννοια ότι είσαι και έτοιμος να ακούσεις.

(Επειδή τα καλά στη ζωή μου είναι λίγα, Μάχη σε ευχαριστώ για όσα είπες και που προσπαθείς να μου ανοίξεις τα μάτια. Δεν ξέρω αν θα αλλάξω σε κάτι μου βγαίνουν πολλές άμυνες κι η συνονόματή σου λέει ότι είμαι παθολογικά εγωιστής, αυτό ίσως και να με βολεύει για μελλοντικές μαλακίες, αλλά ξέρω ότι εσύ έχεις τις καλύτερες προθέσεις να σώσεις μια κατά τα άλλα χαμένη ψυχή. Thanks anyway…)

Και ακούς…
Και το σκέφτεσαι
Και βλέπεις και τα λάθη σου και γυρνάς σε άτομα έχεις πληγώσει πολύ και λες μια συγνώμη τόσο ειλικρινή, όσο η ντροπή και ο εγωισμός σου και ο φόβος σου μπορούν και σου επιτρέπουν να πεις… Και βλέπεις πόσο έχεις πληγώσει και πόσο σου το γυρίζουν πίσω και πονάει… Γιατί είναι συμπυκνωμένο…

 

Όλοι κάνουμε λάθη στη ζωή μας, εγώ έκανα και πολλά και σοβαρά (να δείτε θα γίνω σοφός κάποτε…) και μου έκαναν, όμως στη μετάνοια του άλλου, όποτε μου συνέβη και το βίωσα, ποτέ δεν υπήρξα είρωνας, γιατί ήξερα πόσο πονάει από πριν.

 

Τώρα το ξαναθυμήθηκα…

 

 

05
Αυγ.
07

Λάθη και συγγνώμες

playing_by_aiws.jpg

Είναι να μην με βρει από κάτω, γιατί τότε με παίρνει και με σηκώνει… Μετά τα νεύρα του πρωινού, έρχεται η ψυχική κόπωση και παραίτηση. Λύγισα…

Θα ήθελα να μπορώ να κλάψω, να ρίξω δηλαδή ένα καλό χέρι κλάμα και να κοιμηθώ μα φωνή βραχνή και μάτια πρησμένα και το πρωί να έχουν φύγει όλες οι έγνοιες και οι στενοχώριες. Ελεύθερος από φόβους και σκέψεις… Αδιέξοδα και απόγνωση…

Είναι που δεν μπορώ να αλλάξω το παρόν μου και αυτό με φέρνει σε απόγνωση… μου προκαλεί εκνευρισμό, με πανικοβάλει και δεν μπορώ.

Σε κάποια emails που είχα πριν από λίγο με ένα άτομο που συμπαθώ ιδιαίτερα, μου παρατηρούσε ότι εγώ έχω μάθει να ζω τη στιγμή και απάντησα αυτό: «Έχω πονέσει τόσο βαθειά και πολύ και σε βάθος και σε μάκρος χρόνου, που βιώνω πως η χαρά μου δεν κρατάει για πάντα… Είμαι καμένος στη ζωή μου και δεν στο λέω για να με λυπηθείς, απλά για να σου πω ότι όλα έχουν μια εξήγηση πίσω τους…»

Αυτό βιώνω και πάλι, επιστροφή στη συνήθη κατάσταση, εκεί που ξέρω τόσο καλά και κινούμαι με μάτια κλειστά. Δεν είναι που αλλάζει η ζωή μου ακι με ενοχλεί, αλλά ίσως που βλέπω τις ζωές άλλων να αλλάζουν και σε αυτό έχω βάλει το «χέρι» μου. Δεν θέλω να δημιουργώ αρνητικές καταστάσεις ή σκέψεις και σήμερα το κατάφερα και το ένα και το άλλο και τί να κάνεις για να αλλάξει όταν είσαι και μακρυά; Και δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι που έχει γίνει;

Δεν ήθελα να δημιουργήσω πρόβλημα… Να σε κάνω να χαμογελάσεις και να το ευχαριστηθείς ήθελα, αλλά τα σκάτωσα…

Αρκεί ένα συγγνώμη να σε κάνει να νοιώσεις καλύτερα;

05
Αυγ.
07

Ποτέ την Κυριακή

Πέρα από το ότι θέλω να γράφω και να γράφω, είναι που αλλάξαμε και διεύθυνση και τώρα που είναι και αρχή, έχουμε ένα drive πιο έντονο…

Έχω ξυπνήσει από τις έξι το πρωί, αφού είχα κοιμηθεί κατά τις 2 τα ξημερώματα, καίτι αξιοπερίεργο αφού τις τελευταίες μέρες είμαι ένα φερόμενο κορμί που απλά εργάζεται κι αναπνέει και παρά το ότι είχα κατεβάσει 548756 ποτήρια βότκα.

Λοιπόν το έγραφα κι εχθές, αλλά έχω νεύρα πολλά. Δεν θέλω να βλέπω κάποιες φάτσες, αλλά έλα μου που δεν μπορώ να τις αποφύγω…

Σήμερα όμως είμαι παρμένος, πραγματικά και κυριολεκτικά… Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, όλοι μας έχουμε γνωρίσει τέτοιους, που μπαίνουν στη ζωή σου, κάνεις σχέσεις μαζί τους, δίνεις παίρνεις, τέλος πάντων υπάρχουν around, είτε πολύ είτε λίγο… Φτάνει μια στιγμή που η πουτάνα αυτή η επαφή που έχετε δεν πάει άλλο! Εδώ τελειώνουν σχεσάρες και σχεσάρες, γάμοι, φιλίες, όλα περνάνε κρίσεις. Άλλες αντέχουν άλλες βαράνε διάλυση, γιατί όχι κι αυτή; Όλα καλά μέχρι εδώ, αλλά από εδώ και κάτω είναι που αλλάζει το πράγμα…

Βλέπεις έναν άνθρωπο, που μέχρι εχθές ήσασταν αυτό που λέμε κώλος και βρακί, να σου μιλάει με ένα ήρεμο, ψευτοπολιτισμένο τρόπο, που όμως είναι αρκετά δηκτικός και ειρωνικός στη βάση και την ουσία του και να σου ρίχνει κάτι ψευτοφιλοσοφίες, για πρακτικά πράγματα και ζητήματα και εσύ το ζώον το τρως!

«Έλα να το δούμε κι από αυτή τη σκοπιά», σκέφτεσαι ο αδαής και δεν περνάνε λίγες μέρες και βλέπεις το μπουρδέλο του μυαλού και της αντίληψης να ξεδιπλώνονται μπροστά σου κι εσύ για άλλη μια φορά να νοιώθεις ο μαλάκας του μήνα…

Είμαι άνθρωπος που ακριβώς επειδή από πάρα πολύ μικρός, έμαθα να ζω μόνος και ψυχικά και βιολογικά, έχω αναπτύξει, δικές μου εμμονές, άμυνες, λειτουργίες, ένα τρόπο ζωής που μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλήξω ότι έτσι ζω όσο πιο αποδοτικά και λειτουργικά μπορώ και κατά συνέπεια έτσι μπορώ να είμαι λειτουργικός και για τους άλλους.

Θα μου πεις, σε όλες τις σχέσεις κάνεις συμβιβασμούς, ανάλογα με τη σοβαρότητα της σχέσης. Είναι επιδερμική μπορεί και να τον γράψεις τον άλλο κανονικά στην τελική…Είναι σοβαρή τα σκέφτεσαι τα πράγματα διπλά και τρίδιπλα.

Σωστόν! Για αυτό και κάνεις τον μαλάκα, πολλές φορές και δεν μιλάς, αλλά έρχεται η στιγμή που ο άλλος θα κάνει το κάτι που εσένα σε ενοχλεί… Μί, δύο, πέντε, εκατό, κάποτε θα το πεις…

«Ξέρεις; Να το ξαναδούμε αυτό;»

Λοιπόν, με κάτι συγκεκριμένους ανθρώπους, έχω δοκιμάσει τα πάντα… Τί με το καλό, τί με το άγριο, τί να λέω «με έχεις χεσμένο», τί να λέω «γιατί δεν σέβεσαι τις ανάγκες μου;»

Πέρα βρέχει!…

Είναι μέρες τώρα που παρατηρώ ότι ορισμένοι γύρω μου είναι κουκουρούκου εντελώς. Ενώ έχουμε πει Α, ο δικός σου συνεχίζει να κάνει Β και καμιά φορά Γ… Γάματα όμως!!!

Έχω φρικάρει να συμμαζεύω τις μαλακίες άλλων και το ρημαδιό που προκαλούν!!!

Λοιπόν εχθές μίλαγα με ένα πρόσωπο και λέγαμε για τα όπλα που θέλω να αγοράσω και το είχαμε ρίξει στη πλάκα και έλεγα ότι θα πάρω το κουμπούρι και θα αρχίσω να ρίχνω.

Ε, δεν θέλει και πολύ μου φαίνεται..!

Το λοιπόν, που λένε και σε άλλα μέρη, εκτός Ελλάδος (έτσι δεν είναι; Ε; Ξέρεις εσύ…) σε όλους εσάς που ειστε στη ζωή μου και παλεύω να σας βγάλω και σας φορτώθηκα, σαν τον Σίσυφο, ελπίζω να το διαβάσετε το γαμημένο το ποστ μπας και ανοίξει το ρημάδι το μυαλό. (Μπορεί να υπάρχει αυτός ο Θεός, που ξέρεις και να ακούει τώρα…) Αλλά και πάλι δεν ελπίζω και πολύ, γιατί δεν άνοιξε τόσα χρόνια…

just_play_by_perdoname.jpg

Αντέχω μόνος μου μια χαρά, όμως όταν βλέπω δίπλα μου να καταντούν τα πάντα κωλοχανείο σε βαθμό μπουρδέλου, αποσυντονίζομαι κι όταν αποσυντονίζομαι, γίνομαι νευρικός!

Και όταν είμαι νευρικός, αρχίζω και ρίχνω μπινελίκια και επειδή τυγχάνει στη ζωή μου να υπάρχουν και παιδιά και δεν θέλω να με ακούνε να βρίζω και να σιχτιρίζω, προσπαθώ να το αποφύγω, αλλά μη με πολύ σκοτίζετε, γιατί εύκολα μπορώ να το ξεχάσω και να αρχίσω τα «γαλλικά»…
Ανασκουμπωθείτε και αντί να το παίζετε σκεπτόμενοι καπνιστές, χτυπημένοι από τα βάσανα της ζωής, κοιτάχτε
να αρχίσετε να δραστηριοποιήστε, μήπως και βγάλουμε καμιά άκρη… Άειντε!

 

20
Ιολ.
07

Επιστροφή

 
Get this widget | Share | Track details

Λίγες μέρες αδράνειας, αν και ποτέ δεν έπαψα να είμαι στη γύρα και πάλι πίσω. Μη φανταστείτε ότι τα πάντα είναι όπως πριν ή και καλύτερα, για την ακρίβεια τα πάντα έχουν αλλάξει γύρω μου και οι πιθανότητες να είναι καλύτερα, στο μέλλον μειώνονται με γρήγορους ρυθμούς. Τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον…
Όμως, ούτε τη ζωή, ούτε το χρόνο, μπορείς να σταματήσεις κι έτσι, όσο πιο γρήγορα αρχίσεις να επιστρέφεις σε κάποιες σου καθημερινές συνήθειες, τόσο πιο γρήγορα θα δημιουργήσεις καινούρια ζωή (και συνήθειες..!)
Έτσι είναι αυτά…

Το τραγουδάκι σήμερα καλό; 60 seconds λέγεται…

Να τώρα θυμήθηκα ένα ποστ που είχε ανεβάσει ο Σπύρος Σεραφείμ (γεια σου Σπύρο, τί νέα;) για τα 5 λεπτά που σημαδεύουν τη ζωή μας και του είχα πει πως θα ανέβαζα σχετικό ποστ, σύντομα. Από τότε που το είπα, άλλαξαν πολλά και άρδην, αλλά όπως και να ‘χει, μ’ ένα τέτοιο τραγούδι και με όσα έγιναν αυτές τις μέρες, δεν μπορεί, μια ματιά στις αναμνήσεις, θα τη «ρίξεις»…

Έτσι, λοιπόν θυμάμαι, ότι πριν εφτά χρόνια, 60 seconds μου χρειάστηκαν, για να αλλάξει η ζωή μου κι άλλα τόσα πριν μια εβδομάδα. Όχι ότι μέσα σε αυτή την επταετία (ακούγεται κάπως αυτό το «επταετία», ή μου φαίνεται;) δεν υπήρξαν άλλα 60 seconds. Αλίμονο, τότε θα ήμουν φυτό που μόλις ξύπνησε (εδώ ίσως και να σηκώνει κάποια κουβεντούλα, αλλά δεν δύναμαι επί της παρούσης…).
Στιγμές… Αμέτρητες…

Πολλές δυσάρεστες, που κάποιες από αυτές τις κουβάλησα βαρύδι, στη ψυχή μου, άλλες τις κουβαλάω ακόμα κι άλλες ξέρω ότι υπάρχουν για να με τυραννήσουν στο μέλλον…
Όμως, όταν θυμάμαι τις στιγμές που κράτησα τα μικρά μου, ή που τα είδα να πέρνουν την πρώτη τους ανάσα (ναι ήμουν μέσα στους τοκετούς), ό,τι και να με βρει, ό,τι και να γίνει στη ζωή μου, αυτό δεν ξεχνιέται και θα είναι η επιτομή της ευτυχίας μου. Δεν νομίζω ότι μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο. Ίσως με τίποτα εγγόνια στο μέλλον, αλλά δεν ξέρω αν θέλω να ενοχλώ με την παρουσία μου μέχρι τότε, οπότε επιφυλάσσομαι!

Περίεργα συναισθήματα, τις τελευταίες μέρες, βιώνω. Δύναμη να κλάψω, να χτυπηθώ, να πιω και άλλα τέτοια, δυνατά και έντονα δεν έχω. Μου έφυγε με την πάροδο των ετών και άλλωστε πέρα από μια περίεργη μελαγχολία, δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω τον ψυχικό μου κόσμο. Είναι και νωρίς άλλωστε, αλλά για χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα, φανταστείτε ότι έχετε ένα ιδιαίτερα στενό κι αγαπημένο σας πρόσωπο, που το αγαπάτε και το λατρεύετε και είναι άρρωστο. Το ξέρετε κι εσείς και το πρόσωπο και κάνετε ό,τι μπορείτε για να το γλυτώσετε ή και να το παρατείνετε, όμως η νόσος επιδινώνεται, εξαπλώνεται, το αγαπημένο σας πρόσωπο, υποφέρει, ταλαιπωριέται, μαζί με αυτό κι εσείς και κάποτε ξεψυχάει. Νοιώθετε τοπόνο του χαμού, όμως από την άλλη ξέρετε μέσα σας ότι γλύτωσε και ξαλάφρωσε από περισσότερη ταλαιπωρία και πόνο. Έτσι δεν είναι;

Πάντως, όπως και να’ χει, ξέρεις ότι μερικά πράγματα, δεν αλλάζουν και δεν γίνεται και δεν θέλεις. Κάποια από αυτά είναι επιλογή σου να μην αλλάξουν. Κάτι τέτοιο, είναι η αγάπη μου για κάποια πρόσωπα της ζωής μου. Δεν μπορώ να πάψω να τα αγαπάω και να τα νοιάζομαι και σίγουρα ελπίζω και εύχομαι, όταν με το χρόνο, όλοι μας βρούμε την ηρεμία που χρειαζόμαστε να αυτοεξερευνηθούμε, τότε να δουν το Δημοσθένη που κάποτε είχαν ελπίσει ότι θα γνωρίσουν και ποτέ δεν είδαν ως τώρα…

Άντε, καλημέρες