Archive for the 'Προσωπικά' Category

02
Νοέ.
07

Radio Örebro No2

Παρασκευή βράδυ παρέα με μια μαύρη Ρωσίδα και την οθόνη, απέναντί μου… Θα λογαριαστούμε για άλλη μια φορά. Οι Γερμανοί τα δίνουν όλα και ειλικρινά είναι κρίμα που δεν τους ακούτε…

Το προηγούμενο ποστ είχε τίτλο A new day a new life και ήδη αλλάζουν όλα… Είναι το κέφι; Είναι το αίσθημα ότι πια είμαι εγώ και τα παιδιά μου μόνο, που υπάρχουν και δεν χρειάζεται να απολογούμαι σε κανέναν; ( Αγαπητή μου Άλεφ, ευχαριστώ, το ξέρω και το παλεύω. Ειλικρινά)

Οι τελευταίες μέρες ήταν περίεργες. Όχι απαραίτητα άσχημα, αντιθέτως… Βιώνοντας το «είμαι εγώ κι ο εαυτός μου, ξανά!» ένοιωσα σαν παιδί που προσπαθεί να περπατήσει, πάλι… (Σκέψου δηλαδή, μέχρι να μάθει να μιλάει..!) Ανάμικτα, από την καλή πλευρά, συναισθήματα, ξύπνησαν. Κάποτε έλεγα, ότι μου λείπει η φοιτητική ζωή. Μαλακίες… Δεν το αλλάζω για τίποτα αυτό! Τώρα ξεκινάει η ζωή μου! Έχω τα παιδάκια μου, ξέρω τί θέλω, τί ψάχνω, γιατί, πώς και εν τέλει (αφού είναι δοτική ενικού, γιατί το γράφουμε με «ει»;) έμαθα να ξεπετάω ό,τι δεν χρειάζομαι… Στα 20+ ήταν περισσότερο ποσοτικό, διψούσα να μάθω… Κι επειδή δεν γέρασα τόσο πολύ, και τώρα ποσοτικό είναι, αλλά θέλω να φτιάχνομαι κι εγκεφαλικά, σαν το μαύρο, ένα πράγμα…

Πάμε…

dance.jpg



Ε, για παραπέρα υπάρχουν φοβερα κλαμπάκια στην Ελλάδα…

Men i alla fall du kan lyssna på musik och drömma med den!..

UPDATE: Μέσα στα γούστα σας έχω!

UPDATE No 2: Μόνο για κοριτσάκια

Advertisements
31
Οκτ.
07

A New Day A New Life

Πρώτο μου πόστ, από το καινούριο μου σπίτι. Το μόνο που είναι ακόμα σε κουτιά, 3 ντουλαπάκια των παιδιών, τα οποία και θα μονταριστούν το Σαββατοκύριακο.

Έχω απίστευτο κέφι και γουστάρω πάρτυ! Τρελλό πάρτυ όμως!!!

Τα κομμάτια; Αρχίζω εγώ το πρόγραμμα και αν θέλετε ακολουθείτε…

Και καλά να περάσουμε…

26
Οκτ.
07

Του Αγ. Δημητρίου σήμερα…

Τελευταία μέρα σήμερα στο σεμινάριο, επιτέλους (!) και πίνοντας καφεδάκι χαλαρώνω και αρχίζω και σκέφτομαι τις δουλειές για σήμερα και διάφορα άλλα όμορφα…

26 Οκτωβρίου και είναι του Αγ.Δημητρίου! Ωπα… Έχουμε κόσμο, εδώ!!!

Για να δούμε…

Ο Δημήτρης της Μάχης…

Ο Δημήτρης της Βάνας…

Η μητέρα μου…

Εγώ…

Ο ΓΙΟΚΑΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ο ξανθός μου άγγελος… Το αλητάκι μου γιορτάζει σήμερα!!! Πόσο μου έλλειψε, να τον κρατήσω μια αγκαλίτσα… Και είναι τόσο χαδιάρης, ίδιος ο πατέρας του παναθέμα τον…

24
Οκτ.
07

Για τη Πριγκήπισα της ζωής μου

Αγαπημένη μου Ραφαέλα,

Είναι πέντε χρόνια (!) που γεννήθηκες και μου φαίνεται μόλις σαν μία ώρα πριν… 25 Οκτωβρίου…

Η στιγμή που η Φωτεινή η γιατρός της μητέρας σου σε έφερε στον κόσμο μας και σε είδα (πριν τη μαμά), ένοιωσα ότι η ζωή μου έγινε απίστευτα όμορφη και σημαντική.

Η στιγμή που η μανούλα μου είπε ότι ήταν έγκυος ήρθε σε μια φάση που ο ερχομός σου ήταν ο μόνος λόγος να μείνω στη ζωή, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς… Άσχημα γεγονότα είχαν προηγηθεί, πριν μάθουμε ότι η μανούλα σε είχε στην κοιλίτσα της και σε όλη της την εγκυμοσύνη, ζούσα με διάφορα δυσάρεστα περιστατικά, που η μαμά δεν ήθελα να μάθει, για να μην επηρεαστεί άσχημα και αυτή αλλά κυρίως εσύ… Όταν την έβλεπα να είναι τόσο χαμογελαστή κι ευτυχισμένη τις φορές που σε βλέπαμε στον υπέρηχο, ένα μικρό φασολάκι, που μεγάλωνε και μεγάλωνε και μετά είδαμε τα χεράκια σου και τα πατουσάκια σου, ήταν η επιβεβαίωση ότι το να είμαι εκεί και να ζώ και να αναπνέω τον αέρα που κι εσύ αναπνέεις και να  σε βλέπω να γελάς, είναι το πιο σπουδαίο και το πιο όμορφο!

Θα ήθελα να θυμάσαι όταν κολυμπούσε η μανούλα στη Σύρο και εσύ ήσουν στην κοιλίτσα της στον 7ο μήνα, κάτι παραπάνω, και φόραγε μάσκα για να βλέπει το βυθό κι εγώ έκανα μακροβούτι και κολυμπούσα με το πρόσωπο προς την επιφάνεια, παράλληλα με τη μαμά και της έκανα γκριμάτσες. Φαντάζομαι όμως ότι έτσι όπως το διασκέδαζε και μου έλεγε ότι κι εσύ ήσουν πολύ χαρούμενη αφού σε ένοιωθε να στριφογυρίζεις όλο χαρά, είναι και ο λόγος που σου αρέσει η θάλασσα τώρα…

Η πρώτη στιγμή που σε κράτησα αγκαλίτσα θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή… Θα είναι το γούρι μου. Είναι το γούρι μου…

Σε όσες κι αν ποτέ παρουσιαστούν, δυσκολίες βρεθούν στο διάβα της ζωής σου θα είμαι εκεί για να τις ξεπεράσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Όσο πιο χαμογελαστή και ανάλαφρη μπορεί να είσαι…

 Η ευχή μου και η καρδιά μου, όλο μου το «είναι», σε συντροφεύουν και θα σε συντροφεύουν. Σε αγαπώ χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς όρια…

Κόρη μου λατρεμένη, με τα γεννέθλιά σου, γιορτάζω κι εγώ μαζί σου, τη δικιά μου γέννηση και τα δικά σου όνειρα. Η χαρά σου και η ευτυχία σου, το γέλιο σου και η ηρεμία της ψυχής σου είναι ο σκοπός της ύπαρξής μου. Για όσο ζω και αναπνέω θα είμαι δίπλα σου για να μπορώ να σε δω να ζεις έτσι χαρούμενη και ευτυχισμένη όπως σου αξίζει.

Σε αγαπώ πολύ πολύ πολύ…

Ό,τι γράφω τώρα είναι ένα δωράκι για το μέλλον… Όταν θα είσαι μεγάλη πια και θα είσαι χαρούμενη και γεμάτη από όμορφες στιγμές, θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές και θα χαμογελάς για το χαζομπαμπά που έχεις.

06
Οκτ.
07

Βού(ρ)μα

 

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν σε κάποια κουκκίδα του πλανήτη μας. Οι εκεί μοναχοί, οι οποίοι απέχουν παρασάγγας από το ελληνικό παπαδαριό, τραβάνε το Γολγοθά της Ελευθερίας, μαζί τους και κάποιοι γενναίοι και θαρραλέοι πολίτες. Τα ΜΜΕ γεμίζουν ώρες, τα blog χτυπάνε κόκκινα και ο κόσμος διψάει να μάθει τί συμβαίνει. Αν δείξει κιόλας η κάμερα και κανένα σκοτωμό, ακόμη καλύτερα!

 

Θα ήθελα, όμως να πω πέντε κουβεντούλες για τα χαϊρια μας, μιας και είναι της μόδας η Μπούρμα… Καταρχήν, μου φαίνεται πολύ ύποπτο, αυτό το ενδιαφέρον για το μαχητικό λαό της Μπούρμα κι εννοώ, ότι σε όλο τον πλανήτη υπάρχουν συγκρούσεις, σκατοφασισταριά και χιτλεροκουμμούνια, που σφάζουν κοσμάκη, γιατί έτσι γουστάρουν. Να θυμηθώ τη Ρουάντα, το Νταρφούρ;

genociderwanda10.jpg

Παιδιά και μανάδες βιάζονται και εκτελούνται. Εχθές, όχι και τόσο παλιά δηλαδή, ανέβασα ποστ-έκκληση, για τους βιασμούς παιδιών. ΠΑΙΔΙΩΝ!!! Είναι που το Νταρφούρ και οι όλες οι άλλες χώρες εκεί κάτω, κατοικούνται από μαύρους και δεν τραβιόμαστε;

genociderwanda11.jpg

 

Αν με πληγώνει κάτι, ειδικά στην Ελλάδα, είναι που βρήσκουμε αφορμή με το τίποτα και κλείνουμε τους δρόμους, κάνουμε συναυλίες, διαδηλώνουμε, γαμούμε το σύμπαν, αλλά για κάτι που πραγματικά έχει αξία και σημασία, σφυράμε αδιάφορα. Άντε να ρίξουμε ένα γαμώσταυρο στο delivery, που άργησε την πίτσα » κι αρχίζει κι ο αγώνας, ρε μεγάλε…»

 

Και να συμπληρώσω και κάτι άλλο… Είναι πολύ παλιά, αλλά όχι και τόσο κι όσο κι αν διαφωνώ με το πολιτικό χαρακτήρα που πήρε τελικά το Πολυτεχνείο, ας μη ξεχνάμε κάτι σημαντικό. «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία». Αν νομίζετε ότι τα έχουμε λυμένα και τα τρία, τότε, φάτε την πίτσα σας μέχρι σκασμού, αλλά αν έχετε έστω και την παραμικρή αμφιβολία, καλά θα κάνετε να σκεφθείτε λίγο πιο σοβαρά, ότι οι επαναστάσεις δεν συμβαίνουν, καλύτερα, δεν πρέπει να συμβαίνουν μόνο σε χαροκαμμένες χώρες κι ούτε χρειάζεται να βγούμε στο βουνό…

 

Τελειώνω, γυρνώντας εκεί από όπου ξεκίνησα. Υπάρχουν χώρες, όπου καθημερινά σφαγιάζονται δεκάδες άνθρωποι. Αθώοι άνθρωποι. Μου κάνει μεγάλη υποκρισία, όλο αυτό το ενδιαφέρον για τη Μπούρμα, χωρίς να αφαιρεί σε τίποτα το θαυμασμό για όσα κάνουν εκείνοι οι ταλαίπωροι. Αλλά, αν ο πλανήτης έχει κέφια και νταλκάδες, να λύσει τα παγκόσμια προβλήματα, ας αρχίσει από κανένα παλιότερο κιόλας! Έχει να διαλέξει… Κύπρος, Παλαιστίνη… Αφρική, Κούβα… Απ’ όλα έχει ο μπαξές. Κι εσείς εκεί κάτω, κάντε κάτι καλό! Action Aid, για παράδειγμα!!! Άντε, ΞΥΠΝΗΣΤΕ! 20 ευρώ το μήνα είναι…

action_aid.jpg


30
Σεπτ.
07

Το κοντέρ στο μηδέν

Κυριακή σήμερα… Και τέλος του μήνα. Άλλωτε θα είχα ξυπνήσει με χαρά και διάθεση για καινούρια σχέδια για το μέλλον, σαν την Πρωτοχρονιά, όμως οι συνθήκες άλλαξαν, η ζωή μου άλλαξε, οι προοπτικές, το μέλλον, ακόμη και το παρελθόν μοιάζει αλλοιωμένο. Μεταλλαγμένο. Σκέψεις και λόγια που ειπώθηκαν, φαίνεται να χάνουν το νόημά τους και φαντάζουν τόσο κενά και ανούσια.

Μία μέρα δύσκολη για εμένα και ανθρώπους κοντινούς μου, είτε λόγω συγγένειας είτε εξ ανάγκης. Κάτι σαν να έχεις χάσει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και να έρχεται η μέρα των γεννεθλίων του και ο χαμός του να είναι πρόσφατος. Δεν θα πέσεις; Εγώ πολύ… Θα μου πεις, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε δυναμώνει… Αυτό είναι μια απίστευτη μαλακία, προσωπικά και εν τέλει define σκοτώνω. Έχω ζήσει πολλούς σκοτωμούς κι έχω πεθάνει κι από λίγο, σε κάθε χωρισμό, σε κάθε θάνατο κάποιου δικού μου. Δεν δυνάμωσα, αντίθετα ένοιωσα πόσο μόνος μένω με την πάροδο του χρόνου. Κι όσο κι αν παρηγοριέμαι με την παρουία των παιδιών μου, άλλο τόσο μελαγχολώ, που είναι δικά μου και δεν θα τα έχω, που δεν θα είμαι πάντα εκεί, ακόμα κι αν συναισθηματικά και ψυχικά θα είμαι μαζί τους. Φτάνει αυτό; Αμφιβάλλω…

Μετανοιώνω για ό,τι έγινε το τελευταίο διάστημα; Προαναγγελία, ενός τέλους ήταν. Θα συνέβαινε κάποτε, απλά ήρθε άτσαλα κι απότομα. Out of the blue, που λέμε στην καθομιλουμένη. Όμως όσο κι αν το ξέρεις κι αν το πιστεύεις, όσο κι αν το περιμένεις δεν παύει να πονάει και σήμερα, ο πόνος είναι πιο έντονος και η μοναξιά δείχνει τα δόντια της γρυλλίζοντας απειλητικά. Αυτό το ζώο, με έχει δαγκώσει πολλές φορές και ξέρω πώς είναι. Το βίωσα τα τελευταία χρόνια, περισσότερο επώδυνα, αλλά είναι που τώρα ότι δεν έχεις και πολλές λύσεις.

Είχα γράψει σε παλιότερο post, ότι πονάω, μια νύχτα δύσκολη και βαρειά. Έτσι είμαι και τώρα. Η μέρα αυτή, η σημερινή, κάποτε ήταν γλέντι και χαρά. Έγινε μελαγχολία και σκέψεις. Απόσυρση και πικρία…

 

Το τραγουδάκι και η φωτογραφία, αναμνήσεις μιας άλλης ζωής… Καλημέρα

oia.jpg

21
Σεπτ.
07

Για να μην ξεχνιόμαστε

Τώρα που οι εκλογές πέρασαν, οι φωτιές έσβησαν (έσβησαν;) και τα πάθη σίγασαν, ας θυμηθούμε για λίγο κάποιους που λείπουν…

Όχι για να ξυπνήσουμε τη λύπη και την οργή (αν και δεν θα ήταν και τόσο λάθος…), αλλά για να θυμόμαστε εξαιτίας ποιών, εμείς μιζεριάζουμε και το σημαντικότερο, μπορούμε ακόμα και ζούμε…