Archive for the 'Sentimental' Category

04
Νοέ.
07

Βράδυ Σαββάτου

Το σκοτάδι της νύχτας έχει έρθει από νωρίς, αλλά μόλις τώρα αρχίζω και τη βιώνω. Η νύχτα, αυτή η μοναδική αίσθηση… Μοναδική και η σημερινή, αφού δίπλα μου ένας άγγελος , παραδώθηκε στο γαλήνιο ύπνο της κι εγώ απλά χαζεύω την ανάσα της… Πόσο ήρεμη και αθώα φαίνεται όταν κοιμάται, Θεέ μου!

Η απόλυτη ευτυχία, είναι εδώ… Βαρειά ανάσα, αγγέλου. Μούσες και νεράϊδες τη συντροφεύουν κι εγώ μάρτυρας στο χαμόγελό της, την κοιτώ να αφήνεται στην αγκαλιά μου και να τη βλέπω να σφίγγεται πάνω μου και να βυθίζεται στο μακάριο ύπνο της… Μια γουλιά από το ποτό μου κι ένα φευγαλέο βλέμμα στη μορφή της… Πόσος καιρός πέρασε, που είχα την άνεση και τη διάθεση να την απολαύσω, να τηνκρατήσω αγκαλιά με όλο μου το είναι, δεν θυμάμαι πια. Κι όμως ήρθε και πάλι αυτή η ώρα και νοιώθω και πάλι να ορίζω τον κόσμο. Θεός και πιστός ταυτόχρονα σ’ ένα ταξείδι γεμάτο χρώματα και όνειρα, για ένα καλύτερο άυριο… Για ελπίδες, να είμαι εκεί, μαζί της. Πάντα! Για ελπίδες να βλέπω το γέλιο της, να τη βλέπω να χορεύει και να πετάει σε ουρανούς εφτά κι εγώ να την θαυμάζω, από απόσταση αλλά και κοντά της πάντα…

Της ανήκω, αλλά λατρεύω τη στιγμή που θα φύγει, με όσο πόνο κι αν μου αφήσει. Άλλωστε δεν είμαι εδώ για να την εξουσιάζω, απλά για να την καθοδηγήσω και μετά να τη δω να ανοίγει πανιά για τον κόσμο. Ένα φιλί, μια αγκαλιά, πιο μετά κουτσομπολιό και ίσως κανένα δείπνο σε cosy restaurant, αφορμή για να της λέω και πάλι, πόσο την ευχαριστώ. Που υπάρχει, που είμαι στη ζωή της…

Μια Πριγκίπισσα, που είναι από μόνη της ένα Βασίλειο…

Advertisements
26
Οκτ.
07

Του Αγ. Δημητρίου σήμερα…

Τελευταία μέρα σήμερα στο σεμινάριο, επιτέλους (!) και πίνοντας καφεδάκι χαλαρώνω και αρχίζω και σκέφτομαι τις δουλειές για σήμερα και διάφορα άλλα όμορφα…

26 Οκτωβρίου και είναι του Αγ.Δημητρίου! Ωπα… Έχουμε κόσμο, εδώ!!!

Για να δούμε…

Ο Δημήτρης της Μάχης…

Ο Δημήτρης της Βάνας…

Η μητέρα μου…

Εγώ…

Ο ΓΙΟΚΑΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ο ξανθός μου άγγελος… Το αλητάκι μου γιορτάζει σήμερα!!! Πόσο μου έλλειψε, να τον κρατήσω μια αγκαλίτσα… Και είναι τόσο χαδιάρης, ίδιος ο πατέρας του παναθέμα τον…

24
Οκτ.
07

Για τη Πριγκήπισα της ζωής μου

Αγαπημένη μου Ραφαέλα,

Είναι πέντε χρόνια (!) που γεννήθηκες και μου φαίνεται μόλις σαν μία ώρα πριν… 25 Οκτωβρίου…

Η στιγμή που η Φωτεινή η γιατρός της μητέρας σου σε έφερε στον κόσμο μας και σε είδα (πριν τη μαμά), ένοιωσα ότι η ζωή μου έγινε απίστευτα όμορφη και σημαντική.

Η στιγμή που η μανούλα μου είπε ότι ήταν έγκυος ήρθε σε μια φάση που ο ερχομός σου ήταν ο μόνος λόγος να μείνω στη ζωή, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς… Άσχημα γεγονότα είχαν προηγηθεί, πριν μάθουμε ότι η μανούλα σε είχε στην κοιλίτσα της και σε όλη της την εγκυμοσύνη, ζούσα με διάφορα δυσάρεστα περιστατικά, που η μαμά δεν ήθελα να μάθει, για να μην επηρεαστεί άσχημα και αυτή αλλά κυρίως εσύ… Όταν την έβλεπα να είναι τόσο χαμογελαστή κι ευτυχισμένη τις φορές που σε βλέπαμε στον υπέρηχο, ένα μικρό φασολάκι, που μεγάλωνε και μεγάλωνε και μετά είδαμε τα χεράκια σου και τα πατουσάκια σου, ήταν η επιβεβαίωση ότι το να είμαι εκεί και να ζώ και να αναπνέω τον αέρα που κι εσύ αναπνέεις και να  σε βλέπω να γελάς, είναι το πιο σπουδαίο και το πιο όμορφο!

Θα ήθελα να θυμάσαι όταν κολυμπούσε η μανούλα στη Σύρο και εσύ ήσουν στην κοιλίτσα της στον 7ο μήνα, κάτι παραπάνω, και φόραγε μάσκα για να βλέπει το βυθό κι εγώ έκανα μακροβούτι και κολυμπούσα με το πρόσωπο προς την επιφάνεια, παράλληλα με τη μαμά και της έκανα γκριμάτσες. Φαντάζομαι όμως ότι έτσι όπως το διασκέδαζε και μου έλεγε ότι κι εσύ ήσουν πολύ χαρούμενη αφού σε ένοιωθε να στριφογυρίζεις όλο χαρά, είναι και ο λόγος που σου αρέσει η θάλασσα τώρα…

Η πρώτη στιγμή που σε κράτησα αγκαλίτσα θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή… Θα είναι το γούρι μου. Είναι το γούρι μου…

Σε όσες κι αν ποτέ παρουσιαστούν, δυσκολίες βρεθούν στο διάβα της ζωής σου θα είμαι εκεί για να τις ξεπεράσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Όσο πιο χαμογελαστή και ανάλαφρη μπορεί να είσαι…

 Η ευχή μου και η καρδιά μου, όλο μου το «είναι», σε συντροφεύουν και θα σε συντροφεύουν. Σε αγαπώ χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς όρια…

Κόρη μου λατρεμένη, με τα γεννέθλιά σου, γιορτάζω κι εγώ μαζί σου, τη δικιά μου γέννηση και τα δικά σου όνειρα. Η χαρά σου και η ευτυχία σου, το γέλιο σου και η ηρεμία της ψυχής σου είναι ο σκοπός της ύπαρξής μου. Για όσο ζω και αναπνέω θα είμαι δίπλα σου για να μπορώ να σε δω να ζεις έτσι χαρούμενη και ευτυχισμένη όπως σου αξίζει.

Σε αγαπώ πολύ πολύ πολύ…

Ό,τι γράφω τώρα είναι ένα δωράκι για το μέλλον… Όταν θα είσαι μεγάλη πια και θα είσαι χαρούμενη και γεμάτη από όμορφες στιγμές, θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές και θα χαμογελάς για το χαζομπαμπά που έχεις.

06
Οκτ.
07

Βού(ρ)μα

 

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν σε κάποια κουκκίδα του πλανήτη μας. Οι εκεί μοναχοί, οι οποίοι απέχουν παρασάγγας από το ελληνικό παπαδαριό, τραβάνε το Γολγοθά της Ελευθερίας, μαζί τους και κάποιοι γενναίοι και θαρραλέοι πολίτες. Τα ΜΜΕ γεμίζουν ώρες, τα blog χτυπάνε κόκκινα και ο κόσμος διψάει να μάθει τί συμβαίνει. Αν δείξει κιόλας η κάμερα και κανένα σκοτωμό, ακόμη καλύτερα!

 

Θα ήθελα, όμως να πω πέντε κουβεντούλες για τα χαϊρια μας, μιας και είναι της μόδας η Μπούρμα… Καταρχήν, μου φαίνεται πολύ ύποπτο, αυτό το ενδιαφέρον για το μαχητικό λαό της Μπούρμα κι εννοώ, ότι σε όλο τον πλανήτη υπάρχουν συγκρούσεις, σκατοφασισταριά και χιτλεροκουμμούνια, που σφάζουν κοσμάκη, γιατί έτσι γουστάρουν. Να θυμηθώ τη Ρουάντα, το Νταρφούρ;

genociderwanda10.jpg

Παιδιά και μανάδες βιάζονται και εκτελούνται. Εχθές, όχι και τόσο παλιά δηλαδή, ανέβασα ποστ-έκκληση, για τους βιασμούς παιδιών. ΠΑΙΔΙΩΝ!!! Είναι που το Νταρφούρ και οι όλες οι άλλες χώρες εκεί κάτω, κατοικούνται από μαύρους και δεν τραβιόμαστε;

genociderwanda11.jpg

 

Αν με πληγώνει κάτι, ειδικά στην Ελλάδα, είναι που βρήσκουμε αφορμή με το τίποτα και κλείνουμε τους δρόμους, κάνουμε συναυλίες, διαδηλώνουμε, γαμούμε το σύμπαν, αλλά για κάτι που πραγματικά έχει αξία και σημασία, σφυράμε αδιάφορα. Άντε να ρίξουμε ένα γαμώσταυρο στο delivery, που άργησε την πίτσα » κι αρχίζει κι ο αγώνας, ρε μεγάλε…»

 

Και να συμπληρώσω και κάτι άλλο… Είναι πολύ παλιά, αλλά όχι και τόσο κι όσο κι αν διαφωνώ με το πολιτικό χαρακτήρα που πήρε τελικά το Πολυτεχνείο, ας μη ξεχνάμε κάτι σημαντικό. «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία». Αν νομίζετε ότι τα έχουμε λυμένα και τα τρία, τότε, φάτε την πίτσα σας μέχρι σκασμού, αλλά αν έχετε έστω και την παραμικρή αμφιβολία, καλά θα κάνετε να σκεφθείτε λίγο πιο σοβαρά, ότι οι επαναστάσεις δεν συμβαίνουν, καλύτερα, δεν πρέπει να συμβαίνουν μόνο σε χαροκαμμένες χώρες κι ούτε χρειάζεται να βγούμε στο βουνό…

 

Τελειώνω, γυρνώντας εκεί από όπου ξεκίνησα. Υπάρχουν χώρες, όπου καθημερινά σφαγιάζονται δεκάδες άνθρωποι. Αθώοι άνθρωποι. Μου κάνει μεγάλη υποκρισία, όλο αυτό το ενδιαφέρον για τη Μπούρμα, χωρίς να αφαιρεί σε τίποτα το θαυμασμό για όσα κάνουν εκείνοι οι ταλαίπωροι. Αλλά, αν ο πλανήτης έχει κέφια και νταλκάδες, να λύσει τα παγκόσμια προβλήματα, ας αρχίσει από κανένα παλιότερο κιόλας! Έχει να διαλέξει… Κύπρος, Παλαιστίνη… Αφρική, Κούβα… Απ’ όλα έχει ο μπαξές. Κι εσείς εκεί κάτω, κάντε κάτι καλό! Action Aid, για παράδειγμα!!! Άντε, ΞΥΠΝΗΣΤΕ! 20 ευρώ το μήνα είναι…

action_aid.jpg


03
Οκτ.
07

Love is in the air

Θα μπορούσε να είναι φαντασία ή και πραγματικότητα, πρόσωπα υπαρκτά ή και βγαλμένα από το μυαλό μου, δεν έχει σημασία. Η ιδέα να γράψω το κειμενάκι μου ήρθε ακούγοντας ένα πολύ όμορφο τραγούδι, που με ανέβασε ψηλά ψηλά στον ουρανό…μαζί με το γεγονός ότι διάβασα δύο σχεδόν πανομοιόοτυπα ποστ σε δύο διαφορετικούς και αγαπημένους μπλόγκερς. Σπύρος και Ρίτσα

 

Τέλη της δεκαετίας του ’80 κι ένας πιτσιρικάς τσιμπάει τη βαλίτσα του και φεύγει σε μια χώρα του ανατολικού μπλοκ, για σπουδές. Πρώτη φορά μακρυά από το σπίτι του έμοιαζε σαν η επανάσταση να πέτυχε και να έχει την πιο όμορφη γεύση και άρωμα. Νυχτερινή πτήση, φτάνοντας στο αεροδρόμιο, λίγα φώτα γύρω από το κτήριο υποδοχής κι αυτά τόσο αδύναμα, που νόμιζες ότι είχαν κεριά αντί για λάμπες. Στρατιώτες με Καλάσνικωφ στα χέρια και λυκόσκυλα, γύρω από το αεροσκάφος κι έχεις την εντύπωση ότι η ταμπέλα Arbeit Macht Frei θα είναι το πρώτο πράγμα που θα διαβάσεις… Τελωνείο, μπαχτσίσι και ταξί για το ξενοδοχείο. Έχει ξημερώσει σχεδόν…

 

Οι πρώτες μέρες κυλούν μουδιασμένες και άδειες. Καινούρια πρόσωπα, ονόματα, χαρακτήρες. Κράτησε κάποιους λίγους γύρω του, αλλά κυρίως συναναστρεφόταν με φοιτητές μεγαλύτερων ετών, όχι από σνομπισμό, αλλά γιατί δεν είχαν τίποτα να μοιραστεί με τους συνομήλικούς του. Οι εβδομάδες πέρναγαν και ο πιτσιρικάς άρχιζε να ζει το… by night… Πρώτες μέρες του χειμώνα, Σάββατο βράδυ, στο μοναδικό κλαμπ της πόλης στο οποίο οι ντόπιοι απαγορευόταν να μπουν, αφού τα πάντα πληρώνονταν σε δολλάρια και οι ντόπιοι, δεν είχαν δικαίωμα να έχουν ξένο ν όμισμα και είναι τραπεζάτος με μπουκάλι Teacher’s, κρυμένο κάτω από το τραπέζι και μια Stoli, πάνω στο τραπέζι. Η παρέα μεγάλη, όλοι τελειόφοιτοι.

 

Το πρόγραμμα έχει ξεκινήσει πλέον κανονικά, ο Daniel (ο τόνος στο e) ρίχνει τα κομμάτια του (πια τα ξέρει απ’ έξω, ο ήρωάς μας, ακόμη και τη σειρά που θα μπουν) καιξαφνικά βλέπει μια κοπέλα
να ανεβαίνει στην πίστα. Είναι μικρότερη του, τρία τέσσερα χρόνια. Ξανθιά, με μπλέ μάτια και σπαστό μαλλί, γελάει και λάμπει το κλαμπ… Σηκώνεται στην πίστα και χορεύει δίπλα της (τότε μέσα στην άγνοια του δεν φοβόταν να μιλήσει), χαμογελάει ο ένας στον άλλο, χορεύουν το ένα κομμάτι μετά το άλλο και η ώρα περνάει, η νύχτα γίνεται φωτεινή αναλαμπή στον ουρανό. Η κοπέλα πρέπει να φύγει… Θα τα πούνε το άλλο Σάββατο ξανά.

 

Η εβδομάδα πέρασε, με την προσμονή του Σαββάτου. Ο μικρός έμαθε, σχετικά γρήγορα ότι money rules κι έτσι μπαίνοντας στο κλαμπ, βρήσκει τον μετρ, του ακουμπάει 5 δολλάρια και είναι σε ένα από τα καλύτερα τραπέζια, δηλαδή, δίπλα από την πίστα και κάτω από το DJ, βλέποντας τη μπάρα, απέναντι και την είσοδο. Η παρέα του έρχεται σιγά σιγά, η νυχτα προχωράει και κάποτε εμφανίζεται η μούσα του. Ντυμένη με άσπρο πουκάμισο και τζην και μαύρη μπότα, μαζί με τη φίλη της, τη Τατιάνα, μια Σέρβα στην καταγωγή, Γιουγκοσλάβα ακόμα τότε… Βρήκαν ένα απόμερο τραπέζι και παράγγειλαν κάποια αναψυκτικά. Ο ήρωας μας έκανε νόημα στον μετρ και ένα μπουκάλι βότκα, έφτασε στο τραπέζι των κοριτσιών. Η νύχτα συνεχίστηκε με πολύ χορό (μέχρι και slow, χόρεψαν) και λίγη κουβέντα. Η μούσα του ζούσε κάποια πολλά χρόνια εκεί, καταγωγή από κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής, ο πατέρας της διπλωμάτης εγκατεστημένος εκει, σχεδόν μόνιμα τα τελευταία χρόνια. Αντάλλαξαν τηλέφωνα. Μετά από κάποιες μέρες βρέθηκαν, στο σπίτι της, όπου και γνώρισε τη μητέρα της (μια πανέμορφη γυναίκα). Έκαναν παρέα συχνά και ο πιτσιρικάς μας ένοιωθε να λιώνει, από ένα συναίσθημα, που δεν το είχε ξανανοιώσει ποτέ στη μέχρι τότε ζωή του. Σφίξιμο στο στομάχι, όποτε βρίσκονταν, όποτε μίλαγαν στο τηλέφωνο… Όμως δεν της είχε πει τίποτα ποτέ. Οι μήνες πέρασαν, έφτασε το καλοκαίρι. Η καλή του, έφυγε για διακοπές οικογενειακώς για Ελλάδα! Χαλκιδική… Πόρτο Καράς. Έστειλε 100 κατακόκκινα τριαντάφυλλα να την προϋπαντήσουν…

 

Τον Αύγουστο ανέβηκε πάλι πίσω, γιατί χρώσταγε κάποιο μάθημα ακι πήγε κατευθείαν στο κλαμπ. Ήταν εκεί. Χαρούμενη και χαμογελαστή, σαν ένας ουρανός γεμάτος χίλια χρώματα… Είπαν τα νέα τους, από τις διακοπές, πώς τα περάσανε τις τελευταίες εβδομάδες και τότε του είπε το καλύτερο… Ότι είδε προ ημερών στο κλαμπ κάποιον Έλληνα που μπορεί και να τον ξέρει και της άρεσε τρελλά… Ο κόσμος χάθηκε, κάτω από τα πόδια του. Ήπιε μέχρι που τον πήγαν σηκωτό στο σπίτι… Από τότε έκοψε τις επαφές μαζί της σταδιακά. Αυτή ερωτευμένη με τον Έλληνά της κι ο ελληνάρας να την έχει γραμμένη… Οι εβδομάδες πέρναγαν, το καθεστώς άλλαξε και με την επιστροφή του από την Ελλάδα, βρέθηκαν και του εξομολογήθηκε κάτι φρικτό. Ότι ο πατέρας της γυρνάει στην πατρίδα του… Όπερ σημαίνει ότι φεύγουν όλοι. Δεν άντεχε άλλο πια και της είπε τα πάντα, για το πώς νοιώθει. Έκλαψε στην αγκαλιά της και τον φίλησε στο μάγουλο. Αυτό ήταν και το μόνο φιλί που πήρε ποτέ από αυτή. Κάποτε έφυγε. Τα χρόνια πέρασαν αλλά ο πιτσιρικάς δεν μπορούσε να τη ξεχάσει. Για τέσσερα χρόνια της τηλεφωνούσε κάθε Σάββατο βράδυ και ζούσε τον πόνο της, τα δάκρυά της, που δεν είχε φίλους και ένοιωθε τόση μοναξιά. Έζησε τη ζωή της έστω και εξ αποστάσεως. Τον πρώτο της έρωτα, τις αποτυχίες της, όλα. Κάποτε χάθηκαν. Δεν άντεχε άλλο να τυρρανιέται, ήθελε να ηρεμήσει. Άρχισε τη ντόλτσε βίτα, (όχι πως δεν την έκανε και πριν, αλλά ένοιωθε πιο απελευθερωμένος πλέον). Η σχολή προχωρούσε, τα χρόνια πέρασαν και έφτασε στο τελευταίο έτος της σχολής. Οκτώβριος, καλή ώρα κάτι μέρες, εδώ κοντά, δούλευε αυτός, πια, DJ σε ένα από τα καλύτερα κλαμπ της πόλης, όπου δεν θύμηζε σε τίποτα την εποχή, που πρωτοπάτησε το πόδι του σε αυτή τη χώρα. Σάββατο βράδυ (πάλι) μιξάρει τρελλά, ο κόσμος έχει απίστευτο κέφι, μπροστά του έχει κάτι μωρά και παίζει μαζί τους. Σφηνάκια, τσιγάρα, καμάκια, ατάκες, βλέμματα και… ο χρόνος παγώνει. Μια πανδαισία συναισθημάτων, ενστίκτων, σκέψεων τον έλουσαν. Μια απίθανη σιλουέτα κατεβαίνει τα σκαλιά του κλαμπ. Αέρινη, ντυμένη με μαύρα ριχτά ρούχα, μελαχροινή, με ίσιο μαλλί και τα πιο όμορφα πράσινα μάτια που είχε δει ζωντανά. Πήγε σε κάποιο τραπέζι στο βάθος του κλαμπ, σε μια παρέα γεμάτη μοντέλα. Παλιό μοντέλο κι αυτή, παντρεμένη με ένα φωτογράφο μόδα στο Μόναχο, είχε φύγει πολλά χρόνια πριν. Είχε εργαστεί σε πολλούς και διάσημους σχεδιαστές μόδας και θεωρείτο στη χώρα κάτι σαν status symbol. Διοργανώτρια του Look of the year, στη χώρα της. Η ώρα πέρναγε, η μουσική έφτιαχνε το κέφι και κάποια στιγμή τον πλησίασε! Του χαμογέλασε και έπιασαν την κουβέντα για τη μουσική και αν θα μπορούσε να αναλάβει το διαγωνισμό. Την ερωτεύθηκε παράφορα και της το έδειξε σχεδόν αμέσως. Όλα κύλησαν γρήγορα, έντονα και με μεγάλο πάθος. Ήταν νύχτες που έβγαιναν έξω και τους κυνηγούσαν οι φωτογράφοι και την άλλη μέρα έβλεπε τη φάτσα του στα περιοδικά μαζί με τον έρωτά του. Γυναίκα επικίνδυνη, όχι γιατί ήταν κακιά, αλλά γιατί δεν μπορούσε να κουμαντάρει αυτή την κατάσταση ο ίδιος, την άφησε. Η ιστορία τους κράτησε γύρω στους 2, 3 μήνες. Δεν άντεχε την ανασφάλεια από τη λάμψη της, τη δόξα της, το δυναμισμό της. Τη ξεπέρασε δύσκολα. Πολύ δύσκολα.

 

Τα χρόνια πέρασαν και είναι πολλά χρόνια από τότε. Έζησε διάφορα και έγιναν πολλά στη ζωή του. Κοιτάζοντας πίσω, χαίρεται που είχε την τύχη να τις γνωρίσει. Τον «έκαναν» να δει τα πιο έντονα συναισθήματα που μπορεί να ζήσει κάποιος…

 

Ένας τυχερός, γεμάτος άνθρωπος.

 

 

__hotel_hobbies___by_saschahuettenhain.jpg

02
Οκτ.
07

Καλός μήνας

berlin-172.jpg

Εχθές πρώτη μέρα στην κλινική και όλοι με κοίταγαν σαν ξερολούκουμο. Ένα μήνα έλειψα και σα να έπεσε περονόσπορος! Οι μισοί γιατροί την έκαναν με ελαφρά και οι ασθενείς αυξήθηκαν… Τα ραντεβού πληθαίνουν κι εγώ θα αναλάβω πολύ περισσότερους.

 

Ζαλισμένος από τις εξελίξεις και για το πώς θα πάει στο μέλλον, το πρόγραμμα έφυγα το απόγευμα, με βαρύ κεφάλι και πέρασα από το καινούριο μου διαμέρισμα. Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, που έχω πάλι το δικό ΜΟΥ σπίτι… Το δωμάτιο των παιδιών, το καθιστικό, όλα εκεί. Ένα άδειο διαμέρισμα, που θα γεμίσει σιγά σιγά, έπιπλα και ελπίδες. Χαρές και λύπες, όνειρα και απογοητεύσεις. Είναι εκεί και περιμένει.

 

Πέρασα λίγα λεπτά, άναψα τσιγάρο και χάζεψα την αυλή, από το μπαλκόνι.

 

Έφυγα για πίσω. Στο δρόμο, συνειδητοποίησα ότι έχει φθινοπωριάσει πλέον… Κίτρινα, κόκκινα φύλλα στα δέντρα και στους δρόμους. Σταματημένος στο φανάρι, έχω ρίξει ροκιά στο ράδιο και τότε τρώω φλασάκι. Απέναντί μου και ψηλά στο βάθος, χιλιάδες πάπιες και κύκνοι την κάνουν. Απίστευτοι σχηματισμοί, στα μαβιά χρώματα του ουρανού, δημιουργούν κινούμενους πίνακες. Ανάβει πράσινο, αλλά έχω κολλήσει… Χαζεύω αυτό που βλέπω. Τελευταία «δώρα» της φύσης πριν το απόλυτο λευκό, του χειμώνα…

 

«Ξυπνάω», από το τριπάκι, βάζω πρώτη, ξεκινάω…

 

 

How does it feel

 

To be on your own

 

With no direction home

 

Like a complete unknown

 

Like a rolling stone?

30
Σεπτ.
07

Το κοντέρ στο μηδέν

Κυριακή σήμερα… Και τέλος του μήνα. Άλλωτε θα είχα ξυπνήσει με χαρά και διάθεση για καινούρια σχέδια για το μέλλον, σαν την Πρωτοχρονιά, όμως οι συνθήκες άλλαξαν, η ζωή μου άλλαξε, οι προοπτικές, το μέλλον, ακόμη και το παρελθόν μοιάζει αλλοιωμένο. Μεταλλαγμένο. Σκέψεις και λόγια που ειπώθηκαν, φαίνεται να χάνουν το νόημά τους και φαντάζουν τόσο κενά και ανούσια.

Μία μέρα δύσκολη για εμένα και ανθρώπους κοντινούς μου, είτε λόγω συγγένειας είτε εξ ανάγκης. Κάτι σαν να έχεις χάσει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και να έρχεται η μέρα των γεννεθλίων του και ο χαμός του να είναι πρόσφατος. Δεν θα πέσεις; Εγώ πολύ… Θα μου πεις, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε δυναμώνει… Αυτό είναι μια απίστευτη μαλακία, προσωπικά και εν τέλει define σκοτώνω. Έχω ζήσει πολλούς σκοτωμούς κι έχω πεθάνει κι από λίγο, σε κάθε χωρισμό, σε κάθε θάνατο κάποιου δικού μου. Δεν δυνάμωσα, αντίθετα ένοιωσα πόσο μόνος μένω με την πάροδο του χρόνου. Κι όσο κι αν παρηγοριέμαι με την παρουία των παιδιών μου, άλλο τόσο μελαγχολώ, που είναι δικά μου και δεν θα τα έχω, που δεν θα είμαι πάντα εκεί, ακόμα κι αν συναισθηματικά και ψυχικά θα είμαι μαζί τους. Φτάνει αυτό; Αμφιβάλλω…

Μετανοιώνω για ό,τι έγινε το τελευταίο διάστημα; Προαναγγελία, ενός τέλους ήταν. Θα συνέβαινε κάποτε, απλά ήρθε άτσαλα κι απότομα. Out of the blue, που λέμε στην καθομιλουμένη. Όμως όσο κι αν το ξέρεις κι αν το πιστεύεις, όσο κι αν το περιμένεις δεν παύει να πονάει και σήμερα, ο πόνος είναι πιο έντονος και η μοναξιά δείχνει τα δόντια της γρυλλίζοντας απειλητικά. Αυτό το ζώο, με έχει δαγκώσει πολλές φορές και ξέρω πώς είναι. Το βίωσα τα τελευταία χρόνια, περισσότερο επώδυνα, αλλά είναι που τώρα ότι δεν έχεις και πολλές λύσεις.

Είχα γράψει σε παλιότερο post, ότι πονάω, μια νύχτα δύσκολη και βαρειά. Έτσι είμαι και τώρα. Η μέρα αυτή, η σημερινή, κάποτε ήταν γλέντι και χαρά. Έγινε μελαγχολία και σκέψεις. Απόσυρση και πικρία…

 

Το τραγουδάκι και η φωτογραφία, αναμνήσεις μιας άλλης ζωής… Καλημέρα

oia.jpg