Archive for the 'Uncategorized' Category

15
Νοέ.
07

Moving Out

Φίλοι μου καλοί!

Έφτασε η ρημάδα η ώρα! Αφού δεν τα κατάφερα αλλιώς, φύπνησε ο βλάχος μέσα μου και την έκανα με πονηράδα την μετακόμιση…

Καλά ακούσατε! Μετακομίζω! Δηλαδή μετακόμισα, ήδη…

Από τώρα και ελπίζω για το μέλλον (δεν αντέχω άλλες μετακομίσεις!) Θα τα λέμε από το καινούριο μου σπιτικό.

Στα σοβατεπιά είναι ακόμη αλλά θα το φτιάξουμε, πού θα μου πάει…

Λοιπόν… Πατήστε εδώ και θα βγείτε στη βίλλα… ή αλλιώς : http://www.questionidifeeling.com

Τα λέμε εκεί, ε;

Jag flyttar i min ny site!!! Gå till http://www.questionidifeeling.com

Advertisements
09
Νοέ.
07

Hellenic Air Force (HAF)

Άφησα σε έναν από τους πραγματικούς ήρωες της ελληνικής κοινωνίας να πάρει πρώτος το λόγο, αφού είναι η τιμητική του. Αυτού και ολόκληρης της Ελληνικής Αεροπορίας.

Είναι μεγάλη τιμή για όλους μας ως Έθνος και ως κοινωνία, να μας φυλάνε άνθρωποι σαν τους πιλότους μας.

Όσοι με επισκέπτεσθε γνωρίζετε τη δεδηλωμένη μου αγάπη, τόσο προς τα ΟΥΚ, αλλά κυρίως προς την Αεροπορία… Σήμερα που τα παιδιά μας, οι Άγγελοί μας γιορτάζουν, πέρα από τα ευχολόγια, ας αναρρωτηθούμε λίγο πώς στιγμές σαν αυτές στο βίντεο που ακολουθεί και μας κάνουν και κοιμόμαστε χαρούμενοι και ήσυχοι, ότι εκεί έξω υπάρχει κάποιος που ΚΑΙ ξέρει καλά ΚΑΙ κάνει σωστά το καθήκον του και όχι τη δουλειά του, γιατί αυτό δεν είναι δουλειά. Δεν είναι κάν αγάπη ή μεράκι.

pilot_portrait_by_magichoovesphoto.jpg

Για να καταλάβετε τί βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, όποτε συναντούν τους απέναντι, δείτε αυτό το βίντεο. Είναι από θάλαμο προσωμοίωσης, πιλότος απεσταλμένος από την Ελληνική Αεροπορία για εκπαίδευση. Κάτω και αριστερά φαίνεται ένας συνεχώς μεταλλασόμενος αριθμός. Είναι τα γνωστά G, όπερ σημαίνει πρακτικά τη δύναμηπου ασκεί η βαρύτητα στον πιλότο, ήτοι «πόσες» φορές του ασκείται δύναμη ίση, με το βάρος του. Πολλαπλασιάστε δηλαδή τα νούμερα που θα βλέπετε και θα καταλάβετε για τί μιλάμε…

 

Δείτε έναν απλό άνθρωπο πώς αντιδρά σε πολύ λιγότερα G…

 

Σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε πολλά «ευχαριστώ» και αν μη τί άλλο να την επόμενη φορά που θα δούμε ένα μαχητικό στις διακοπές μας, ειδκά οι Αθηναίοι, σε κάποιο νησί, να σκεφτούμε ότι αυτό το παλληκάρι ρισκάρει πολλά από την ίδια του την ύπαρξη, για να μπορούμε να πίνουμε το ουζάκι μας στην παραλία χαλαροί και να ρίχνουμε και κανένα μπινελίκι, για τις μεταγραφές που έκανε η ομάδα ΄φετο΄…

27
Οκτ.
07

Όσο υπάρχουν άνθρωποι…

Πρωινό Σαββάτου και πίνω καφεδάκι, σερφάροντας… Λείποντας από Ελλάδα, οι πληροφορίες μου εστιάζονται στα σημαντικά κι έτσι δεν ξέρω τί μου γίνεται στα άλλα, τα «ασήμαντα».

Μπήκα στο μπλογκ του Πατσιουρίου (καλά δεν το λέω;) και είδα ένα ποστ… Τέλος πάντων, έψαξα κι εγώ λίγο στο youtube και βρήκα αυτό

Μια χαρά είμαστε…

26
Αυγ.
07

Τιμή και δόξα


paxnis1.jpg

paxnis-k-paxnoeides.jpg

Αυτοί είναι οι φίλοι μου. Ο ένας επιχειρεί από τα γνωστά Canadair ενώ ο άλλος από τα ελικόπτερα έρευνας και διάσωσης, δηλαδή τα επίσης γνωστά Super Puma.

 

Ο ένας από αυτούς κιόλας έγινε πατέρας για πρώτη φορά, πριν από πολύ λίγες μέρες. Το καθήκον αλλά κυρίως το φιλότιμο και η φιλοπατρία αυτών των ανθρώπων ωθεί τους εαυτούς τους στα όριά τους, για να μπορέσουμε μετά να χτίσουμε με άνεση τη βιλίτσα μας…

 

Έβλεπα στο ΣΚΑΙ στο διαδίκτυο στιγμιότυπα με πτήσεις των αεροσκαφών και παρατηρούσα πόσο χαμηλά πετούν. Συγκινήθηκα, γιατί ξέρω τον φίλο μου και ξέρω και πώς είναι όλοι αυτοί που πετούν και αυτοί που είναι στο έδαφος για να προλαβαίνουν τα πάντα και να είναι επιχειρησιακά τα αεροσκάφη. Δεν είναι υπερβολή ούτε σχήμα λόγου, ότι τα παιδιά αυτά ξεπερνούν κάθε λογική, για να ανταπεξέλθουν (βλέπετε η τηλεόραση αφαίρεσε και τη σημασία των λέξεων και όλα ακούγονται τόσο κοινότυπα).

 

Φοβάμαι για την ασφάλειά τους και θέλω να τους πω πόσο τους αγαπώ και πόσο τους ευχαριστώ και τους σέβομαι γι’ αυτό που κάνουν… Ξέρω ότι είναι τόσο δυνατοί χαρακτήρες που τα δικά μου ευχαριστώ δεν τα χρειάζονται, αλλά ώρες που είναι, δεν ξέρω πώς αλλιώς να δείξω ότι τους νοιάζομαι.

26
Αυγ.
07

Πονάω

Είμαι συγκλονισμένος

Είμαι φοβισμένος

professor_by_nikkr.jpg

Είμαι μουδιασμένος

Είμαι άφωνος

Είμαι οργισμένος

Είμαι συγκινημένος. Συγχωρήστε μου τη συγκίνηση, αλλά τα δάκρυά μου, δεν μου επιτρέπουν να είμαι και ιδιαίτερα ψύχραιμος…

Οτόπος που αγάπησα, που πόνεσα, που υπηρέτησα παύει να υπάρχει… Η μελωδία αφιερωμένη

04
Αυγ.
07

Χαλάρωμα

Σάββατο βράδυ και μόλις μπήκα στο σπίτι από εφημερία… Είναι πια τόσες πολλές, τόσες μαζεμένες που έχω χάσει το μέτρημα, πότε είμαι μέσα, πότε είμαι έξω… Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει… Ζω μηχανικά και περιμένω να τελειώσουν, για να ξεκινήσω τις επόμενες…

Μέχρι πρόσφατα ήλπιζα στις διακοπές, μέχρι που έφαγα το φλασάκι ότι άλλοι επέλεξαν για μένα και δεν μπορώ όμως καθόλου τώρα…

Τί να γίνει, μήπως θα είναι πρώτη φορά που θα είναι στραβωμένες οι διακοπές; Χέστηκα!

Λοιπόν πρώτο ποστ από αυτό το σπίτι δεν γίνεται να είναι μαύρο! Να ανέβουμε λίγο, λοιπόν και να μιλήσουμε για αλλαγές.

Πόσο δυνατές αλλαγές βιώνουμε στη ζωή μας, πώς ήταν τούτη η μετακόμιση ένα πράμα; Ε, αυτό επί πολλά εις τη δεκάτη…

Κι αυτό το πρόστυχο το μυαλό… Γι’ αυτό λατρεύω τη Ψυχιατρική, γιατί συνέχεια ανακαλύπτεις χίλια πράγματα που μπορεί και να σε αντιπροσωπεύουν, χωρίς να σε κάνουν και άρρωστο όμως…

Λοιπόν έγιναν ένα σωρό αλλαγές, ελπίζω μόνιμες πια, που δέκα μέρες πριν με είχαν ρίξει στα τάρταρα… Σήμερα αν και νοιώθω απίστευτα νεύρα, δεν έχω την παραμικρή θλίψη, ή ενόχληση… Ίσως μάλιστα νοιώθω και καλά κιόλας…

Fast forward: σας αρέσει το σκάκι; Τρελαίνομαι…

Το πιο εγκεφαλικό παιχνίδι μετά το φλερτ… Δεν το συζητώ… Και όπως είχα δει πριν κάποια χρόνια σε μια διαφήμιση το Dimple όσο πιο σημαντικός ο αντίπαλος τόσο πιο σπουδαία η νίκη…

Λοιπόν είχα χρόνια να παίξω, ο «γύψος» γαρ και τώρα ξεκίνησε μια παρτίδα με άγνωστο αντίπαλο κιόλας… Έχουμε στήσει πιόνια και έχουμε κάνει τη συμφωνία, να μην πειράξει τη σκακιέρα κανείς. Υπάρχει εκεί και υφίσταται τις σκέψεις μας τις προβλέψεις μας για την κίνηση του άλλου… Μπαίνεις ξανά στη διαδικασία να σκεφθείς τον άλλο, τί σκέφτεται, τί θέλει, να μπεις στη σκέψη του, να τον προβλέψεις και να τον αφήσεις να κάνει την κίνηση που θα τον φέρει κοντά σου…

Μιλάμε για απίστευτα συναισθήματα! Αργά βασανιστικά, περνάνε οι μέρες και ψάχνεις τον άλλο σε μια παρτίδα που είπαμε να την κάνουμε χαλαρά και όσο κρατήσει… Μια κίνηση σήμερα εγώ αύριο μια άλλη… Το θέμα είναι να κρατάς τη φλόγα αναμμένη, που λένε…

(Μισό να βάλω ποτό…)

Και πάλι πίσω… (μαλακία πορτοκάλι αυτό… Είναι βότκα πορτοκάλι και ο χυμός βγήκε μούφα…)

Σκάκι φίλοι μου… Θα δείτε τη ζωή με άλλο μάτι. Το θυμάμαι πώς ήταν αλλά τότε οι παρτίδες μου ήταν σύντομες, σαν one night stand, ένα πράγμα… Σε βάζω κάτω και σου αλλάζω τον αδόξαστο και ή που χάνω ή που σου παίρνω και το κυλοτάκι, ενθύμιο της νύχτας…

Ετούτο είναι άλλο… Αργό, χαλαρό θα κρατήσει μέρες, θα μας λιώσει…

Καλό είναι θα ξυπνήσουν τα αίματα…

Μετά από χρόνια ύπνου…

Λοιπόν το άσμα που ακούμε μου το είχε στείλει το ελαφίνι το οποίο έχει και καταπληκτική μουσική, τα συγχαρητήρια σε αυτή. Το ανεβάζω, με το φόβο ότι χρησιμοποιώ το γούστο της, απλά για να το αφιερώσω σε αυτή την παρτίδα σκάκι…

Δύσκολο να το δει και να το ακούσει αλλά δεν πειράζει, με φτιάχνει και που το σκέφτομαι…

imaginary_scene_by_obsidian_blade.jpg

17
Ιον.
07

Φίλοι για πάντα!!!

 
Get this widget | Share | Track details

Παρ’όλη τη βροχή, σήμερα, αποφασίσαμε να εκδράμαμουμε και να πάμε σε μια λίμνη 100 χλμ μακρυά από ‘δω, ούτε και ξέρω προς τα που. Το GPS ήταν από πριν χαλασμένο κι έτσι βρεθήκαμε να κόβουμε βόλτες στον περιφερειακό της πόλης. Κάτι η γκρίνια των παιδιών, κάτι το ότι ξεκινήσαμε για τη λίμνη με κατεύθυνση προς το Όσλο και είδαμε να πηγαίνουμε Στοκχόλμη, κάτι τα νεύρα μου με τα ανωτέρω τα πήρε και το κορίτσι και γίναμε μύλος… Όταν κιόλας είσαι στην κόψη του ξυραφιού αυτά τα μεγέθη μετράνε σε άλλη κλίμακα.

Τέλος πάντων, είχαμε ένα cd που είχα φτιάξει τις προάλλες με ελληνικά και ενώ οδηγούσα, ταξίδευα με το μυαλό μου και δεν ξέρω πώς, να! Μάλλον ο καιρός θα φταίει, σκέφθηκα τις φιλίες και τους φίλους και το παρελθόν, που επειδή γερνάω – μέσα μου – μου φαίνεται και πιο όμορφο από το τώρα.

Ήταν πριν από 20 χρόνια όταν ήμουν πρωτοετής στη σχολή, έλλειπα ήδη ένα χρόνο εκτός Ελλάδος και ήταν η εποχή που δημιουργούσα πολλαπλές σχέσεις, με άτομα εντελώς άγνωστα μέχρι τότε. Φανταστήτε, τώρα, από το σχολείο, το 17ο στο Παγκράτι, που να μέτραγε 200 – 300 μαθητές, με ένα πατέρα που δεν με άφηνε να βγαίνω έξω, ξαφνικά βρέθηκα όχι σε ένα Πανεπιστήμιο σε μια άλλη πόλη, αλλά σε άλλη χώρα!!!

Ένα χρόνο είχα περάσει, που λέτε, ψιλοζαλισμένος για ό,τι είχα περάσει μέχρι τότε και σ’ αυτό το χρόνο μόλις και είχα πάρει μυρωδιά τί σημαίνει κοινωνικός κύκλος (μετά βέβαια ξεχείλωσε τόσο, που δεν το μαζεύαμε από πουθενά…)

Λοιπόν τότε η παρέα μου ήταν όλοι τελειόφοιτοι της σχολής, εγώ πρωτοετής, πάρε και κατάλαβε… Έφυγαν αυτοί, η σχολή πήρε το δρόμο της και εγώ να είμαι στο μεταίχμιο μεταξύ παλιών κι επόμενων γνωστών και μεταξύ αυτών φίλων… Φίλων…

Οι φιλίες μου έγιναν όσο ήμουν φοιτητής και με εξαίρεση κανά δύο άτομα που γνωριστήκαμε μετά, πολύ μετά δεν υπήρχαν άλλα άτομα να αποτελούν το στενό μου κύκλο.

Αν ξεκινάω να γράφω αυτό το ποστ, είναι γιατί με χτύπησε ο κεραυνός μέσα στο αυτοκίνητο, ότι από τόσους και τόσους φίλους, που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν και πολλοί δεν υπάρχει ούτε ένας (1) σήμερα! Ανέκαθεν θεωρούσα ότι η φιλία είναι κάτι πράλληλο με μία σχέση με τη διαφορά ότι η φιλία είναι σχέση ζωής. Έθετα τον εαυτό μου σε αυτό το επίπεδο και λειτουργούσα ανάλογα, με την έννοια ότι ανοιγόμουν σε αυτόν που είχα απέναντι μου σα βεντάλια και δινόμουν πέρα για πέρα, στην πρώτη στραβή την έκαναν, διακριτικά. Όταν λέμε πρώτη στραβή δεν μιλάμε τώρα για νε πέσουν τα καράβια σου έξω, άντε καμιά χυλόπιτα να τρώγαμε, κανένα μάθημα να χάναμε, τέτοια μικρά (τώρα πια).

Θυμάμαι μάλιστα το Λάμπρο και το Βασίλη, καλή τους ώρα, ελπίζω επιτέλους να κάνανε τα φράγκα που θέλανε και να πήρανε τις γυναίκες που τους επιτρέπετο, οδοντίατροι και οι δύο, κώλος και βρακί τω καιρώ εκείνω, από διακοπές σε διακοπές και στις ανομίες μας μαζί είμαστε (δεν υπερβάλλω εδω!!!) και μπαινοβγαίναμε ο ένας στα σπίτια του άλλου. Τελικά φάνηκε να υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι στην όλη ιστορία κι αυτό είναι ότι τελειώναμε διαδοχικά. Ο Βασίλης πρώτος την επόμενη χρονιά ο Λάμπρος και μετά εγώ. Μάλιστα ο Λάμπρος έμεινε στο διαμέρισμα μου για κάποιο διάστημα, όχι και τόσο μικρό για να γλυτώσει τα ενοίκια στο δικό του. Θυμάμαι μόλις είχε αγοράσει κι ένα Λαμπραντόρ κουτάβι τότε για να το κατεβάσει στην Ελλάδα και είχε χέσει το σύμπαν στο σπίτι. Λοιπόν που λέτε ο Βασιλάκης εξ Εβοίας ορμώμενος, ήταν ο πρώτος που την έκανε και όσο πήρε εσάς τηλέφωνο άλλο τόσο πήρε κι εμένα. Κάτι ο στρατός κάτι το ιατρείο μετά και άλλα τέτοια ωραία. Μετά ήταν ο Λαμπρούκος, ο οποίος δεν είχε και στρατό, βορειοηπειρώτης γαρ, αλλά μη φανταστείτε και μεγάλες διαφορές. Η αλήθεια είναι πως κρατήσαμε κάτι λίγο παραπάνω, αλλά αυτός είχε ήδη σταθερή σχέση που το πηγαίνανε για γάμο (γκούχου γκούχου!) είχε το ιατρείο πλέον, με μένα θα ασχολείται; Εγώ τότε ούτε αναγνώριση στο πτυχίο μου δεν είχα. Ούτε καν φαντάρος δεν ήμουνα και γύρναγα από το ένα μπαρ στο άλλο. Επισήμως εργένης και ανεπισήμως και όπως θέλετε και χωρίς τύψεις γιατί κατά τα λοιπά ε, όλοι τότε κάνανε τις κουτστουκέλες τους, είτε με είτε χωρίς σταθερές σχέσεις… If you know what I mean you guys…

Μετά πήρε κι η ζωή μου άλλο δρόμο, άλλα μονοπάτια.

Τί μου έμεινε;

Λοιπόν η ζωή είναι μεγάλη, πώς να το πω τώρα; Κάτι άτομα απ’ το πουθενά τα βλέπεις και σε παίρνουν τηλέφωνο ή ακούς μια λέξη παρηγοριάς στα δύσκολα και λες «ρε συ τί γίνεται;» Να τα πω εν τάχυ, όχι γιατί θα δουν το ποστ και θα χαρούν, αντιθέτως επειδή δεν θα το δουν γι’ αυτό και τους αναφέρω, Μαρία Μ. , Παύλος Ι., «Πάχνης» και Μπάμπης Σ.

Δεν έχουμε πια τόσο στενή επαφή, μάλλον ούτε καν αραιή, αλλά είναι τα μόνα άτομα που εγώ θυμάμαι και όταν τους τηλεφωνώ, κυρίως εγώ, δεν κάνουν αγγαρεία που μιλάνε. Δεν ξέρω πόσο θα ένοιωθα τόσο άνετα να τους πω τον πόνο μου, όπως συνέβαινε κάποτε κι ούτε ξέρω αν γίνεται με τόσο διαφορετικές παραστάσεις και ερεθίσματα που έχουμε. Μάλλον κι αυτές οι σχέσεις έχουν σβήσει, ίσως, αλλά και πάλι δεν μπορώ να μην ξαναγυρίσω στην αρχή και να θέσω ένα απλοϊκό ερώτημα:

Είμαι πειραγμένος;

Γιατί όσο όλα ήταν πέρα βρέχει, λόγω σπουδών ήμασταν οι καλύτεροι φίλοι (εδώ χωράει κι άλλους αλλά δεν επεκτείνομαι περαιτέρω…) και μετά όταν ήρθε η… «καριέρα» εξαφανίστηκαν όλοι; Δηλαδή αυτές οι αξίες τις φιλίες τί διάολο, κατά παραγγελία και με το μέτρο κόβονται; Σουβλάκι είναι, που θα στο τυλίξει ο σουβλατζής για το σπίτι; Και καλά, όλα αυτά αλλά το χειρότερο είναι να σπάσει ο διάλος το πόδι του και να ξαναβρεθείς με κανένα σουρουκλεμέ από δαύτους, μετά από χρόνια και εκεί πέφτει το κλασσικό: «Που χάθηκες ρε μαλάκα;» Δηλαδή ΕΣΥ χάθηκες ΚΑΙ είσαι και μαλάκας. (Επειδή χάθηκες ή επειδή είχες την ατυχία κι έπεσες πάνω του αυτό δεν το ξέρουμε) Το θέατρο της ξεφτίλας συνεχίζεται, βέβαια!

«Που είσαι;Τί κάνεις;» (Από ειλικρινές ενδιαφέρον άλλωστε ρωτάει, όχι από αμηχανία!)

«Σουηδία…»

‘Έλα ρε, τί κάνεις εκεί;» (Η περίπτωση να κάνεις αυτό που σπούδασες, είναι μάλλον δύσκολη…)

«Ψυχιατρική…»

«Ψυχιατρική; (Εδώ έρχεται και κάθεται άβολα, γιατί σου λέει, Ψυχίατρος αυτός, πειραγμένος θα είναι δε μπορεί…) Έλα ρε μαλάκα! Με τις σουηδέζες ε;»

«Όχι, με τη γυναίκα μου»

«Έλα ρε μαλάκα (τρίτη φορά) παντρεύτηκες;» (επειδή εγώ μικρός είχα πέσει στη χύτρα με το φίλτρο κατά του γάμου μάλλον, αλλά δεν θυμάμαι προφανώς…)

«Έχω και παιδιά κιόλας…»

«Έλα ρε Δημοσθένη, πόσα;»

«3»

«Πότε πρόλαβες ρε μπαγάσα;» (Λες και θέλει και ιδιαίτερη προεργασία ή κάποια τέχνη που πρέπει να φας τη ζωή σου στα βιβλία για να το μάθεις το ρημάδι!)

Τέλος πάντων, ακούς κι άλλες λοιπές παπαριές και σου πετάει στο τέλος το καλύτερο όλων:
«Μη χαθούμε βρε ψυχή!!!»

Γελάτε; Κι όμως παρόμοια στιχομυθία είχα με τον προαναφερθέντα Λάμπρο προ έτους ή και περισσότερο, όταν τυχαία βρεθήκαμε να μιλάμε από το τηλέφωνο τρίτου…

Αλλά μάλλον θα είμαι εγώ ο πειραγμένος.