Archive Page 2

02
Νοέ.
07

Radio Örebro No2

Παρασκευή βράδυ παρέα με μια μαύρη Ρωσίδα και την οθόνη, απέναντί μου… Θα λογαριαστούμε για άλλη μια φορά. Οι Γερμανοί τα δίνουν όλα και ειλικρινά είναι κρίμα που δεν τους ακούτε…

Το προηγούμενο ποστ είχε τίτλο A new day a new life και ήδη αλλάζουν όλα… Είναι το κέφι; Είναι το αίσθημα ότι πια είμαι εγώ και τα παιδιά μου μόνο, που υπάρχουν και δεν χρειάζεται να απολογούμαι σε κανέναν; ( Αγαπητή μου Άλεφ, ευχαριστώ, το ξέρω και το παλεύω. Ειλικρινά)

Οι τελευταίες μέρες ήταν περίεργες. Όχι απαραίτητα άσχημα, αντιθέτως… Βιώνοντας το «είμαι εγώ κι ο εαυτός μου, ξανά!» ένοιωσα σαν παιδί που προσπαθεί να περπατήσει, πάλι… (Σκέψου δηλαδή, μέχρι να μάθει να μιλάει..!) Ανάμικτα, από την καλή πλευρά, συναισθήματα, ξύπνησαν. Κάποτε έλεγα, ότι μου λείπει η φοιτητική ζωή. Μαλακίες… Δεν το αλλάζω για τίποτα αυτό! Τώρα ξεκινάει η ζωή μου! Έχω τα παιδάκια μου, ξέρω τί θέλω, τί ψάχνω, γιατί, πώς και εν τέλει (αφού είναι δοτική ενικού, γιατί το γράφουμε με «ει»;) έμαθα να ξεπετάω ό,τι δεν χρειάζομαι… Στα 20+ ήταν περισσότερο ποσοτικό, διψούσα να μάθω… Κι επειδή δεν γέρασα τόσο πολύ, και τώρα ποσοτικό είναι, αλλά θέλω να φτιάχνομαι κι εγκεφαλικά, σαν το μαύρο, ένα πράγμα…

Πάμε…

dance.jpg



Ε, για παραπέρα υπάρχουν φοβερα κλαμπάκια στην Ελλάδα…

Men i alla fall du kan lyssna på musik och drömma med den!..

UPDATE: Μέσα στα γούστα σας έχω!

UPDATE No 2: Μόνο για κοριτσάκια

31
Οκτ.
07

A New Day A New Life

Πρώτο μου πόστ, από το καινούριο μου σπίτι. Το μόνο που είναι ακόμα σε κουτιά, 3 ντουλαπάκια των παιδιών, τα οποία και θα μονταριστούν το Σαββατοκύριακο.

Έχω απίστευτο κέφι και γουστάρω πάρτυ! Τρελλό πάρτυ όμως!!!

Τα κομμάτια; Αρχίζω εγώ το πρόγραμμα και αν θέλετε ακολουθείτε…

Και καλά να περάσουμε…

29
Οκτ.
07

Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα

Από την αγγλική έκδοση του Spiegel

28
Οκτ.
07

Παραγγελιά για το Ελαφίνι

samesame.jpg

Αφού ήθελε το ελαφίνι μια λίστα από στιγμές της ζωής μας σε ταργούδι…

Πάρε

Νο 5: Η πρώτη φορά που έκανα έρωτα:

Νο 4: Όταν έφυγα για σπουδές:

Νο3: Εκπαίδευση στα ΟΥΚ – Καταδυτική Ιατρική:

Νο2: Όταν «έφυγε» ο πατέρας μου

Νο1: Για την πάρτη μου και τις νύχτες μου…

27
Οκτ.
07

Όσο υπάρχουν άνθρωποι…

Πρωινό Σαββάτου και πίνω καφεδάκι, σερφάροντας… Λείποντας από Ελλάδα, οι πληροφορίες μου εστιάζονται στα σημαντικά κι έτσι δεν ξέρω τί μου γίνεται στα άλλα, τα «ασήμαντα».

Μπήκα στο μπλογκ του Πατσιουρίου (καλά δεν το λέω;) και είδα ένα ποστ… Τέλος πάντων, έψαξα κι εγώ λίγο στο youtube και βρήκα αυτό

Μια χαρά είμαστε…

26
Οκτ.
07

Του Αγ. Δημητρίου σήμερα…

Τελευταία μέρα σήμερα στο σεμινάριο, επιτέλους (!) και πίνοντας καφεδάκι χαλαρώνω και αρχίζω και σκέφτομαι τις δουλειές για σήμερα και διάφορα άλλα όμορφα…

26 Οκτωβρίου και είναι του Αγ.Δημητρίου! Ωπα… Έχουμε κόσμο, εδώ!!!

Για να δούμε…

Ο Δημήτρης της Μάχης…

Ο Δημήτρης της Βάνας…

Η μητέρα μου…

Εγώ…

Ο ΓΙΟΚΑΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ο ξανθός μου άγγελος… Το αλητάκι μου γιορτάζει σήμερα!!! Πόσο μου έλλειψε, να τον κρατήσω μια αγκαλίτσα… Και είναι τόσο χαδιάρης, ίδιος ο πατέρας του παναθέμα τον…

24
Οκτ.
07

Για τη Πριγκήπισα της ζωής μου

Αγαπημένη μου Ραφαέλα,

Είναι πέντε χρόνια (!) που γεννήθηκες και μου φαίνεται μόλις σαν μία ώρα πριν… 25 Οκτωβρίου…

Η στιγμή που η Φωτεινή η γιατρός της μητέρας σου σε έφερε στον κόσμο μας και σε είδα (πριν τη μαμά), ένοιωσα ότι η ζωή μου έγινε απίστευτα όμορφη και σημαντική.

Η στιγμή που η μανούλα μου είπε ότι ήταν έγκυος ήρθε σε μια φάση που ο ερχομός σου ήταν ο μόνος λόγος να μείνω στη ζωή, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς… Άσχημα γεγονότα είχαν προηγηθεί, πριν μάθουμε ότι η μανούλα σε είχε στην κοιλίτσα της και σε όλη της την εγκυμοσύνη, ζούσα με διάφορα δυσάρεστα περιστατικά, που η μαμά δεν ήθελα να μάθει, για να μην επηρεαστεί άσχημα και αυτή αλλά κυρίως εσύ… Όταν την έβλεπα να είναι τόσο χαμογελαστή κι ευτυχισμένη τις φορές που σε βλέπαμε στον υπέρηχο, ένα μικρό φασολάκι, που μεγάλωνε και μεγάλωνε και μετά είδαμε τα χεράκια σου και τα πατουσάκια σου, ήταν η επιβεβαίωση ότι το να είμαι εκεί και να ζώ και να αναπνέω τον αέρα που κι εσύ αναπνέεις και να  σε βλέπω να γελάς, είναι το πιο σπουδαίο και το πιο όμορφο!

Θα ήθελα να θυμάσαι όταν κολυμπούσε η μανούλα στη Σύρο και εσύ ήσουν στην κοιλίτσα της στον 7ο μήνα, κάτι παραπάνω, και φόραγε μάσκα για να βλέπει το βυθό κι εγώ έκανα μακροβούτι και κολυμπούσα με το πρόσωπο προς την επιφάνεια, παράλληλα με τη μαμά και της έκανα γκριμάτσες. Φαντάζομαι όμως ότι έτσι όπως το διασκέδαζε και μου έλεγε ότι κι εσύ ήσουν πολύ χαρούμενη αφού σε ένοιωθε να στριφογυρίζεις όλο χαρά, είναι και ο λόγος που σου αρέσει η θάλασσα τώρα…

Η πρώτη στιγμή που σε κράτησα αγκαλίτσα θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή… Θα είναι το γούρι μου. Είναι το γούρι μου…

Σε όσες κι αν ποτέ παρουσιαστούν, δυσκολίες βρεθούν στο διάβα της ζωής σου θα είμαι εκεί για να τις ξεπεράσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Όσο πιο χαμογελαστή και ανάλαφρη μπορεί να είσαι…

 Η ευχή μου και η καρδιά μου, όλο μου το «είναι», σε συντροφεύουν και θα σε συντροφεύουν. Σε αγαπώ χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς όρια…

Κόρη μου λατρεμένη, με τα γεννέθλιά σου, γιορτάζω κι εγώ μαζί σου, τη δικιά μου γέννηση και τα δικά σου όνειρα. Η χαρά σου και η ευτυχία σου, το γέλιο σου και η ηρεμία της ψυχής σου είναι ο σκοπός της ύπαρξής μου. Για όσο ζω και αναπνέω θα είμαι δίπλα σου για να μπορώ να σε δω να ζεις έτσι χαρούμενη και ευτυχισμένη όπως σου αξίζει.

Σε αγαπώ πολύ πολύ πολύ…

Ό,τι γράφω τώρα είναι ένα δωράκι για το μέλλον… Όταν θα είσαι μεγάλη πια και θα είσαι χαρούμενη και γεμάτη από όμορφες στιγμές, θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές και θα χαμογελάς για το χαζομπαμπά που έχεις.