Archive Page 6

27
Αυγ.
07

Άντε να δούμε…

tetarti.jpg

Advertisements
26
Αυγ.
07

Τιμή και δόξα


paxnis1.jpg

paxnis-k-paxnoeides.jpg

Αυτοί είναι οι φίλοι μου. Ο ένας επιχειρεί από τα γνωστά Canadair ενώ ο άλλος από τα ελικόπτερα έρευνας και διάσωσης, δηλαδή τα επίσης γνωστά Super Puma.

 

Ο ένας από αυτούς κιόλας έγινε πατέρας για πρώτη φορά, πριν από πολύ λίγες μέρες. Το καθήκον αλλά κυρίως το φιλότιμο και η φιλοπατρία αυτών των ανθρώπων ωθεί τους εαυτούς τους στα όριά τους, για να μπορέσουμε μετά να χτίσουμε με άνεση τη βιλίτσα μας…

 

Έβλεπα στο ΣΚΑΙ στο διαδίκτυο στιγμιότυπα με πτήσεις των αεροσκαφών και παρατηρούσα πόσο χαμηλά πετούν. Συγκινήθηκα, γιατί ξέρω τον φίλο μου και ξέρω και πώς είναι όλοι αυτοί που πετούν και αυτοί που είναι στο έδαφος για να προλαβαίνουν τα πάντα και να είναι επιχειρησιακά τα αεροσκάφη. Δεν είναι υπερβολή ούτε σχήμα λόγου, ότι τα παιδιά αυτά ξεπερνούν κάθε λογική, για να ανταπεξέλθουν (βλέπετε η τηλεόραση αφαίρεσε και τη σημασία των λέξεων και όλα ακούγονται τόσο κοινότυπα).

 

Φοβάμαι για την ασφάλειά τους και θέλω να τους πω πόσο τους αγαπώ και πόσο τους ευχαριστώ και τους σέβομαι γι’ αυτό που κάνουν… Ξέρω ότι είναι τόσο δυνατοί χαρακτήρες που τα δικά μου ευχαριστώ δεν τα χρειάζονται, αλλά ώρες που είναι, δεν ξέρω πώς αλλιώς να δείξω ότι τους νοιάζομαι.

26
Αυγ.
07

Πονάω

Είμαι συγκλονισμένος

Είμαι φοβισμένος

professor_by_nikkr.jpg

Είμαι μουδιασμένος

Είμαι άφωνος

Είμαι οργισμένος

Είμαι συγκινημένος. Συγχωρήστε μου τη συγκίνηση, αλλά τα δάκρυά μου, δεν μου επιτρέπουν να είμαι και ιδιαίτερα ψύχραιμος…

Οτόπος που αγάπησα, που πόνεσα, που υπηρέτησα παύει να υπάρχει… Η μελωδία αφιερωμένη

26
Αυγ.
07

The End

 

athens_01_by_glaros.jpg

Είναι φορές που δεν έχεις λόγια, για να περιγράψεις τον πόνο, τη θλίψη, την οργή… Μου έχει συμβεί πολλές φορές να βλέπω τα γεγονότα να με προσπερνούν κι εγώ να στέκω αδύναμος να αρθρώσω μια λέξη, από τον κλονισμό και την έντασή τους…

 

Ίσως και να κράταγα μια στάλα διακριτικής παθητικότητας και να μην έγραφα λέξη. Άλλωστε τί θα αλλάξει; Όμως είναι οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και κάποια σχόλια που διάβασα όσο και κάποια σημερινά άρθρα σε εφημερίδες, με «έσπρωξαν» να γράψω πέντε αράδες.

 

Είμαι της άποψης πως στην Ελλάδα, κάνουμε ή κάνουν κάποιοι τεχνηέντως κατάχρηση της καλοσύνης και της αφέλειάς (;) που μας διακρίνει, συχνά… Έχουμε καταντήσει μια κονωνία διχασμένη, με την ψυχιατρική ερμηνεία της λέξης, που αυτομαστιγωνόμαστε στο όνομα της προόδου και της παράδοσης ταυτόχρονα… Πολλοί από αυτούς που κατέβαιναν στους δρόμους πριν πολλά (όχι και πάρα πολλά όμως) χρόνια, για να διαδηλώσουν κατά της ονομασίας της Μακεδονίας είναι αυτοί που δεν ενοχλήθηκαν και ιδιαίτερα για την σύλληψη Οτσαλάν. Όπως πολλοί από αυτούς που ήταν υπέρ της ένταξής μας στην ΟΝΕ και της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ, ευχαρίστως διαδήλωσαν διαμαρτυρώμενοι που το Αλβανάκι θα κρατούσε την Ελληνική σημαία στην παρέλαση…

 

Είναι πολλοί αυτοί που γράφουν ή θα γράψουν για τη συλλογική ευθύνη, όλων μας. Ένα γενικό ανάθεμα και καθαρίζεις… Φταίμε όλοι. Πιο παλιά είχαμε το δεν φταίει κανείς. Τώρα φταίμε όλοι… Όπως και να έχει, κάποιος συγκεκριμένος που να φταίει, σ’ αυτόν τον τόπο δεν έχει βρεθεί…

 

Διάβαζα ένα άρθρο, δεν έχει σημασία ποιού και πού, όπου ο συντάκτης αναθεματίζει τη νοοτροπία μας και τον «ωχ αδερφισμό μας» και δεν μπορώ να διαφωνήσω, κατ’ αρχήν. Εκεί που διαφωνώ είναι στο γεγονός, πώς υπάρχουν πολλοί συμπολίτες οι οποίοι έχουν τη διάθεση να προσφέρουν ενεργά και δεν έχουν το βήμα να το κάνουν. Διαφωνώ με την άποψη που οι περισσότερες εφημερίδες έχουν υιοθετήσει, απλά να καταγράφουν απόψεις συντακτών, ούτε καν δηλαδή διασταυρωμένα γεγονότα. Διαφωνώ με τη νοοτροπία, κανάλια, Τύπος γενικότερα, να χαϊδεύουν τα αυτιά πολιτικών και στην πρώτη στραβή να το παίζουν κριτές και τιμητές των πάντων, απλά για να γεμίσουν το χρόνο των δελτίων ή για να πουλήσουν φύλλα.

 

Όλοι λένε (αυτό το γενικόλογο είναι σωτήριο τελικά) να κάνουμε αυτοκριτική, να δούμε τις ευθύνες που έχουμε όλοι μας, αλλά δεν έχω δει και κανένα άξιο γράφοντα τούτων των απόψεων να μας μοιράζεται τις δικές του εξομολογήσεις…
Στεκόμαστε στις στιγμές, σαν τομή με το νυστέρι, στο τραπέζι του ανατόμου και χάνουμε την ουσία. Είναι εύκολο να ρίχνουμε το ανάθεμα δεξιά αριστερά, όμως τελικά η ταπεινή μου άποψη είναι πως στις ρημάδες τις εκλογές, όταν ψηφίζω για κάποιον καραγκιόζη, το κάνω για να μου λύνει προβλήματα και όταν ανοίγω την τηλεόραση, να δω τις ειδήσεις, το κάνω για να μάθω τις ειδήσεις κι όχι για να βιώσω αυτομαστιγώματα και καινούρια ενοχικά συμπλέγματα.

 

Το αν έχουμε όλοι μας ευθύνες και σε ποιό βαθμό είναι ένα ζήτημα, όμως μέχρι εκεί υπάρχει στο μεταξύ μια κατηγορία ανθρώπων που έχουν ευθύνες να μας προστατεύουν από το να έχουμε εμείς ευθύνες. Δεν θα ζήταγα ποτέ από τον Καραμανλή να πάει να μαζέψει τα κονσρβοκούτια, που κάποιος ασυνείδητος πέταξε στο δάσος, όμως δεν μπορώ να μην κατηγορήσω όλο τον πολιτικό κόσμο που με χαρακτηριστική άνεση δεξιώνονται και συναγελάζονται, αντί να κάνουν μια επένδυση στην Παιδεία, μπας και αλλάξουν τα μυαλά μας κάποτε.

 

Για να τελειώνω με τις φλυαρίες μου, δεν μπορείς να κατηγορείς κάποιον ότι φέρει ευθύνη για κάτι, όταν δεν έχεις φροντίσει να του δείξεις, πώς είναι το σωστό, όταν δεν του έχεις τις προϋποθέσεις να πράξει το ορθό, το έντιμο, το άξιο. Από εκεί και μετά είναι και εκ του πονηρού…
UPDATE: Μεταφέρω (copy-paste) απόσπασμα άρθρου απο την Καθημερινή του κ. Τερζή:

«…Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι είναι τέτοιες οι διαστάσεις της τραγωδίας «που δεν μπορείς εν θερμώ ούτε αναλύσεις να κάνεις ούτε να εκτιμήσεις το κόστος». Θεωρούν, πάντως, ότι αναμφίβολα θα υπάρξει εκλογικό κόστος για τη Νέα Δημοκρατία τουλάχιστον στις περιοχές που επλήγησαν –παρά την όποια αρωγή στους πληγέντες– ενώ εις ό,τι αφορά το ευρύτερο εκλογικό σώμα, επισημαίνουν ότι «και το ΠΑΣΟΚ έχει ιδιαίτερη δυσκολία διαχείρισης, καθώς θα πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ της κριτικής και του κινδύνου να εξοργίσει την κοινή γνώμη».

Σε πρώτο χρόνο, κυβέρνηση και κόμμα θα προχωρήσουν σε αναβολή σειράς προεκλογικών εκδηλώσεων αλλά και προβολής των προεκλογικών μηνυμάτων ώστε να υπάρξει χρόνος απορρόφησης του σοκ από την κοινή γνώμη αλλά και θεραπείας του «μουδιάσματος» που βιώνουν γαλάζια στελέχη και ψηφοφόροι. Μάλιστα, δεν αποκλείουν κάποια σχετική πρωτοβουλία προσωρινής αναστολής της προεκλογικής διαμάχης, συμπαρασύροντας και τα υπόλοιπα κόμματα.

Την ίδια στιγμή θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια να παρασχεθεί η, μεγαλύτερη δυνατή, οικονομική και ηθική αρωγή προς τους πληγέντες. Με πρώτο τον πρωθυπουργό θα υπάρξει έμπρακτη ένδειξη σεβασμού προς τα θύματα και, συνεπώς, οι «κραυγές» απαγορεύονται διά ροπάλου, ώστε να εκτεθούν όσοι επιχειρήσουν να σηκώσουν το «λάβαρο της μικροκομματικής αντιπαράθεσης».

Η κυβέρνηση (που ήδη ζήτησε τη συνδρομή της ΕΥΠ και της Αντιτρομοκρατικής) αλλά και το κόμμα μέσω των στελεχών θα «δουλέψουν» προς την κοινή γνώμη το –αποδεδειγμένο πλέον– σενάριο του εμπρησμού, χωρίς όμως να φωτογραφίζουν, έστω και εμμέσως, όποιον πολιτικό χώρο. Οπως χαρακτηριστικά έλεγε, χθες, στην «Κ» ο Γραμματέας της Ν.Δ. Λευτ. Ζαγορίτης, «οι φωτιές δεν μπαίνουν μόνες τους στις 12 τα μεσάνυχτα, δεν είναι οικοπεδοφάγοι γιατί δεν μπορούν να χτίσουν στα βουνά… κρίνετε μόνοι σας». »

Δηλαδή ακόμα και τώρα την πάρτη σας κοιτάτε;;;;;;;;;
24
Αυγ.
07

Κράτει οι μηχανές

impression_by_frixin.jpg

Οι μέρες έφτασαν… Είναι ελάχιστες πια και το μυαλό είναι ήδη εκεί, αν και το σώμα έχει περιοριστεί για την ώρα εδώ… Πολύ σύντομα, θα είμαι Αθήνα…

at_the_window_by_fb101.jpg

Σχεδόν βλέπω και το αεροπλάνο, να με περιμένει.

Και επειδή τους τελευταίους μήνες έγιναν πολλά και τις τελευταίες εβδομάδες ακόμη περισσότερα κι επειδή τα καλά όταν είναι καλά είναι απίστευτα όμορφα, να ένα τραγουδάκι όλο ένταση και επιθυμία για αυτό που το παρελθόν έχει καταστήσει υπόσχεση γα το μέλλον.

heels_2.jpg

Όταν ο έρωτας και η επιθυμία μεταφράζονται σε ανεξέλεγκτο πόθο και όταν η προσμονή γίνεται ανάγκη, η σκέψη μου της ανήκει…

shy_by_broken_clock.jpg

22
Αυγ.
07

Τα μυαλά στα κάγκελα

Είναι πολύς ο καιρός που διάβαζα, μου το έχει επιβεβαιώσει κι ο μέντοράς μου, πως τα μεγαλύτερα ποσοστά αλκοολικών και καταθλιπτικών, όπως και σε αυτοκτονίες, στον ιατρικό κόσμο τα παρουσιάζουν οι ψυχίατροι.
Είναι επίσης γεγονός πως ο περισσότερος κόσμος μεταξύ σοβαρού και αστείου, μας τοποθετεί κάπου ανάμεσα στους ασθενείς μας και στους περίεργους τύπους που όλως περιέργως κυκλοφορούν ελεύθεροι. Η αλήθεια είναι πως είναι μια από τις δυσκολότερες ειδικότητες, χωρίς να προσπαθήσω να μειώσω τις υπόλοιπες, κυρίως γιατί έχει να κάνει με τις εσωτερικλες συγκρούσεις αυτού που έχεις απέναντί σου και εσένα του ίδιου.
Είναι γνωστό και στον τελευταίο φοιτητή ιατρικής ότι πρέπει να αποστασιοποιείται από τον ασθενή και τον πόνο του, για να μπορέσει να τον βοηθήσει όσο καλύτερα μπορεί… Στη Ψυχιατρική αυτό αποκτά ζωτική σημασία για να μπορέσεις να κρατήσεις τα λογικά σου, δηλαδή…
Είναι όμως φορές που δεν… Τί εννοώ;

for_all_these_times__son__by_shot_me_down.jpg

Ηλικιωμένος κύριος γύρω στα 80, έρχεται για 2η φορά το τελευταίο μήνα στα επείγοντα ψυχιατρικά, για κατάθλιψη…
Θέλετε να ακούσετε ιστορικό; Ορίστε κι αυτό… Ο κύριος αυτός είχε ένα γιο, ο οποίος κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 αυτοκτόνησε με απαγχονισμό από ένα δοκάρι του σπιτιού. Άφησε πίσω του ένα μικρό αγόρι, το οποίο ο παππούς το ανέλαβε. Το φρόντισε και το μεγάλωσε. Το είδε να μπαίνει στην εφηβεία, να ανδρώνεται σιγά σιγά… Δεν ήταν η διάνοια μαθητής, ούτε και το ιδανικά τέλειο παιδί, όμως ήταν και εγγονός και το παιδί του κιόλας και το λάτρευε…
Το αγόρι αυτό στις αρχές του καλοκαιριού πέρασε στο Πανεπιστήμιο… Λίγες μέρες μετά αυτοκτόνησε με απαγχονισμό από το ίδιο δοκάρι που κάποια χρόνα πριν είχε κρεμαστεί ο πατέρας του.
Σημείωση, και τους δύο τους είχε βρει ο ηλικιωμένος κύριος…
22
Αυγ.
07

Summerbreeze

 

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ανήκεις κάπου

 

Να γελάς από τη ψυχή σου

 

Να ζης τη στιγμή…

 

Δεν ήξερα πως μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος και χαρούμενος

 

Αυτό δεν το είχα ζήσει ποτέ.

 

Δεν περίμενα πως θα ένοιωθα τόσο έντονα πράγματα που δεν θα με ενδιέφερε ο έξω κόσμος…

 

Δεν θυμόμουν τη χαρά του να ανήκεις σε κάποιον. Να εξαρτάσαι…

 

Να θές να ζης το χαμόγελό της.

 

Ζω το σκίρτημα του Έρωτα, σαν μικρό παιδί που τον συναντά πρώτη φορά…

waiting_by_veesquared.jpg